"Pusu kursalar bile beni vursalar yine, Benim adım öğretmen her demdeyim her yerde, Benim evim bu vatan çocuklar geleceğim, Son nefesimde bile öğretmen öleceğim," ❤️‍🩹🥲🫂

Sadece huzurlu bir yaz dileyen gençler toplaşın!!!!!!!

Gerçek ailem kurgusu ama bazı küçük farklarla Neden Sinem sürekli ezilen ve ona biri bir şey yapınca kolayca affeden hiçbir şey olmamış gibi davranan bir kız olsun. İnsanlara hakketiği gibi davranmak ne zamandan beri saygısızlık oluyor. Şimdiden söyliyeyim Sinem açık sözlü bazı yerlerde asabi bazı yerlerde ( çoğu yerde )KİNDAR biri olucaktır diğer kitaplardaki gibi kolayca bir iki özürle insanları affetmiyecek şimdiden söyliyeyim, lütfen buna göre okuyalım Başlangıç Haziran 2024 Bitiş 11 Ağustos 2025

İlk kurgum. 🥹 Acemiyim bu konularda ilk defa yazıyorum, umarım ki üstesinden gelebilirim... İyi okumalar dilerim, eğer beğenirseniz oy vererek destek olursanız sevinirim şimdiden teşekkürler ✨🤍

Asker bir kızın,hayalindeki mesleği gerçekleştirirken başına gelen olaylar ve ortaya çıkan gerçekleri ele alıyor kitap *kitap askeri kitaptır bilginize* İyi okumalar dilerimmm

iki kardeş yıllar önce ailesinin evinde düşmanları tarafından çıkan yangında kaçırılır ve birbirinden habersiz büyüdükleri onca yıl ama ikizler gerçeği öğrenince intikam vakti geliyor. ama kimsenin bilmediği bişey var o yangında sadece ikizler ve ailesi değil Kara ve ailesi de etkilenmişti Kara küçük kardeşinin intikamını almak için kartlar yeniden dağıtılıyor ve bu sefer kartlar kapalı oynanıyor hile hurda sahtekarlık herşeye açık bir oyun tek kuralı kartını kimseye göstermemek....

Kaçıyordum. Zamanın nefesinin ensemde soğuyamayacağı kadar hızlı, zihnimdeki uğultuların sesimi bastıramayacağı kadar aceleyle... Geriye bakmaya cüret ettiğim her an, ruhumun bir parçasını o yabancı yollarda bırakıyor, kendime dair ne varsa biraz daha kaybediyordum. Kaçmak; damarlarıma işlenmiş en mahir zanaatımdı, bildiğim tek hayatta kalma biçimiydi. Bacaklarımda yanık bir sızı, gözlerimin kuytusunda ise sessizce büyüyen bir ağıt vardı. Biliyordum ki; eğer durursam, ardımdaki felaket beni bir öncekini mumla aratacak bir karanlığa gömecekti. Korku, en sadık yol arkadaşımdı. Nihayet durup soluklandığımda, dehşet verici bir gerçekle yüzleştim: Kaçtığım yer, bilakis sığındığım yuvamdı. Durdum. Zihnimin labirentlerinde yankılanan o sorularla baş başa kaldım: İnsan, kalbinin atması gereken yerden neden kaçardı?