Τα φιλιά της είχαν γλυκιά γεύση από ρακόμελο και την πίκρα του τσιγάρου του. Τα μάτια της έκρυβαν το ομορφότερο χρυσό ηλιοβασίλεμα της Νάξου. Μικρή ιστορία. Περιέχει ερωτική σκηνή. All Rights Reserved ® Copyright © 2022 Despw, DL

Αν. Μια λέξη τόσο μικρή, ώστε να χωρά ανάμεσα σε δύο ανάσες. Κι όμως, λίγες λέξεις κατάφεραν ποτέ να κουβαλήσουν τόσο μεγάλο βάρος μέσα στην ανθρώπινη σκέψη. Το «αν» δεν ανήκει στο παρόν. Δεν ανήκει ούτε στο παρελθόν ούτε στο μέλλον. Ζει κάπου ανάμεσα. Σε έναν τόπο που δεν μπορεί να αγγίξει κανείς και, παρ' όλα αυτά, επισκέπτεται ξανά και ξανά. Είναι η γέφυρα ανάμεσα σε αυτό που συνέβη και σε αυτό που θα μπορούσε να είχε συμβεί. Ανάμεσα στην πραγματικότητα και σε όλες τις ζωές που δεν έζησε ποτέ ένας άνθρωπος. Ίσως γι' αυτό το «αν» να είναι τόσο επικίνδυνο. Διότι ζητά φαντασία. Παίρνει μια στιγμή και τη διπλασιάζει. Τη χωρίζει σε δεκάδες διαφορετικά μονοπάτια και αφήνει τον άνθρωπο να περιπλανιέται μέσα τους. Τον κάνει να αναρωτιέται πώς θα ήταν ο κόσμος αν είχε επιλέξει διαφορετικά. Και το παράδοξο είναι πως κανείς δεν θα μάθει ποτέ την απάντηση. Γιατί η ζωή χαρίζει μόνο μία εκδοχή των γεγονότων. Μία μόνο διαδρομή. Το «αν» είναι η ερώτηση που γεννιέται κάθε φορά που κάποιος κοιτάζει τη ζωή του και αναρωτιέται αν μια μόνο διαφορετική στιγμή θα μπορούσε να είχε αλλάξει τα πάντα.

Η Ιόλη είναι τριανταπέντε χρονών και ζει μόνη της. Όχι από επιλογή, όπως σπεύδουν να υποθέσουν όσοι βαφτίζουν κάθε ανύπαντρη γυναίκα «ανεξάρτητη», αλλά σίγουρα όχι κι από έλλειψη προσπάθειας. Αντιθέτως. Η Ιόλη θα ήθελε πολύ να ερωτευτεί, να παντρευτεί, ίσως και να αποκτήσει παιδιά κάποια μέρα. Απλώς η ζωή φαίνεται να αγνοεί επιδεικτικά τα σχέδιά της. Ανάμεσα σε αμήχανα ραντεβού, καλοπροαίρετες συμβουλές και τα ατελείωτα «μην ανησυχείς, θα βρεθεί κάποιος», η Ιόλη έχει αρχίσει να πιστεύει πως ο γάμος είναι σαν τις θέσεις πάρκινγκ στο κέντρο της Αθήνας: όλοι μιλούν γι' αυτόν, κανείς δεν ξέρει πού ακριβώς βρίσκεται και οι καλές επιλογές μοιάζουν ήδη πιασμένες. Κι ενώ έχει σχεδόν αποδεχτεί πως ορισμένα όνειρα ίσως προορίζονται να μείνουν όνειρα, μια συνάντηση έρχεται να ταράξει όσα θεωρούσε δεδομένα. Γιατί καμιά φορά δεν αλλάζει η ζωή όταν το περιμένεις... αλλά όταν έχεις κουραστεί να περιμένεις.

Τι συμβαινει αληθεια μετα τον γαμο; Οταν τα φωτα σβηνουν, τα γελια των καλεσμενων χανονται και τα λουλουδια αρχιζουν σιγα σιγα να μαραινονται. Οταν η τελετη τελειωνει και μενουν δυο ανθρωποι μονοι μεσα στην πραγματικη ζωη. Τι απομενει τοτε; Ειναι ο γαμος μια αρχη η απλως μια υποσχεση που αρχιζει να δοκιμαζεται απο την πρωτη κι ολας μερα; Και μετα το τελος; Οταν κατι που καποτε εμοιαζε αιωνιο παυει να υπαρχει οπως το γνωριζαμε. Οταν οι λεξεις που λεχθηκαν με βεβαιοτητα αρχιζουν να ακουγονται ξενα στα ιδια αυτια που τις ειπαν. Τι απομενει μετα το για παντα; Ειναι το για παντα μια αιωνιοτητα η απλως ενα διαστημα που δεν ειχαμε ακομα μετρησει σωστα; Και οταν φτανει εκεινη η στιγμη που η καρδια αρχιζει να ψιθυριζει μια διαφορετικη λεξη; Αξ;ζει Τι σημαινει πραγματικα αυτη η λεξη; Αξιζει να μεινεις; Αξιζει να φυγεις; Αξιζει να παλεψεις για κατι που πονα; Η μηπως αξιζει να το αφησεις να τελειωσει; Και αν ολες αυτες οι ερωτησεις ειναι εκεινες που γεννιουν τις πιο σημαντικες στιγμες μιας ζωης... Μηπως ηρθε τελικα η ωρα να μαθουμε τις απαντησεις;

Ένας λαογραφικός πολιτιστικός σύλλογος παραδοσιακών χορών , μια ομάδα χορευτών και πέντε νησιά , αρκούν για να διασκορπίσουν παντού τον πλούτο της παράδοσης. Άμα χαράζει στο αιγαίο είναι όμορφα σου λέω..

