Oysa ne hayal kurmuştum.Yeni bi hayat bu şehirden uzak ve yanlız. Ama nerden bilebilirdim ki aileden birinin hatası yüzünden berdel gideceğimi. Ailesinin kalbisinde yer bulamadan tanımadığı adamın kalbine yerleşmeye çalışcaktı...

'yanmış, yanmakta olan"

Karşımda ki adama duyduğum öfke hiçbir şeye benzemezdi. Ondan kaçtıkça sanki kucağına geri düşüyordum. Nefret ettiğim gözlerine tekrar çıkardım bakışlarımı. " Benden ne istiyorsun? Artık yeter! " Boğazımı yırtarcasına bağırdım. Artık ne ondan ne de bana yapabileceklerinden korkuyordum. İçimde saf nefret ve kin vardı. Gözleri önce tüm vücudumu taradı.Bu hareketi midemi kaldırmaya yetse de bir şey demeden ona bakmaya devam ettim. Gözleri en son gözlerimde durduğunda dudaklarından dökülen cümleler ondan daha da nefret etmeme sebep olmuştu. " Her zaman bir nefes kadar yakınında olacağım,ufaklık.Benden asla kaçamayacaksın." *-*-*-*-*-*-* "Sana alışmak istemiyorum. Ama tüm yeminlerimi bozmaya söz vermiş gibisin!" *-*-*-*-*-*-* "Açıkça nefret etmek asıl düşüncesini gizlemekten daha soylu bir harekettir." -Cicero *-*-*-*-*-*-* 30/08/2018

Aşkın en karanlık halinin anlatıldığı Karanlık hikayesinin 2. kitabı sizlerle...

"Beni tutsak eden birini nasıl sevebilirim?" dedim inanamaz bir sesle. "Seveceksin..." dedi kendinden emin bir şekilde. "Nerden biliyorsun?" diye sordum. İnsan kendini esir eden birini sevebilir miydi ki? Ya da insan gerçekten birini sever miydi? Onun için herşeyi yapacak derecede? Saf ve temiz, en içten duygularla... Ya da sadece bunlar insanın beyninin bir oyunu mudur? "Çünkü bende sana esirim. Senin aksine... Sadece bedenimle değil, ruhumla ve kalbimle..." ***

Her şeyiyle masum bir kadın ve ona yıllardır aşık olan türkiyenin en büyük sevkiyatlatıyla ilgilenen bir suç makinası yani mafya. ne büyük şanstır ki kızımızın babasının bu mafyaya borcu var. mafya borcunu almak için eve baskına gittiğinde yıllar önce işlettiği karaoke barda görüp uzun süredir aşık olduğu kadını görmesiyle işler onun için daha kolay hale gelir

Tanıtım

Babamın kumar borcu yüzünden bı mafyaya satıldım en fazla ne olabilir ki... HİKAYEDE ŞİDDET VE SMUT VARDIR

Beste Soykar 20 yaşında yazılım mühendisliği okuyan bir kızdır.Zengin bir ailesi olduğu halde her zaman kendi ayakları üstün de durmayı hedefleyen Beste bir gün arkadaşının babasına yapılan Mafya saldırısı ile harekete koyulur. Sevdiklerini korumak için her şeyi yapabilecek potansiyele sahip Olan Beste, İtalyan Mafyası Andrew Celanto'ya meydan okur. •• Elinde ki bıçağı çevirirken sert sesiyle konuştu. -Ben karşına almak isteyeceğin biri değilim Beste.Eğer bana yalan söylüyorsan... Dediğinde yutkundum ama yüzümde ki ifadeyi değiştirmemeye çalıştım. Bıçakta ki kanı temizlerken sözlerine devam etti. -Seni öldürmem hayır dedi ve güldü.Bu içime işleyen çok tehlikeli bir gülüştü. -Gizlediğin şeyi bilenlerden başlarım ve onların başlarına gelecek şey seninkinin yanında çok hafif kalır.. +18 (Cinsellik küfür şiddet, özellikle ileriki bölümlerde)

Yasemin kokusu kitabımın başrolü olan Azize ve Mahir'in oğulları Miran Botanlı'nın hikayesi. İki kitapta birbirinden bağımsızdır. Bunu anlamak için diğerini okumanıza gerek yoktur. "Boşuna bakma öyle" dedi Hazal, sesinin titremesine izin vermeyerek. "Beni burada tutarak babamı ya da abimi korkutabileceğini mi sanıyorsun?" Miran yavaş adımlarla ona doğru yürüdü. Önünde durdu, bardağı yanındaki masaya bırakıp eğildi. Yüzlerini aynı hizaya getirdi. "Babanın ne hissettiği umurumda bile değil, Hazal. Benim tek bir derdim var." "Ablan" dedi Hazal, alaycı bir gülüşle. "Abimin kaçırdığı Elin Botanlı" Miranın çenesi kasıldı. Eğilip Hazalın çenesini sertçe kavradı. "Ablamın adını diline dolama. Dua et ki ona bir şey olmasın. Eğer Elinin saçının teline zarar gelirse, seni bu dağ evinden canlı çıkarmam." Hazal, canı yanmasına rağmen geri adım atmadı. Gözlerini Miranın gözlerine dikti. "Can canlıyı çeker derler, Keskinerlerin kızı ölümden korkmaz. Sen beni hiç tanımıyorsun Miran Botanlı. Kolay lokma mıyım ben? Hadi, ne yapacaksan yap!" Miran elini kızın çenesinden sertçe çekip ayağa kalktı. "Görüyorum" dedi. "Görüyorum nasıl bir lokma olduğunu." Hazal, sandalyede öne doğru fırlayarak "Abim o kadını bıraksa bile, ben seni asla affetmeyeceğim. Bu yaptığının bedelini ödeyeceksin." Diye bağırdı. Miran arkasını dönüp şömineye doğru birkaç adım attı, sonra durup omzunun üzerinden ona baktı. Yüzünde sinir bozucu bir tebessüm belirdi. "Ödetirsin" dedi sakince. "Ama önce buradan çıkman lazım. Şimdi uslu uslu otur ve abinin ablamı getirmesini bekle. Yoksa olacaklardan ben sorumlu değilim" Hazal öfkeyle soludu, ipler bileklerini acıtıyordu. "Burayı senin başına yıkmazsam, benim adım da Hazal Keskiner değil!" Kitap kapağı: Damla_yazar Telif hakkı saklıdır. Her hangi bir çalıntı durumu olduğunda kanalınız şikayet et