Najbardziej prawdziwą ze wszystkich nazw, knieja otrzymała od swych odwiecznych mieszkańców, kotów. Gor'kseg brzmiało ów imię. Szeptały je drzewa, szemrały o nim strumyki, nawet nocne a koszmarne ptactwo drapieżne odnosiło się do tego imienia z szacunkiem. Koty były z tego faktu wielce zadowolone, iż knieja przyjęła akurat ich język. Ach... koty z Gor'kseg. Tam gdzie uroczysko przechodzi w zwykły step. Tam gdzie ostatnie promienie lunarnego światła głaszczą wiekowe nagrobki. Tam są koty z Gor'kseg...