Melina Aydemir Egemen Kılıçla çocukluk arkadaşıdır. Ancak Egemen Melinanın yanında durdukça ona karşı karanlık hisler beslemeye başlar. Bu büyüdüğünde daha da yakıcı bir boyut alır ve Melinayı kendine esir eder. 🌷 Bu bir Dark Romance Kitabıdır!

Onun krallığında kuralları yazılırdı: Bağlanmak yasaktı. Güvenmek intihardı. Aşık olmak ise affedilmeyecek tek suçtu. Çizginin dışına çıktığım an kaderimin silindiğini hissettim. Ama o, beni kendi karanlığına çekerken çoktan en büyük yasağı o çiğnemişti. "Bu krallıkta her şey benim," diye fısıldadı kulağıma. "Sen bile."

çırpınıyordum, çırpındıkça ise daha dibe batıyordum. Denize düşen yılana sarılır derler, yılandan kurtulmak için neye sarılmamız gerekiyordu? Peki bu sarıldığımız her neyse bizi yılandan koruyabilecek kadar güçlü müydü? İşte bunun cevabını öğrendiğim gün tekrar o yılana sıkı sıkı sarılacağımı bilmiyordum...

Terk edilmiş bir binada oynanan ölüm oyunu. "Bana zarar vermeyeceksin..." ... 'Elindeki bıçağından kanlar dökülüyordu. Uzaktan beni gördüğünde ayağa kalktı. Ağzındaki ceset parçasını yuttu. Sonra çenesini eğdi yavaşça. Simsiyah şeytani gözleriyle benim zayıf bedenime kilitlendi. Ve gülümsedi. Öyle bir gülümsedi ki. Başımdan aşağı kaynar sular döküldü.' ... *Kitap şiddet, cinsellik ve bolca olumsuz ögeler içermektedir.*

Babamın en sadık adamına, beni yetiştiren bir adama aşık olmuştum. *Yaş farkı içerir!!!*

Onu ilk gördüğümde, tekerlekli bir sandalyedeydi. Siyah irisleri, keskin yüz hatları ve soğuk bakışlarıyla bana bir düşman gibi baktığında, ilk başta bunu umursamadım. Ancak bakacağım kişinin bir çocuk yerine o olduğunu öğrenmem, durumu tamamıyla değiştirmişti. Ve ne yazık ki, bu işe ihtiyacım vardı. 16/08/2016

Yağmuru kim döküyor Ünzile kaç koyun ediyor dayaktan uslanalı hiçbir şey sormuyor.. ❝Yağmuru kim döküyor? gökyüzü değil, hasta kadınların kurumayan müjganları döküyor yağmuru. Ölümler geçiyordu önümüzden, dirimler yaşanıyordu başkalarının dünyasında. Bize ise sadece her darbede biraz daha donan o ruhlar, her haksızlıkta boğazımızı yırtarcasına büyüyen o çığlıklar kalıyordu. Ben o çığlığın ta kendisiydim.❞ Yaş yirmi dört! Yolun yarısı eder.

Adamlar evdekileri etkisiz hâle getirmek için yüzlerine sprey sıktı; nefesleri ağırlaştı, göz kapakları kapanıyordu. Meyra da dahil herkes derin bir uykunun etkisi altına girdi. Abbas, kimsenin onu böyle görmesine izin veremezdi. Tek başına, dikkatle Meyra'nın odasına girdi. Meyra...
Öylesine güzel ve huzurluydu ki, bir melek gibi yatıyordu. Abbas bir süre sessizce izledi, yüzüne dokundu, nefesini içine çekti. Kollarını yavaşça uzattı ve onu kucakladı. Meyra hâlâ spreyin etkisiyle derin bir uykudaydı. Abbas, kollarında taşıdığı güzelliği incitmemeye özen gösteriyordu. Adamlar evde hiçbir iz bırakmamış gibiydi. Geriye sadece sessizlik kalmıştı. Evdekiler uyandığında, Meyra'yı yok olmuş sanacaklardı. Abbas'ın yaptığı en büyük kötülük buydu: Meyra'yı ailesinden, sevdiklerinden ve hayatından koparmak... Ama kalbine söz geçiremiyordu. Arabaya bindiklerinde, Abbas onu kucağında sıkıca sardı. Boynunu ve saçlarını koklarken kendini zor tutuyordu; öfke ve arzu arasında bir savaş veriyordu. Nikaha kadar sabretmek zorundaydı. Bu gece, Abbas ve Meyra başka bir ülkeye uçacaktı. Meyra sabah uyandığında bambaşka bir hayatın kapılarını aralayacaktı. Başta isyan edecek, ağlayacak, ama Abbas'tan başka bir çıkış yolu olmadığını anlayacaktı.

Gözlerimi açtığımda beni bekleyen hayat bambaşkaydı.. Öldüğünü sandığım sevgilim aslında ölmemişti. Bense karnımda onun çocuğuyla bana tuzak kurmuş bir manyakla evlenmiştim...

Bazı insanlarla iki kere tanışırsınız. Ben az önce yıllardır ölü sandığım kocamla, ikinci kez tanışmıştım.