"Senin yüzünden her gün birilerinin canının yandığını bile bile seninle aynı yolda yürüyemem. Bu kadar günahın içinde devam edemem. Göz göre göre ateşe yürümeni izleyemem. Belli ki birbirimizin nasibi değiliz." Yumruk yaptığı eliyle alnına birkaç defa hafif sayılmayacak şekilde vurdu. Daha fazla konuşmamalıyım uzadıkça üzülüyor görüyorum. Arkamı dönüp dış kapıya doğru henüz birkaç adım atmıştım ki sözleriyle olduğum yerde durup bakışlarımı tekrar ona doğru çevirmek zorunda kaldım. "Ben çok fazla anlamam öyle kader, alın yazısı falan ama şuna eminim; bir çocuğun geleceğini doğduğu ev belirler. Buğday ektiğin tarladan pamuk çıkmasını bekleyemezsin. Sen babanı camiye giderken görmüşsün ben kumarhaneye." *BU HİKAYEDEKİ OLAYLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK HİÇBİR KURUM KURULUŞ VE KİŞİLERLE İLİŞKİSİ BULUNMAMAKTADIR!*

Sevgili defter, Ben bugün aşık oldum. Sahne ışıklarının altında, Juliet'in pencereden Romeo'ya uzandığı gibi uzandı üzerime aşk. Üstelik ölüm iksiri içmeye de yemin ettik. Ey Hermia! Bükme o masum boynunu. Çiçekteki iksirin etkisi bir düş kadar kısa, aşksa masallar kadar uzun. Gerçeği gömmeye bir avuç toprak yetmez, gençlik çiçek gibi açacaktır elbet gerçeğin üzerinde. Gençlik, pop şarkılarındaki nakaratlar gibi hareketli ve çarpıcı çünkü. Bu bir gençlik kumpanyası, Ve ben bugün aşık oldum.

Bunca yıl dengine rastlamadım. Belki de rastladım ama tutunamadım. Kim beni sevdiyse yarım bıraktı. Kim "kalırım" dediyse en çok o gitti. Bir süre sonra insan sevilmemeye alışıyor. Beklememeye... Umut etmemeye... Ben de bıraktım. Kalbimi susturdum. Duamı azalttım. "Demek ki nasibim yok." dedim. Tam umudumun tamamen tükendiği yerde çıktı karşıma. Bakışlarını haramdan sakınan bir adam... Bana bakarken bile Rabbinden korkan, Sevmeyi bile helal daireye sığdıran, Yaklaşmayan ama uzak da kalmayan biri... Bu bir kavuşma hikâyesi değil sadece. Bu; sabrın, imtihanın ve kalbi temiz kalmaya çalışan iki insanın hikâyesi. Çünkü bazen Rabbim, Geç geleni ceza olsun diye değil, Hazır olalım diye bekletir. Ve ben... Belki de ilk defa, Helal olanı bekleyen biriyle karşılaştım.

"Bir mesajla başlayan şey, bir bakışla anlam kazanabilir mi?" Efnan, üniversite hayatının içinde sıradan günler yaşadığını sanırken, telefonuna düşen gizemli mesajlarla hayatının görünmeyen bir yerden izlendiğini fark eder. Kampüste herkesin tanıdığı ama kimsenin tam olarak bilmediği Demir ise bu hikâyenin en sessiz parçasıdır. Ve bazen en büyük yakınlık... hiç konuşmadan başlar.

