Gerçek Ailem / Askeri (Kadın Asker) Ben Okyanus, büyük bir Yangın'dan çıkmayı başarmış ama Kül'e dönmüş bir İstihbarat Ajanı. Karanlık ve fırtınalı bir Okyanus, Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya... Okyanus, içine çektiği herşeyi hırçın dalgaları ile boğardı. Mahvolurdu ama kendini kaybetmezdi. Ben Okyanus'tum, öyleyse neden kendi kendimi boğuyordum? Okyanus'un, yıllar boyunca kendini korumak için zorlukla inşa ettiği duvarları onu yeni bulan gerçek ailesi yıkmayı başarabilecek miydi? Okyanus'ta boğulacak mıdır? Yangın'da Kül'e mi dönüşecektir? Yoksa komutanının orman gözlerinde kaybolacak mıdır? Nefret ettiği gökyüzünü tekrar sevmeye başladığında her şeyin üstesinden gelmeyi öğrenebilecek miydi? Peki ya, Kızıl ailesi? Aile sırları, Okyanus'un bilinmeyen geçmişi... Alabora Timi ve Kızıl Timi neden birlikte görev almaya başladı? Çözülmesi gereken askeri bir sır vardı ama herşey de küçük bir kızda saklıydı... Okyanus mu? Kül mü? Yoksa her ihtimalde de Okyanus'un Kül'ü müydü? "Kıdemli Üsteğmen Okyanus Kaya, Şanlıurfa. Emret, komutanım!" "Yüzbaşı Deniz Akif Alabora, Şanlıurfa. Emret, komutanım!"

Beste, birikmiş kira borcu yüzünden kendisini eşyalarıyla birlikte kapının önünde bulduğunda henüz yirmi bir yaşındaydı ve bir yandan üniversite okumaya çalışırken bir yandan da yalnızca hayatta kalmaya çalışıyordu. Okulların da kapanmasıyla birlikte kendini hem evsiz, hem de işsiz bulduğunda yapabilecekleri sınırlıydı. Abisinin bağlantılarını kullanarak kendisi için iş ayarladığı Masrilva, Türkiye'nin pek çok şehrinde bulunan ünlü bir otel zinciriydi ve Beste bir anda kendini Masrilva Bodrum'da animatör ekibinde bulmuştu. Hayatına bir mucize gibi dokunan Masrilva'da onu gerilim hattı yüksek bir aşk, sıcacık bir dostluk ve tam ortasına düştüğü sırlar, yalanlar, şirket içi kirli oyunların beklediğinden habersizdi. Özellikle de... Masrilva'nın sahibi... Burnu düşse yerden almayacak biricik patronu... Abisinin çok kıymetli bağlantısı... Arhan Alp Hisaroğlu'dan da habersizdi... 🌊

Ne kaçırılmıştım ne de karışmıştım. Ama inanın çok isterdim. Bu ailede olmaktansa bir sokak köşesinde yaşasaydım daha az yalnız olurdum... *** Omuzlarına sertçe vurduğumda iki adım geriledi. "Bunca yıl yetmedi değil mi! BUNCA YIL CANIMI ACITMAK DOYURMADI DEĞİL Mİ SİZİ! YETER! GELMİŞ BİR DE KAPIMA ÖZÜR DİLİYORSUN! NE HAKLA?! NE HAKLA YAPIYORSUN BUNU! BİRAZ HUZUR VERİN BANA! NEFRET EDİYORUM BANA GÖSTERMEDİĞİN BABALIĞINDAN! BENİ UMURSAMAYAN ANNEMDEN, BENİ YALNIZ BIRAKAN ABİLERİMDEN VE BENİ GÖRMEZDEN GELEN İKİZİMDEN NEFRET EDİYORUM!" ***

Eleanor's life is not exactly pleasant. She works for rich men, has to do all kinds of odd jobs, and if she does anything wrong she gets beaten, or worse. The men tell her that her parents left her, and they had debts to them and therefore Eleanor has to work for them. But Eleanor does not believe them, she feels she has a family. What if all of a sudden men come into the house with weapons and Eleanor meets her family? Or rather her 7 older brothers who are keeping something secret from her, and can Eleanor keep her secrets save? ⚠️TW WARNING: abuse, rape, cutting, cursing⚠️ #1 in drama #1 in fight #1 in brothers #1 abused

Gerçek aile hikayesidir. Bu sefer ana karakter bir kız değil, erkek. Yirmi altı yaşında başarılı bir yöneticiydi o. Herkes kadar kendi kuralları ve sınırları olan bir adamdı. Ama, onun kalbi dünyada ki çocukların saflığıyla eşitti. O kim mi? Kenan. Evet, o sadece Kenan'dı. Ona yapılan şeylerden sonra ne bir Soyada ihtiyacı vardı. Ne de bir aileye. Günlerin sınırlı olduğu bir hikayeydi bu. Ve, Sayılı gün çabuk gelir, geçerdi.

Hiç bir şeyden haberi olmayan dışarıya karşı çok sert, kuralcı fakat ailesine karşı pamuk gibi olan ve sadece evlatları için yaşayan bir baba. Bir kız kardeşleri olduğunu öğrenen abiler. Küçüklüğünden beri en büyük yarası babası olan ve yaşadıkları yüzünden dışarıya karşı sert duvarlarını örmüş bir kız. Peki ya bir gün her şey ortaya çıkarsa? Ve ya gerçekler söylenenin aksine daha farklıysa? Efsun babasını ve abilerini kabul edebilecek miydi? Ya da onları kabul etse bile asıl gerçekler ortaya çıktığında Efsun ne yapacaktı? Mutlak doğru neydi? Babası mı? Annesinin mektupları mı? Ya da yaşadıkları mı?

''Bir yıldır her gün mektup yazdım sana, lâcivert mürekkep kokusu sindi üzerime. Keşke karşılık verseydin bana, aynı koksaydık ikimizde... Unutma Feride, aşk ölümden güçlüdür.''