Vivienne Petrova była perfekcyjna. Dziewiętnastoletnia rosyjska baletnica, nazywana również Księżniczką Mafii. Córka rosyjskiego bossa była jego oczkiem w głowie. Jedyna dziedziczka jego imperium. Urodziwa i inteligentna kobieta z dobrego domu. Od dziecka była przygotowywana do przejęcia rosyjskiego imperium. Po śmierci matki zamknęła się w sobie.Nakładała maskę, aby ukryć swoje cierpienie. Ludzie byli zawsze nią zachwyceni i nie sądzili, że osoba taka jak ona może być tak przebiegła. Opanowała sztukę manipulacji do perfekcji. Anthony Moretti był zimny i chłodny jak lód. Trzydziestojednoletni Capo Ameryki, król Nowego Jorku. Wszyscy go znali, każdy się go bał. Mógł zabić człowieka bez zastanowienia i bez ponoszenia konsekwencji swoich czynów. Miał wszystko na kiwnięcie palcem. Nikt nie był w stanie mu się przeciwstawić, oprócz niej. Poszukiwał idealnej żony z dobrego domu. Miał swoje preferencje i zasady. Chciał, aby kobieta była ułożona, cicha i spokojna. Pewnego razu ich drogi się skrzyżowały. Vivienne była na bankiecie po swoim występie. Przez przypadek wpadła na chłopaka. Rozeszli się, lecz rok później, gdy Vivienne wracała ze stajni, jej ojciec zaprosił ją do gabinetu. Gdzie po roku, ponownie zobaczyła Anthony'ego, nie wiedząc, że to właśnie mężczyzna, na którego wtedy wpadła. Dowiedziała się również, że zostanie jego żoną...

Że niestety znasz mnie Wiesz dlaczego dzwonię, co noc Choć możesz to odbierać jak chcesz To obydwoje wiemy, że to Niewiele więcej niż seks Wiem za kogo mnie masz Za kogo mnie masz, yeah

Perypetie radomskiej graficzki, która przez swój niewyparzony język zostaje wciągnięta do projektu najpopularniejszego, polskiego rapera. Jest spora szansa, że pożałujesz przeczytania tego. Jest też mniejsza szansa, że nie uznasz tego za gniota i ci się spodoba. Akcja zaczyna nabierać tempa gdzieś około piątego rozdziału. Zapraszam.

"Lubisz wysyłać zdjęcia, gdy jesteś sama Powiedz co robisz z ręką, gdy jesteś sama Co byś robiła, gdybyś nie była sama?" Czy niewinna gra może okazać się czymś więcej?

Mówią, że pierwsza miłość nigdy nie odchodzi - ona tylko cierpliwie czeka, by po latach stać się echem, dobijającym się do serc byłych kochanków. On od dawna czuje się martwy we własnym ciele, egzystując jako pusta skorupa pośród blasku miasta, który go drażni. Ona wraca do jego rzeczywistości po dwunastu latach milczenia, niosąc ze sobą zapach ich ostatniego lata i ciężar nowych zobowiązań. Jedno gwałtowne zderzenie na rogu ulicy rozbija ich kruchą teraźniejszość. W rzeczywistości pełnej toksycznych oczekiwań i narzuconych ról, Filip i Marcelina muszą zapytać samych siebie, czy można uciec przed kimś, kto zna naszą najprawdziwszą wersję.