" Kader senle o kızı çok önceden iplerle birbirine bağladı. Şimdi ise o nikâh gerçekleşecek Kıraç. Zamanı geldi." ... ❗Argo, küfür, hakaret vb. Kelimelerin kullanılması yasaktır❗

"Mihri, evleneceksin," diyen babamın sesi tekrardan kulaklarımda çınlamıştı. Sesi her zamanki gibi soğuk, demir geçirmezdi; itiraz kabul etmiyordu. Babamın dediklerini sindirmek için zorlukla yutkunmuştum. Böyle olacağını bilmeme rağmen neden nefes alamamıştım, neden içinde olduğum durum altında ezilip kalmıştım? Bir şeyler söylemek, itiraz etmek istemiştim fakat yapamamıştım. Babamın bakışları altında ezilmiştim tekrardan. "Hayırlısı buymuş," demişti annem, abimin gözlerinin içine bakarken. Bana bakmamıştı. Oysaki abimin canına karşılık benim canım, benim hayatım ortaya koyulmuştu. Bu ailedeki yerimi bir kez daha anlamıştım: Ben bu aile için bir hiçtim, fazlalıktım. Birkaç gün sonra bu konağın kapısına bir çöp gibi bırakılmıştım. Abimin geleceği için benim geleceğimi yok saymışlardı. Bunu hiçbir zamana affetmeyecektim, bu gerçeğin altında her gece ezilecektim.

Kuzeni için Mardin'in Acımasız Ağası ile berdel uğruna evlenen Larin.... Annesi için berdeli kabul eden Baran ağa... Kuma yoktur veya kadına şiddett bulunmamaktadır! Bol bol +18 sahneleri olacaktır! Kıskançlık bol bol vardır! Şimdiden okuyan herkese iyi okumalar dilerim ❤️‍🩹🫶

Asuman, lise son sınıfa giden başarılı bir öğrencidir. Hayatında değer verdiği şeylerin başında; dersleri, ailesi ve bitmeyen başarıları gelmektedir. Ama Asuman'ın değer verdiği bir şey daha vardır. Biri vardır... Kalbini göğsünü dövercesine çarptırışından, onu görünce almayı unuttuğu nefeslerden ve ayaklarını yerden kesen hayalinden nefret ettiği biri vardır. Asuman biliyordur ki, nefretle aşk denilen şeyin arasında incecik bir çizgi vardır. Ve bu çizgiyi geçemeyen herkes kaybetmeye mahkumdur. "Senden nefret ediyorum." diye fısıldadığımda güldü. "Hayır." dedi aksini iddia edercesine. Dizlerini büküp eğildi ve yüzlerimizi eşitledi. "Sen beni seviyorsun." Gözlerini gözlerimden ayırmadı. "Sadece bunu, henüz kendine itiraf edemiyorsun."

Poğaça sayesinde yakınlaşan bir çift mi? Okula yeni gelen ve çalışkan olan Alina, okulun popüler ve zorba çocuğu olan Baran ile arkadaş olur. Fakat bir gün Baran, Alina'nın az yemek yediğini fark edip ikisinin de ortak olarak çok sevdiği Ersin Fırın'dan poğaça alır. Poğaça, herkes için basit bir yemek iken, Alina ve Baran çiftinin hikayesinin başlangıcı olur.

Esaret altındaki ülkenin kurtuluşu için yapılan evlilikten doğan prensesin hikâyesi... Onun dünyaya gelmesinden çok önce verilen bir söz, kaderin beklenmedik oyunu sayesinde onun omuzlarına yüklenir. Henüz genç yaşta, halkı tarafından 'barbar' olarak görülen bir krallığın kraliçesi olmaya çalışırken hem kendi kimliğiyle yüzleşmek hem de iki dünyayı bir arada tutacak gücü bulmak zorundadır.

"TUSKA, BU KİTABA ÖZEL OLARAK TARAFIMCA ÜRETİLMİŞ ÖZGÜN BİR İSİMDİR. BAŞKA ESERLERDE KULLANIM TELİF İHLALİDİR." Bazen en büyük savaş, göz göze gelince başlar Gölgelerin hüküm sürdüğü bir dünya. Güç, yalnızca kanla kazanılır. İhanet, bir gelenek; sadakat ise bir zayıflık. Ve bazı isimler, sadece korkuyla fısıldanır,çünkü onlar efsane değil, felaketin ta kendisidir. Yıllar önce kaderleri aynı çizgideydi. Şimdi, o çizgi kanla ikiye bölündü. Geçmişin küllerinden doğan bir düşmanlık, zamanın bile silemediği bir nefret... Onlar artık yalnızca rakip değil, birbirlerini yok etmesi gereken iki gölge. Ama göz göze geldiklerinde, kurşunlardan bile keskin bir savaş başlıyor. Bu bir oyun değil, bir ölüm kalım meselesi. İlk adımı atan ya kazanacak... ya da sonsuza dek kaybedecek. Geçmiş, onları ayırdı. Şimdi ya savaş bitip küllerinden doğacaklar... ya da bu hikâye kanla yazılacak. ______ Kurallar belli. Zayıf olan kaybeder. Ama ya geçmiş, en büyük zayıflıksa? .... ❝TUSKA MATEM ÜÇLEMESİ SERİSİNİN İLK KİTABIDIR, SERİ ÜÇ KİTAPTAN OLUŞACAKTIR ❞ ❛Matem üçlemesi serisi Tuska Nâle Efgan KİTAPLARINDAN OLUŞMAKTADIR❜

