05...: Of var ya bi koysan yıkılır buralar Kemalim: ? Kemalim: Yanlış oldu galiba. 05...: Yalnız olabiliriz ama yanlış asla

Kuzey, Emir ve Gökay; okulun zorbaları. Ben ise onların dokunmadığı tek kişiydim ve nedenini ben bile bilmiyordum. bxb! konuludur. +18 sahneler mevcuttur!!!

[Tamamlandı] Ayaz, yıllardır tek başına yaşayan, kendi halinde bir adamdı. Şimdiyse karşısında bir ay boyunca ilgilenmesi gereken görme engelli bir çocuk vardı.

Bir süredir ortalarda olmayan Draco Malfoy, bir suçlu olarak yakalanır. Onun gerçek Draco olmadığını anlayan Harry Potter ise gerçek Draco'yu bulmak için işe koyulur. Bulduğu Draco'nun ise Harry'nin asla beklemeyeceği türden bir hayatı vardır... falan işte, buyurun, spoiler olmasın.

Bir homofobikle aynı evdeyken hayatta kalma sürem ne kadar olabilirdi? Not: Yazdığım ilk kurgu olduğu için cringe öğeler fazlasıyla mevcuttur.

1. Draco ve Harry 2. Büyük aşklar nefretle başlar. 3. Düşman ailelerin birbirini seven çocukları... Hikaye bu üçü üzerine kuruludur.

"Bizden olmaz çocuk. Eğer işinden de olmak istemiyorsan hissettiklerini içine göm. Hatta öyle derine göm ki, gölgesi bile yansımasın bana."

• Sekizinci Sınıf Hikayesi • Draco'nun gizlediği bir şeyler var. Harry ise ne gizlediğini öğrenmek istiyor. Fazla ayrıntıya gerek yok, artık tarzımı az çok biliyorsunuz. Drarry hikayesi arayışındaysanız sizi hikayeye alayım. ♡ #1 - hogwarts ♡ #1 - drarry ♡ #6 - harrypotter ♡

Zor olan sevmek değil, sevilmeye çalışmaktı.

"Şiddetle başlayan hazlar, şiddetle son bulurlar. Ölümleri olur zaferleri, Öpüşürken yok olan ateşle barut gibi." diyen Shakespeare belki haklıydı bu sonesinde. Ancak istisnalar her zaman vardı ve var olacaktı. Bazı aşklar vardı ki; şiddetle başlasa da, düğümler dizse de aşığın boğazına ve bazen kırsa da onulmaz yerlerden, yine de başarırdı aşığın yüreğinde öldürmeden var olmayı. Sadece birazcık ölümün buruk kokusu kalırdı aşığın genzinde. Ara sıra o koku, ciğerine dolup telaşa düşürürdü aşığı. Ölüm korkusu yapışırdı yakasına. Sonra sevgilinin bir gülüşüyle içindeki cesetlerin üzerinde kan kırmızısı karanfiller açardı. Ciğerine dolan ölüm kokusu hala oradaydı ama artık karanfiller de bakiydi. Zaten aşk; risk almak, ya olursaları kuşanmak değil miydi?. Bazısının payına boyundan büyüğü düşüyordu sadece. Ve alınan her risk, aşığın kendisinden feda ettiği her parça, ölüme yazılan davetiyeye bir harf daha karalıyordu. Aşk; ince bir sıratın üstünde yürümekti. Ne kadar ağırsa sevdan, o kadar içli dışlı oluyordun ölümle. Nefeslerini ensesinde hissediyordun. Aşk; bile bile ateşe yürümekle, vazgeçmek arasında kalmaktı. Yürürsen yanacaksın, gidersen yarım kalacaksın. O yüzden küçüğüyle büyüğüyle her aşk biraz ölüm kokuyordu.