#tamamlandı. Merakla arkamı döndüğümde koridorun ortasında onu gördüm. Gözlerim ardına kadar açılırken dudaklarımda aralandı. Gözlerim, benimkinin aynısı gözlerine kaydı. Oradan saçlarına, burnuna yanaklarına, dudaklarına, her bir uzvuna uzun uzun baktım. Aynaya bakıyormuşum gibi hissettim. Diyar bana benzemiyordu Diyar bendi sanki. Biz bir birimize tıpatıp benziyorduk. Bu kadar benzeyeceğimizi düşünmemiştim. Onunla benim aramdaki tek fark çenesinin altındaki siyah küçük bir bendi. Dikkatli bakmadığın sürece belli bile olmuyor. Boylarımız, kilomuz bile neredeyse aynı. Oda beni dikkatle inceliyordu. Ne diyeceğimi bilemedim. İkimizde konuşamadık. Asonsörün sesiyle başımı kısa bir an çevirdim. Asansörden inen 4 erkek de Diyar ve bana dikkatle baktılar. Ayrı ayrı görmüşlerdi ama onlarda ilk defa yan yana görüyorlardı. Tıpkı bizim bir birimizi ilk defa gördüğümüz gibi. (Wattpad'de bu isimdeki ilk kitaptır .)

"Hilal'im.." Gözyaşlarıma mani olmaya çalışmaktan çatlayan sesimle "Hilye." diye mırıldandım düzeltircesine. "Gökten düşeli yıllar oldu."

Kitabın çalınması durumunda hemen adli işlem başlatılacaktır! Tüm hakları saklıdır. BÖLÜMLER DÜZENLENİP YENİDEN YAYINLANIYOR. PAZAR GÜNLERI SAAT 16:30 YENİ BÖLÜM. ... "Git" dedim kısık bir sesle. Ne kadar zamandır görüşmemiştim onunla? Çok özlemiştim. Ama onunla yüzleşmek demek, geçmişim karanlığının beni ele geçirmesi demekti. Olamazdı... Olmamalıydı hazır değildim. Alaz bir adım daha attığında, aramızdaki hava neredeyse kıvılcım çıkaracak kadar ısındı. Gözlerimin içine öyle bir baktı ki, nefes almak bile fazla gelmeye başladı. "Elimi çekmemi istemiyorsun." dedi alçak bir sesle. Yalanlayamadım. Ellerimi iki yanda sanki teslim olur gibi bıraktım. O an yüzüme eğildi, nefesi dudağıma değemeyecek kadar yakın, ama uzak duramayacak kadar tutkuluydu. "Gece..." Adımı sanki yıllardır söylemek için bekliyormuş gibi fısıldadı. Parmakları yüzümün kenarından boynuma doğru ilerledi; beni geri itmedi, çağırdı. Kalbim göğsümde çarparken o, başımı usulca kendine doğru yöneltti. "Gözlerini benden kaçırma." dedi. Kaçamazdım zaten. Çünkü gözlerine her baktığımda içimde bir yerlere dokunuyordu-sıcak, derin, tanıdık bir yere. Aramızdaki mesafe neredeyse yoktu artık. Sanki nefes alsam dudaklarımız birbirine değecekti. "Seni böyle görmeyi... çok özledim. " diye fısıldadı. Sesindeki özlem, dokunuşundaki titreme... hepsi aynı anda içime işledi. Parmakları boynumun arkasına çıktı; elimi beline koyduğum anda gözleri karardı. Yakınlığımız bir an bile azalmasın ister gibi beni kendine çekti. "Bu defa olmaz! Beni senden ölüm alamadı Gece. Korktum çok korktum. Kalbinin sesini duyabiliyorum. Sende benim gibi yanıyorsun. " dedi, alnını benim alnıma dayayarak, "O yüzden beni durdurma." Dedi. Nefesim onunkine karıştı. Kalbim, göğsüne değecek kadar yakındı. "Durma" diye fısıldadı

Gölgelerin vicdanı olmazmış. Duyguları ise sadece karanlıktan ibaretmiş. Yıllar önce doğan bir bebeğin gölgeye dönüşme hikayesi bu. Bir bebek doğdu yıllar önce. Adına nefret dediler kan dediler. En çok ise ölüm dediler. O bebek büyüdü nefret oldu kan oldu. En çok da ölüm oldu. Öyle bir ölüm oldu ki teni ölüm koktu. Bir çocuğun masumiyetini kaybetmesi demek gölge olmak demekti. Gölge demek en çokta ruhsuz demek değil miydi? "Bir ten ölüm kokar mıydı? Ya da gözler ölümü anımsatır mıydı?" "Ben yıllar önce bir kız çocuğuna aşık oldum. Hemde ilk görüşte. Günler ayları kovaladı. Aylar yılları. Aradan uzun yıllar geçti ve ben yıllar önce gördüğüm kadını bir daha gördüm. Işte o an ona sevda dedim. Sevda demek biraz da ölüm demek değil miydi?"