Dusha moya; ruhum, canım Vladimir Lvovich Romanov. Bratva'nın mutlak Pakhan'ı. Babasının mirasını devraldığında, önceliği duyguları değil, omzundaki imparatorluğun bekasıydı. Bu yüzden, yanı başında büyüyen ve aralarında adı konulmamış o bağı paylaştığı Valeriya ile olan hikayesi, Vladimir'in kurduğu bu yeni ve disiplinli düzenin gürültüsünde sessiz kaldı. Valeriya Volkova. Volkov ailesinin asil kızı. Yıllar önce şehri terk etmesinin tek bir sebebi vardı: Kendi hırsları. O, sadece bir "Volkova" olarak anılmakla yetinecek biri değildi. Kendi yolunu çizmek, eğitimini zirvede tamamlamak ve sarsılmaz bir kariyer inşa etmek için gitmişti. Aradan geçen yıllar, ikisini de kendi dünyalarında pişirdi, güçlendirdi. Şimdi geri döndüğünde, o artık Vladimir'in hatırladığı o genç kız değil. Başarılarıyla kendini kanıtlamış, ne istediğini bilen ve en az Pakhan kadar mağrur bir kadın. Volkov malikanesinde yolları yeniden kesiştiğinde, masada geçmişin gölgesi değil, iki yetişkinin otoritesi olacak. Vladimir ve Valeriya... Biri gücün sahibi, diğeri o gücün en doğal ortağı. Bratva'nın karanlık dünyasında; yıllar önce zamanı olmadığı için yaşanmamış o hisler, şimdi iki güçlü karakterin ortaklığında yeniden uyanacak. Hikâye şimdi başlıyor. midir? Geçmiş asla unutmaz. Sadece zamanını bekler.

*Yetişkin okurlar için uygundur!* Yine aynı şeyi yapıyordu ve yine benim kararımı görmezden geliyordu. "Gitmek istiyorum ben Karan! Bırak gideyim daha ne kadar tutacaksın beni yanında?!" Diye yakardım. Yavaş adımlarla yanıma geldiğinde yüzündeki ifade ürpermeme sebep olurken aramızdaki mesafeyi azaltarak kısık sesle konuşmaya başladı. "Senin gitmene izin verirsem, sabahın ışıkları bu gecenin karanlığına gömülür güzel karım. Eğer bunu istemiyorsan yukarıya çık ve uyu. Uyu ki sabahın ışıklarına kalabilelim." Sözleri kocaman bir çığ gibi içimde ne varsa yıkmakla kalmayıp, bu çığa teslim olmama mecbur bıraktı beni. Gözümden bir damla yaş sol yanağım boyunca süzülürken, gözlerini bir saniye bile ayırmadan o yaşın yanağımdan kayıp gidişini izledi. Nasıl giderim ki ondan? Bana kendi cehenneminin saklı köşesinden cenneti tattıran adam. Elini kaldırıp yanağımdaki yaşı silerek aramızdaki mesafeyi sıfıra indirdi. Kapalı göz kapaklarımın üzerinde dudaklarının baskısını hissetmemle kalbim yerinden çıkacakmış gibi atmaya başladı. "Ben o fermanı imzalamayacağım." Dedi kısık sesle. Gözlerimi açmadan ne demeye çalıştığını anlamak ister gibi kaşlarımı çattım. "Senden vazgeçersem ölüm fermanımı imzalamış olurum ve ben senden vazgeçersem ölürüm." Dedi ve bu kez de dudaklarının baskısını dudaklarımda hissetmemle yer ayaklarımın altından kaydı. Bu gece ikimizde yine bir kere daha birbirimize yenildik...

Kaybedecek hiç bir şeyi olmayan biri aşık olursa ne olur? Mardin'in sahibidir Baran Bey. Asi, hırçın ve istediğini elde edebilecek kadar güçlüdür. Herşeye sahiptir. Fakat mahrumdur sevgiden. Ta ki onu görene kadar...