KARA KİRAZ SERİSİNİN İKİNCİ KİTABIDIR. ∆∆∆ ~ Kadın bir okyanustu. Adam ise ona muhtaç kuru bir toprak. Toprak okyanusuna küstü. Okyanus, güneşin kendisini ısıtmasını ve yavaş yavaş yok etmesini istedi. Okyanus öldü, onu öldürdüler. Toprak intihar etti, en büyük ihanetini okyanusuna yaptı. Dila Karadağ! Yok sayılan, acıların cehenneminde ruhunun külleri bile bırakılmayan yaralı kadın... Yaşadıkları onu öldürmek istedi. Kaderi, iri parmaklarını kadının boynuna sardı ama o dayandı. Dila, yeniden ayağa kalktı. Dila, yine savaşacaktı. Onu dipsiz kuyudan çıkartan kişi ise bambaşka biriydi. Yepyeni bir intikam planının temellerini atan Dila, bu sefer intikam yolunda tek başına olacağının yeminini etmişti. Bu yol aydınlık değildi, Dila'ya ışık tutan yoktu. Bu yolu korkusuzca yürüyebilecek tek insan ise Dila'dan başkası değildi. Herkes yara bere içinde hayatta kalmaya çalışırken kader yine uğursuz ağlarını Dila ve Miraç'a mı saracaktı yoksa birbirinden uzaktayken kalpleri üşüyen bu ikiliye ördüğü ağlarla bir yorgan mı olacaktı? Kaderin bu seferki hamlesi neydi?

Kendinizi iki yüzyıl öncesinin tehlikeli dünyasında bulsaydınız, eve dönmek için savaşır mıydınız? Yoksa aşka teslim olur muydunuz? "Bana 'gitme, kal' der gibi bakma, gitmem gerekiyor ve bakışların bunu zorlaştırıyor." "Seni çok geç buldum, sana çok kolay bağlandım ve gitmeni istemiyorum." Alyn, modern çağın doktoruyken bir anda zamanda yolculuk yaparak kendini iki yüzyıl öncesinin savaş ve sırlarla dolu dünyasında bulur. Zamana karşı verdiği mücadelede, onu koruyan savaşçıya duyduğu yoğun çekim her şeyi daha karmaşık hale getirir. Bir seçim yapmak zorundadır: Kendi zamanına dönmek mi, yoksa bu tehlikeli dünyada aşka teslim olmak mı? Aşk, zamanı yenebilir mi? Dikkat! Bu hikaye yoğun duygular içerir ;) Genç okuyucular için not: Roman ilerleyen bölümlerde açık sahneler içerir.

Hanzer olmak; Seçmeden içine doğduğun, İstesen de sırtından atamadığın bir hayattır. İki güçlü karakterin çatışması gün geçtikçe farklı bir hal almaya başlıyordu. Bu bir kan davasıydı belki ama ne kin tamamen susmuştu, nede aşk.. "HANZER İSİMLİ İLK VE TEK KURGUDUR. HERHANGİ BİR ÇALINTI VEYA KOPYALANMASI DURUMUNDA GEREKLİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR."

İstanbul'un işlek caddelerinin birinde küçük, şirin bir kahve dükkanı işleten Mayıs, kendi ekonomik özgürlüğünü kazanmak için mücadele ederken dükkanına kahve almak için gelen Şafak Milas ile yolları hiç beklemediği bir anda tekrar kesişir. İstanbul'da geride bıraktığı hayatın izlerini silmek için mücadele eden Mayıs, geçmişinde yakasına yapışmış her insana hak ettiğini yaşatmak için bir yemin etmişken Şafak Milas'ın kırık şemsiyesinin altına sığındı; tüm varlığını afetlerden koruyan o şemsiyeyi, yuvasının çatısı bildi. Kimisinin şemsiyesi oldu kimsesizin çatısı. ☂ "Bu ikimizin savaşı, dördümüzün zaferi olacak." dedi. Gülümsedi, gülmemi bekler gibi baktı gözlerime. Güldüm. "Bu ikimizin savaşı, dördümüzün zaferi olacak." dedim.

Elimde tuttuğum yazmayla yavaş adımlarla yürüyordum. Bu yolun sonu nereye gidiyor hiç bilmiyordum. Gözlerimin yaşı kurumuş, bitmişti. Nefes alırken göğsümden yükselen büyük bir ağrı vardı. Saçlarımın kökleri acıyor, yüzümün her yanı cayır cayır yanıyordu. Çok değil yaklaşık on dakika önce yaşadıklarım yüzünden bu haldeydim. Gözyaşlarımı bırakmadan adımlarımı hızlandırdım. "Şimdi değil, birazdan. Dayan Güleycan, dik dur, az daha dayan."