"Sevgiyle büyütülmemiş çocukların kalpleri yumrukları kadar değil, hayalleri kadar olurdu." Bazı çocuklar unutmayı öğrenir. Bazıları ise hatırlamak zorunda bırakılır. Derin Özer, unutturulmuş bir hayatın hayatta kalan yansımasıydı. Geçmiş, onun için hatırlayamadığı kesik bir sayfaydı. Çocukluğu ise başkalarının anlattığı, kendisine ait olmayan bir hikâye. Ve bazıları, başkalarının unuttuğu her şeyi hatırlamak zorunda kalanlardandı. Ares Alaca... Unutmanın mümkün olmadığı bir hafızayla, Derin'in hatırlamadığı her yansımanın zıttında kalan güçtü. Hatırlamayı lanet olarak bilse de unutmamayı güç olarak kullanandı. Kayıp Ruhlar, insan zihninin susturulan yerlerinde dolaşan, hatırlamanın bir lütuf mu yoksa ceza mı olduğunu sorgulatan bir gerçek. ❗️İçerik Uyarısı❗️ Bu kitap; • Küfür ve argo dil • Şiddet ve karanlık sahneler • Yetişkin temaları içermektedir. 18+ okuyucu kitlesi için yazılmıştır. Hassasiyeti olan okuyucuların bunu dikkate alması önerilir. Tüm hakları saklıdır❗️ Çalınma, kopyalanma vb. durumlarda yasal işlem başlatılacaktır!

"Ayza." ismini onun dudaklarına okudum. Adı gibi...Ay gibi güzel Ayza. Hatta aydan bile güzel Ayza. Ayza mayışmış gibi burnunu burnuma sürttü. "Hım?" diye derinden bir ses çıkardı. Ardından nefeslendi. "Sende benim hissettiğim şeyi hissediyor musun?" dedim. Başımı, geri çekmeden az önce saçlarını kulağının arkasına koyduğum şimdide açıkta duran pürüzsüz boynuna götürdüm. Burnumu kulağının altında kalan pürüzsüz boşlukta gezdiriyor ve zihnimin bu kokuyu aklına kazıması için bekliyordum. Sabahtan beri buram buram gelen bu yasemin kokusu burada yoğundu. Kaynağının burası olduğunu fark ettim. Beninin etrafı her yeri öyle güzel kokuyordu ki onu anlatmaya kelimeler bulamıyordum. Sanki kelime dağarcığımda bu kokuyu tanımlayacak kelimeler tükenmişti. Öyle müthiş öyle ona hastı. Boynundaki teması geri çekip alınlarımızı tekrar buluşturdum. Ayza gözlerimin içine bakarken konuştu. "Neyi?" dedi. Hiç tereddüt etmeden yekte cevapladım. Gözümü kapatan bu sefer bendim. "Ruhumun sana doğru aktığını... " ... Dünya'ya gelen her canlı için biçilmiş bir rol vardır. Orta Çağ'dan Çin tarihine kadar bir sürü oyun, kuruluş, yüksek zümrelerce yapılan ayinler ve sınıflar arası hiyerarşiler; söz konusu insan olunca eğlence ve bir takım amaca hizmet etmek için ortaya çıkmıştır. Vesta Arcanum da bu kuruluşlardan biridir. Vesta Arcanum dışarıya gösteremediği yüzünün arkasında karanlık içine hapsolmuş hayatların acısı vardır. Ayza Bade ERGİNSOY, Vesta Arcanum'un içinde doğmuştur. Ailesini gözleri önünde öldüren kişilerden intikam almak ister ve bir yola çıkar. Bu yolda Ayza Bade kendi içinde kimlik çatışmasına, gizli konuşmalara, büyük sırlara ortak olur. "Hakikat, suskunluk duvarlarını delip gün yüzüne çıkmayı bilir; Her yalan ise zamanı geldiğinde kendi gölgesine yenilir." Mottosuyla hareket eder.

"Geçmiş, üzerine ne kadar toprak atarsan at, doğru zamanı bekleyen bir cesettir." Sıradan bir hayatın konforunda, her şeyden habersiz büyüyen bir ruh... Ta ki o tekinsiz ormanın derinliklerinde, sislerin arasından sızan bir fısıltı tüm doğrularını yerle bir edene kadar. Güvendiğiniz insanların yüzündeki maskeler birer birer düşerken, yabancıların gölgesinde saklanan gerçeklerle yüzleşmeye hazır mısınız? Kaçtığınızı sandığınız her adım sizi celladınıza biraz daha yaklaştırırken; dostla düşmanın, aşkla ihanetin birbirine karıştığı o yağmurlu gecede silahlar kime dönecek? Bu bir hayatta kalma mücadelesi değil; koca bir yalanın küllerinden doğma hikayesidir. Kendinizi ait sandığınız hayatı unutun. Çünkü bazen en büyük tehlike, en yakınınızda durandır. "Bazen tanımak, güvenmek anlamına gelmez..." Soluksuz okuyacağınız, her sayfasında zihninizi bir labirente hapsedecek o büyük yüzleşme başlıyor. Sığınağınızı terk edin, çünkü artık saklanacak hiçbir yer yok