"O silahı elinden indir!" dediğimde, yan duran vücudunu ağır ağır bana doğru çevirdi ama o silah abimin alnına daha da bastırıldı. Yüzündeki sinsi tebessüm meydandaki herkesin yüreğini sıkıştırıyordu. "Yoksa?" diye soruşu, meydandaki bütün insanları endişelendirmeye yeterdi. Kalabalığın nefesi bir anlığına tutulmuş gibiydi. Çenemi herkesin inadına dikleştirip, gözlerimi onunkilere kilitledim. "Yoksa sana yemin olsun! Bu meydanı kanınla yıkarım!" diye bağırdım. Sözlerim gökyüzüne çarpıp geri indi, meydanda taş kesilmiş onlarca insanın üzerinde yankılandı. "Efsun!" diyen abime bakmadım. Gözlerim, kanla kaplanmış yüzüne kayacak olursa gardımın düşeceğini biliyordum. Onun bitap nefesi bile içimdeki öfkenin dengesini bozabilirdi. "Demek kanım ile yıkarsın ha!" dediğinde, fısıltısı bile meydanı inletti. Sanki rüzgar, sesi alıp bütün taş sokaklara taşıdı. Kalabalık tek bir ağızdan derin bir nefes aldı, kimse kıpırdamaya cesaret edemedi. "Azad ağa, yaparım bilirsin! Bu seni ilk vuruşum olmaz!" deyişimin ardından kaşları çatıldı. Çelik gibi bakan gözleri bir anlığına karardı. O an kalabalıktan birkaç kişi korkuyla geriye doğru koştu; ayak sesleri taş zeminde yankılandı. Koskoca Mardin! Her taşında kanın, her sokağında intikamın yankılandığı o şehir... En iyi o bilirdi; yıllar önce nasıl AZAD KARAASLAN'ı gözümü bile kırpmadan vurduğumu. O gün güneş batmamıştı sanki, Mardin yasa bürünürken Diyarbakır'da zılgıtlar eşliğinde birçok kapıda düğün yapılmıştı. Gözyaşı ile kahkaha aynı anda yükselmişti gökyüzüne. Ben, EFSUN ŞANLI... Yıllar önce babamın kanını akıtan adamın kanını bu meydanda dökmüştüm. Zerre korkmadan, zerre aşkımı aklıma getirmeden. O an kalbimde ne kadınlık ne merhamet kalmıştı; sadece intikamın soğuk ve keskin tadı vardı.

"Sonunda..." dedi kadın, sesi tüylerimi diken diken eden bir dinginliğe sahipti. "Gözlerin açılmaya başladı, çocuk." Geri bir adım attım. "Burası neresi? Siz kimsiniz?" Kadın yaklaştı ama tehditkâr değildi. O bir bilendi. Yalnızca bana ait olan bir gerçeğin taşıyıcısıydı. "Burası Arkarion. Köklerin buraya uzanıyor, Helen. Sen bu dünyanın çocuğu değilsin." Nefesim kesildi. "Ne diyorsunuz siz?" Kadın avuçlarını açtı. Göz kamaştırıcı, koyu kırmızı bir enerji avuçlarının ortasında döndü. Tıpkı... gözlerimdeki gibi. "İçindeki güç... bir damla değil. Bir okyanus. Bastırman faydasız. O seni çağırıyor. Zamanı geldiğinde bu beden, bu dünya seni tutamayacak. Kendi evrene, gerçek özüne döneceksin." Başımı salladım. "Hayır, bu olamaz. Ben... ben insanım. Bir ailem var." "Hayır, Helen. Ait olduğunu sandığın her şey bir illüzyondu. Annen, sana gerçek bir anne gibi görünen o kadın bu dünyaya seni saklamak için getirdi. Baban... asıl savaşçılardan biriydi. Onlar Arkarion'un son koruyucularıydı. Ama düşmanlarınız onları izledi. Şimdi o güç senin içinde yeniden uyanıyor." Dizlerimin bağı çözüldü, yere çöktüm. Başım ellerimin arasına gitti. Kalbim deli gibi atıyordu. Kadın diz çöktü, baş parmağını alnıma dokundurduğunda bir görüntü beynimde şimşek gibi çaktı: Bir savaş... yanan gökyüzü... iki büyük figür-kadın ve erkek. Kadının boynunda, benim kolyemin aynısı. Erkeğin elinde ise... benim hançerim vardı. Gözlerimi açtım, nefesim kesilmişti. "Onlar senin öz ailen," dedi kadın. "Ve o kolye-onların mirası. Seni korumak için değil. Seni tutmak için verildi. O kolye, gücünü mühürlüyor." "Michael..." dedim fısıltıyla. "Onu öldürmek istiyorum." Kadının gözleri kısıldı. "İntikam ateşiyle hareket edersen, güç seni yutar. Kontrol etmelisin. Yoksa seni senden önce bulanlar olur." "Kim?"

CANHIRAŞ •DİLDAR• DEVAMI...❤️‍🔥 " Unutmak mı daha zor, yoksa hatırlamak mı?"

Aklında sessiz bir şekilde korkutmadan onu bulmak vardı ama başına yediği darbe ile hayalleri sekteye uğramış ağzından da beklenmedik darbe ile bir inilti kaçmıştı. "Siktir!" Diyerek sesini yükseltti başının arka tarafını tutarak. Elindeki telefon yere düşüp etrafı hafif bir açı ile aydınlatınca arkasını döndü. Tam yüzüne okkalı bir yumruk yiyecekti ki ona gelen darbeyden ince bileği tutarak kurtulmuştu. Ve yerde çarpan cam sesleri. Elinde sımsıkı tuttuğu yarısı kırılmış vazo düşmüştü. "İMDAT,EVİME HIRSIZ BİR SAPIK GİRDİ!" Diye bağıran Alarcın ile neye uğradığını şaşırdı. Ensesine değen sıcaklık ile kafasının yarıldığını anlamış bulunmaktaydı. Bakışlarını ona korku ile bakan kızıl saçlı ve yeşil gözlü kadından ayırmadı. Saçları ve yeşil büyük gözleri ufacık ışıkta bile parlıyordu. Bileğini tutan kadın'ın korku ile çırpındığını görünce ona doğru bir adım atıp, "hayır hırsız değilim sakinl-"diyecekti ki bacak arasına gelen tekme ile "KES ŞUNU HIRSIZ DEĞİLİM" diyerek bağırdı. Canı acımıştı, sonuçta vurmulmayacak bir yerdi. Alarcın korku ile gözlerini yumduğunda, sakinleşmek için sabır diledi ve öyle konuşmaya başladı. "YÜZBAŞI KUTAY KURT" diyerek kendini tanıttı.