Doğa'nın Ardında Bazı insanlar geçmişlerini geride bırakır. Bazıları ise nereye giderse gitsin onu yanında taşır. Doğa, yıllar önce kapattığını sandığı yaralarıyla yaşamayı öğrenmiş, hayatını işine adamış genç bir kadındır. Onun için çalışmak bir tutku değil, ayakta kalmanın tek yoludur. Bora ise kimseyi kolay kolay hayatına almayan, mesafeli ve sert tavırlarıyla tanınan bir adamdır. İlk karşılaşmaları yalnızca yanlış anlaşılmalar, bitmek bilmeyen tartışmalar ve birbirlerine karşı duydukları önyargılarla başlar. Fakat bazen bir insanı tanımak için söylediklerine değil, sustuklarına bakmak gerekir. Çünkü bazı hikâyeler, görünenin değil... Doğa'nın ardında saklıdır.

Kitabın çalınması durumunda hemen adli işlem başlatılacaktır! Tüm hakları saklıdır. BÖLÜMLER DÜZENLENİP YENİDEN YAYINLANIYOR. PAZAR GÜNLERI SAAT 16:30 YENİ BÖLÜM. ... "Git" dedim kısık bir sesle. Ne kadar zamandır görüşmemiştim onunla? Çok özlemiştim. Ama onunla yüzleşmek demek, geçmişim karanlığının beni ele geçirmesi demekti. Olamazdı... Olmamalıydı hazır değildim. Alaz bir adım daha attığında, aramızdaki hava neredeyse kıvılcım çıkaracak kadar ısındı. Gözlerimin içine öyle bir baktı ki, nefes almak bile fazla gelmeye başladı. "Elimi çekmemi istemiyorsun." dedi alçak bir sesle. Yalanlayamadım. Ellerimi iki yanda sanki teslim olur gibi bıraktım. O an yüzüme eğildi, nefesi dudağıma değemeyecek kadar yakın, ama uzak duramayacak kadar tutkuluydu. "Gece..." Adımı sanki yıllardır söylemek için bekliyormuş gibi fısıldadı. Parmakları yüzümün kenarından boynuma doğru ilerledi; beni geri itmedi, çağırdı. Kalbim göğsümde çarparken o, başımı usulca kendine doğru yöneltti. "Gözlerini benden kaçırma." dedi. Kaçamazdım zaten. Çünkü gözlerine her baktığımda içimde bir yerlere dokunuyordu-sıcak, derin, tanıdık bir yere. Aramızdaki mesafe neredeyse yoktu artık. Sanki nefes alsam dudaklarımız birbirine değecekti. "Seni böyle görmeyi... çok özledim. " diye fısıldadı. Sesindeki özlem, dokunuşundaki titreme... hepsi aynı anda içime işledi. Parmakları boynumun arkasına çıktı; elimi beline koyduğum anda gözleri karardı. Yakınlığımız bir an bile azalmasın ister gibi beni kendine çekti. "Bu defa olmaz! Beni senden ölüm alamadı Gece. Korktum çok korktum. Kalbinin sesini duyabiliyorum. Sende benim gibi yanıyorsun. " dedi, alnını benim alnıma dayayarak, "O yüzden beni durdurma." Dedi. Nefesim onunkine karıştı. Kalbim, göğsüne değecek kadar yakındı. "Durma" diye fısıldadı