kendimden kaçar, yarim keskin bıçak. nerde bende o yürek, yardan cayacak

Okula yeni gelen öğretmenlerin arasında kalan genç bir kız. Esas kız İdil Erdem lise sonsınıf öğrencisi, Akif Kaya matematik öğretmeni, Hazar Engin ise Fizik öğretmeni ve İdil'i çocukken gördü. Aşık olmak salaklıkmış. (İdil Erdem) Ben öğrencimi sevmem.(Akif Kaya) Baba senin gibi erken gitmekten korkuyorum.( Hazar Engin)

Yıllar önce gömdüğümü sandığım acılarım bir gün yeniden, eski yaralarımın izlerini hatırlatır oldu. Ama tüm bu acıların arasında da birisi vardı. Bu sanki bir bataklıkta, çok güzel bir çiçeğin açması gibiydi. Beklenmedik bir zaman da hem de... • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • • hikaye içeriğinde argo kelimeler ve cinsellik bulunmaktadır. bunu bilerek okumanız rica olunur!

Bazı hikayeler sessiz başlar... Ama derin izler bırakır. Bu gecenin içinde yaşayanların hikayesi. Görevle nefes alan, duygularını saklayan insanların... Her yara görünmez. Her savaş dışarıda verilmez. Bazen bir asker düşmanla, Bir doktor ise kalple savaşır. Ve bazı geceler... Asla unutulmaz. ~GeceyeSaklı~

Her şey bitti diye geçirdim içimden.Daha 6 yaşındayken ailemi kaybetmiştim. Üstüne bir de kahramanım diyerek yanına sığındığım küçük çocuk da ölmüştü. Kaçırılmıştım para karşılığı yıllarca kullandırılmıştım. Düşük yaptığım zamanlar olmuştu. Ben ve benimle beraber esir tutulan sekizden fazla kadın. Hepimiz kaçmayı defalarca denemiştik. Her seferinde yakalanmıştık. Ailemi kaybettiğim gibi sesimi de kaybetmiştim. Bir sorun olduğunda derdimi kimseye anlatamamıştım. Ama birden beni özgür bırakmışlardı hemde duvarlarla örgülü bomboş bir arazide. Cılızdım savunmasızdım korkaktım. Elimde artık sahibine ulaşamadıgım bir telsiz ve seviyorum diye koydukları boyalar vardı sadece. Vur ama öldürme dermiş gibi. Ve şimdi ise arkamda kocaman bir geçmiş bırakmıştım. 35 kilo kadar olan hatta belki daha zayıf olan o kadın şimdi çok güçlüydü. Ayaklarımın önünde dizlerinin üstüne çökmüş " Yalvarırım ben sizin de zevk aldığınızı düşünüyordum." diyen şerefsize baktım bir süre. Elimdeki silah ilk defa titrememişti. Belki de bu hayatın doğru kararı verdin deme şekliydi. Bu senin hakkın diyerek onu öldürmem için verilmişti bu silah elime. Tetiği çekmeden önce ona baktım. Gururla bakıyordu bana. Birini öldürecek olduğum için mi gurur duyuyordu benimle. Kesinlikle sebep bu değildi. Dönüştürdügü kişiye bakıyordu şuan sadece aylar içinde ortaya koyduğu şahesere bakıp gurur duyuyordu. Yediye kadar saymaya başladım içimden sonrasında başından beri almak istediğim intikamı almış olacaktım. Bir iki ve üç nefesimi tutmuştum. Dört ve beş silahı kalbine doğrulttum. Onun yüzünden kırık dökük olmuştu kalbim. Altı ve yedi. Uğurlu sayım olan yedi. Ama bu sefer uğur getirmemişti bana. Ne zaman nereye konulduğunu, atıldığını anlamadığım bombalar yüzünden saniyeler içerisinde yere yığılmıştım.

Halkı ve ailesi tarafından yıllarca tanrılara ve tanrıların halkına kinle büyütülmüş Fiora,Auron'a aşık olur ama Auron tanrılar tarafından halkını korumak için görevlendirilmiş bir ordu başkanıdır.Peki Fiora halkını mı seçecek yoksa aşkını mı?