Pinhan'ın soğuk sokakları içinde sakladığı canavarlarıyla tehlikeyi kalbinde taşıyordu. Efnem, kendi zihnindeki canavarı öldürebilmek için intihar etmeyi seçti. Ancak tanımadığı bir yabancının onu kurtarmasıyla işler değişti. Bir kış gecesi açılan bir yara, yalnızca tenini değil, zihninin kilitli kapılarını da araladı. Artık ne tamamen insan ne de tamamen başka bir şeydi. İçinde dolaşan güç, her nefeste biraz daha büyürken; bastırdığı öfke, kaybettikleri ve susturulan hayalleri birer gölge gibi peşine takıldı. Bazı bağlar tesadüf değildir. Bazı acılar iki ruhu birbirine zincirler. Ve bazı fısıltılar susturulmak için değil, serbest bırakılmak için vardır. Efnem şimdi bir seçim yapmak zorunda. Ya karanlığı tekrar içine gömecek... Ya da onu salıp her şeyin yanışını izleyecek. Çünkü insanın en tehlikeli düşmanı, kendi zihninde sakladığı canavardır. DİKKAT: BU KİTAP KENDİ ÖZGÜN ESERİM OLUP, KOPYALANAMAZ, ÇOĞALTILAMAZ. Serinin ilk kitabı tamamlandı ancak bölümleri size düzenleyip atacağım, üç kitaplık olmasını planladığım bir fantastik seriye hoşgeldiniz..

Katil zanlısının avukatı, maktulün ablası olursa; adalet kimin tarafını tutar? ​Yazgı Yaman, İstanbul'un en dişli avukatlarından biriydi. Ta ki o Beykoz cinayetinin dosyası masasına gelene kadar. Katil zanlısı Efe'yi savunması için onu seçen kişi, şehrin en dürüst Savcısı Ediz'di. ​Oysa bir gerçek vardı; her ikisinin de bilmediği, her ikisinin de ruhunu ateşe verecek bir gerçek... O gecenin tek kurbanı Çiçek değildi. Vicdan ve kan arasında kalan iki yürek, hukukun soğuk koridorlarında birbirine çarptığında yer yerinden oynayacaktı. ​"Özür dilerim Yazgı... Kardeşimin bulaştığı için, kardeşini kaybettiğin için özür dilerim." ​Burası İstanbul. Burada adalet bazen bir cübbede, bazen bir mezar taşında, bazen de bir ağacın ardına gizlenmiş o sessiz gözyaşlarında saklıdır

Hiç daha önce "başka bir evren" lafına inandınız mı? Bilemem ama bu kitaptan sonra o cümleyi yaşamış olucaksınız!! ELORVE evreni hem hoşunuza, hemde sinirinize dokunacak. Bu evrene 'iyi' yada 'kötü' diyemezsiniz. Çünkü bu evren 'iyi' ve 'kötü' arasında sıkışıp kalmış! Ama biliyorum ki, o 'kötü' kelimesine rağmen orda yaşamak isterdiniz! Belki ne düşündüğünüzü bilemem ama, size o duyguyu yaşatabilirim. Hadi o zaman oyun başlasın!!!!! Yerde kalçamın üstünde oturmuş ona bakıyordum. Geri- geri gitmeye başladığımda aramıza bir mesafe koydum. Hemen ayağa kalkıp koşmaya başladım. Arkama dahi bakmadan koşuyordum. Ta ki çıkmaz sokağa girene kadar. Geldiğim yolu geri giderek büyük bir salaklık yapmıştım. Yavaşça arkama döndüm. Ellerini ön ceplerine yerleştirmiş bana bakıyordu. Yutkunduğumda bana doğru gelmeye başladı. İyice duvara yapışmıştım. "Gelme" diye fısıldadım. Beni duymuştu ama halla yavaş adımlarla bana doğru geliyordu. Gömleğindeki kan lekelerini gördükçe gözlerimi daha çok açıyor, yutkunuyor ve korkuyordum. "Yardım edin!" Diye bağırdım bir umutla. Bu yardım çığlığıma dudağının kenarı yukarı kalkmıştı. "Seni kimse duyamaz" sesi aynı dış görünüşü gibi keskin ve erkeksi çıkmıştı........ "Gözlerin" dedi içinde kaybolmuş gibi "Nesi var gözlerimin?" "Gökyüzünü gözlerinde taşıyorsun"