Ηταν αρχές Νοέμβρη όταν ο κόσμος της 17χρονης Σμαράγδας γκρεμίστηκε σε μερικές λέξεις. Ο αδερφός της, ιπτάμενος της πολεμικής αεροπορίας, υπέγραψε αιώνια τιμή με τον θάνατο εν ώρα υπηρεσίας, αφήνοντας της κληρονομιά το όνειρο να ακολουθήσει την πορεία του. Πέντε χρόνια μετά, η Σμαράγδα μάχεται στο 3ο έτος της Σχολής Ικάρων για την αρχηγεία, καταφέρνοντας όσα ο αδερφός της είχε ήδη χαράξει. Και όλα φαίνονταν στρωτά μέχρι που μια νέα μετάθεση στην σχολή έρχεται και υπόσχεται μονάχα αναταράξεις. //Σμαράγδα και Αντώνης// (2022-)

Τυχαία βρέθηκαν ναυαγοί... Εκείνη κινδύνεψε να πνιγεί από τα θηριώδη κύματα και εκείνος έτρεξε να την βοηθήσει. Οι σχέσεις τους από την αρχή τεταμένες. Οι ιδεολογίες και τα πιστεύω τους δεν συναντιούνται πουθενά, εκείνος είναι ένας άνθρωπος με εντελώς ελεύθερα πιστεύω και ανέμελες πεποιθήσεις, εκείνη αντίστοιχα είναι ένας χαρακτήρας συνεσταλμένος και προσγειωμένος που σε καμία περίπτωση δεν αντέχει τον άνθρωπο που είχε την ''τύχη'' να είναι ναυαγοί στο ίδιο νησί! ...μοιραία όμως, όταν γυρίσουν πίσω στον ''πολιτισμό'' ο καθένας ξεχωριστά θα λησμονεί βαθιά μέσα του αυτές τις λίγες και ανέμελες μέρες σε αυτό το έρημο νησί μακριά από όλους και από όλα. Μα το ποιο περίεργο θα είναι... το ότι ο ένας θα σκέφτεται τον άλλο... © 2016 - DON'T COPY THE STORY. ✔

Όλη μου η ζωή, ένα τρένο... Στάσεις αμέτρητες. Ίσως όμως και μετρημένες όσες άξιζαν.. Οι επιβάτες πολλοί... Ίσως και λίγοι όσοι άξιζαν κι αυτοί... Από πού ξεκίνησα; Που έφτασα; Που θα φτάσω ακόμα; Κοιτάζω τις πόρτες τις ζωής μου να ανοίγουν και να κλείνουν στο τρενάκι μου και εγώ ακόμα περιμένω... Τι περιμένω; Να έρθει για να κατέβω επιτέλους κι εγώ σε μια στάση πριν το τρενάκι μου φτάσει στο τελικό προορισμό του... Don't copy ©2024-,2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

"Σου οφείλω μια συγγνώμη που ξεκινώ να ζω από την αρχή αφήνοντας σε αυτό το καλοκαίρι. Ίσως σε μια άλλη ζωή να έχουμε μια δεύτερη ευκαιρία υπό την προϋπόθεση να είναι αμοιβαία επιλογή και των δυο μας..." Χαμογέλασε πικρά μόνος στα σκαλιά της εκκλησίας και πονούσε στην σκέψη πως δεν θα έδινε σήμερα όρκους αιώνιας αγάπης σε εκείνη που χάρισε απλόχερα την καρδιά του. Τον είχε αφήσει εκείνο το καλοκαίρι...

Χανιά... 1950! Όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα σε θυμάμαι. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα σε περιμένω. Όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα σε αγαπώ. Στο αρχοντικό των Αποστολάκηδων ο λόγος του Μανώλη ήταν διαταγή για όλους τους υπόλοιπους. Δύο παιδιά και μια κόρη, αναγκάστηκαν για τον πατέρας τους να θυσιάσουν τα όνειρα τους και να παντρευτούν εκείνους που τους διάλεξε... δίχως να νοιαστεί για το αν το ήθελαν! Ο Παύλος, ο δεύτερος γιος και μικρότερος από τα τρία αδέρφια μετά από μια σειρά γεγονότων στάλθηκε με το ζόρι στην Αμερική για να σπουδάσει. Πίσω του, άφησε την καρδιά του... και μια μέρα ορκίστηκε πως θα επέστρεφε... για να κατακτήσει όλα όσα του είχαν απαγορεύσει. ΑψηφΣτο αρχοντικό των Αποστολάκηδων ο λόγος του Μανώλη ήταν διαταγή για όλους τους υπόλοιπους. Δύο παιδιά και μια κόρη, αναγκάστηκαν για τον πατέρας τους να θυσιάσουν τα όνειρα τους και να παντρευτούν εκείνους που τους διάλεξε... δίχως να νοιαστεί για το αν το ήθελαν! Ο Παύλος, ο δεύτερος γιος και μικρότερος από τα τρία αδέρφια μετά από μια σειρά γεγονότων στάλθηκε με το ζόρι στην Αμερική για να σπουδάσει. Πίσω του, άφησε την καρδιά του...