Çetin çok yalnızdı, beslediği bir japon balığı bile yoktu. ➵ Kapsül hikaye, absürt • • • ⋆ |29.04.2020|- |09.06.2020| ~tamamlandı

gxg günlerim kayıyor dünlerim kanıyor her şeyim yanı başında yanıyor ama yarın olmuyor

Alcanlı Köyü'nde bir garip meczuptu Ali oğlan. Çoban Hasan'la yolu kesişmeden önce taşlanır, saçları kırpılır, gönlü yumuşaklar tarafından bir parça ekmekle beslenip tozun toprağın içinde yatardı. Çoban Hasan'la yolu kesiştiğinde gönlü de kesişiverdi. Bir garip meczupsa da kendi, yüreğinin aklı başı yerindeydi. Zihnini dünyaya kapattı kapamasına amma yüreğini Çoban Hasan'a kapatamadı. Seneler sonra köye gelen Gazeteci Mehmet ile her şey ortaya döküldü. 14.05.2021 20.01.2023

Çünkü insan evinin yolunu kaybetmez. 06.02.19 - 27.04.20

Her şey, sosyetenin ve iş dünyasının gözdesi Affan Saltan'ın kirli işler denildiği zaman ilk akla gelen çete lideri Ziko'ya işinin düşmesiyle başladı...

Beş yaşındaydım. Annemin özenerek giydirdiği elbisemin kum ve tozla kaplanmasına aldırış etmeden kumdan kalemi tamamlıyordum. Onu ilk defa o parkta gördüm. Küçük ellerimle, yerde bulduğum bir kağıt parçasını - o zamanki becerimle başarabildiğim kadar- uçak şeklinde katlayıp parktaki o koyu kahve saçlı kıza doğru fırlattım. Kağıt, kızın kafasına çarpıp yere düştüğünde bana bakan bir çift sinirli gözle karşılaştım. Yüzüme istemsiz, sinsi bir gülümseme yerleşmesi kendi kendimi ele vermeme yetti. İpek gibi saçlara sahip kız bana yaklaştıkça gözlerinin ne kadar güzel olduklarını fark ettim, ela gözler. Ben daha ne olduğunu anlayamadan kız üstüme çullandı. Çocuk parkının kum kaplı zeminine düştüm. İpek saçlı kız da benim üzerime düştü. O beni, kafasına kağıt uçak atmam konusunda azarlarken benim tek odaklanabildiğim şey bir çift ela gözdü. Dudaklarımdan kısa bir kahkaha kaçıverdi,"Gözlerin çok güzelmiş.". Kız önce sustu, birkaç saniye durakladı, sonra ise kocaman bir kahkaha bahşetti bana.

Kız kardeşimin 7/24 okuduğu o bitmek bilmeyen romantik mangaları ve onların animeleri... benim en büyük kâbusumdu. Gerçekten. O pembe kapaklı, kalpli hikâyelere bir daha bakmak zorunda kalmamak için neredeyse dua ediyordum. Ama kaderin... garip bir mizah anlayışı varmış. Çünkü öldüğümde - evet, öldüğümde - kendimi o nefret ettiğim mangalardan birinin içinde buldum. Ve hayır, ana karakter falan değilim. O kadar şanslı değilim. Kötü kadının erkek kardeşi olarak reenkarne oldum! Yani... en yanlış yerde, en yanlış kişiyim. Tek isteğim basitti: Hikâyedeki bütün o saçma aşk üçgenlerinden, dramatik itiraflardan ve ağlamaklı karakterlerden uzak durmak. Sessiz bir köşede yaşayıp bu senaryodan sıyrılmak istiyordum. Ama... kader, her zamanki gibi, başka planlar yapıyor.

Başka biri olmaya o kadar kapılmış ki neye dönüştüğünü kendine söyleyemeyecek kadar korkak, aslında kim olduğunu göremeyecek kadar da körleşmiş.

hayatını mahvetmek istemiyorsan açık kanalizasyon kapakları ve sarışın kadınlara dikkat et -texting

"İsyan çanları doktor.." dedi. Hiçbir şey anlamamıştım. Oysa gözlerini hastaneye çevirdi ve devam etti; "Artık gitme vakti."