Okula yeni gelen öğretmenlerin arasında kalan genç bir kız. Esas kız İdil Erdem lise sonsınıf öğrencisi, Akif Kaya matematik öğretmeni, Hazar Engin ise Fizik öğretmeni ve İdil'i çocukken gördü. Aşık olmak salaklıkmış. (İdil Erdem) Ben öğrencimi sevmem.(Akif Kaya) Baba senin gibi erken gitmekten korkuyorum.( Hazar Engin)

Hades ile Persephone'un kayıp kızı Tanrıça Rose, amacını nihayet hatırlıyor. Özgürlük için mücadele etmek... Dünya bile onun yeniden doğuşundan sağ çıkamayabilir. Zeus'un onun omuzlarına yüklediği karanlık görev, Koruyucu Meleklerin sırları ve hiç tanımadığı ailesiyle yaşayamadığı anılar, elinden alınan fırsatlar... Hiç kimsenin göründüğü gibi olmadığı bir hikâye... Hayatı okul ile ev arasına sıkışmış sıradan bir kızdı. Şimdi ise ondan bir kurtarıcı olması bekleniyordu. Ama bu, bir kurtarıcının doğuşu değil, birinin bu role zorla sürüklenişinin hikâyesiydi. Bir Villain'in doğuşu. **** Ölüler Diyarı Serisi Kitap 1 - Lethe, serinin ilk kitabı olup, 25 bölümden oluşmaktadır. Birinci kitabın yayınlanması sona ermiştir. İkinci kitap Acheron hesabımda yayınlanmaktadır. _rosebooks._ instagram adresinden kitap hakkında bilgilere ve editlere ulaşabilirsiniz.

ZİHNİNE GÜVENİYOR MUSUN? Lavin Kamer... Geçmişindeki o karanlık kirli geceyi silmek isteyen ve kişilik bölünmesini reddeden bir avukat. Kimliğini ispatlamaya çalışırken çetelerin, mafyaların ve yozlaşmış polislerin arasında kapana kısılır. Zeki kadının mücadelesi devam ederken, hayatına giren gizemli adamın kimliğini çözmeye çalışır. Kime güvenebilirsin? Aldo Lorenzo...Kanla kurulan bir suç imparatorluğunun efendisi. Güç, para ve korku... Ancak geçmişi nedeniyle itibarı riske girer ve kendi kimliği kendi düşmanına dönüşür. Ne kadar ileri gidebilirsin? KARASİNEK'E HOŞGELDİN...🪰 🪰 🪰 Hikayedeki her detay bilinçli bırakıldı. Hiçbir ipucu tesadüf değil. Eğer ipuçlarını yakalayabiliyorsan zihnin sandığından daha karanlık olabilir. Hikayedeki anketlere cevap ver ve zihninin ne kadar güvenilir olduğunu test et. Psikolojik gerilim ve karanlık romantizm 🔥🖤 Haftada iki yeni bölüm: 👉 Salı 21:00 👉 Cumartesi 21:00 Yeni bölümler için takip etmeyi unutma. NEDEN KARASİNEK'İ YAYINLIYORUM?🪰 Tamamlanmış bir kitaptır. 160.000 kelimeyi aşkın bu hikayeyi yaklaşık 2,5-3 ayda yazdım. Bir çok türde hikayem olmasına rağmen şuanın popülaritesinde bu hikayem sevilebilir diye düşündüm. Ha, bu hikayem kolay bir kitap mı? Hayır, değil. Basit ve sıradan bir kurgusu yok. Bazıları sadece okur. Bazıları ipuçlarını fark eder. Çok azı ise gerçeği çözer.

"Bazı geceler sabaha çıkmaz; insan o karanlıkta başka biri olarak uyanır."

"Altın Kan" Gece, kanla mühürlenmiş bir lanetin sessiz tanığıydı. Rachel, geçmişinden kaçarken kendini ölümsüzlerin hüküm sürdüğü bir dünyanın tam ortasında bulur. Mark... soğuk bakışlarının ardında asırlarca süren bir pişmanlık, derinlerde ise insanlığından kalan son kıvılcım gizlidir. Bir yanda intikamın ateşi, diğer yanda kalplerini yakıp geçen yasak bir aşk. Altın kanın sırrı açığa çıktıkça, gerçek ile karanlık arasındaki çizgi bulanıklaşır. Ve bazen en tehlikeli düşman, kalbinin ta kendisidir. Gecenin hüküm sürdüğü bu dünyada, kim kurtulabilir kendi kaderinden?

Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazı isimler ise yalnızca doğru kişi tarafından söylenir.Asıl anlamları o zaman ortaya çıkar. Gece, sessizliğiyle yaşamayı öğrenmişti. Uygar ise herkesin tanıdığını sandığı ama kimsenin gerçekten bilmediği bir adamdı. Yolları kesiştiğinde, maskeler yerinde durdu.Birbirlerinden habersiz yıkıma yürüyorlardı.Ya da asıl yıkım belki de onlardı... Sorular cevapsız kaldı. Ve her cevap, bir bedel taşımaya başladı. Bu hikâye; kaçışların, söylenmeyen isimlerin ve sınırların hikâyesi. Bazen bir isim, bir insanı ortaya çıkarır. Bazen de geri dönüşü olmayan bir kapıyı aralar. Bazı hikâyeler gece başlar. Bazıları ise geceyi hiç terk etmez. Sen karanlığı iyi sanarken o sana tüm gerçekleriyle gelir. Hikâye sana şunu sorar: İnsan karanlıktan mı korkar, yoksa karanlıkta kendini bulmaktan mı?

"Gidiyorum," dedim, burnumu çekerek. Gözyaşlarımı elimin tersiyle sildim; ona belli etmemeye çalıştım. "Git," dedi düz bir sesle. Vazgeçmiş gibiydi... Benden, bizden, bize dair her şeyden. "Bir daha asla dönmeyeceğim buralara," dedim. Mavilerinin içine bakarken dudaklarım titriyordu. Ağlıyordum. O ise bu hâlime hüzünle bakıyordu. Gözlerinden bin türlü duygu geçiyordu ama yüzü sertti. Kendini tutuyordu. Belliydi; çoktan kararını vermişti. "Dönme," dedi keskin bir sesle. Boğazıma bir yumru oturdu. Konuşamadım. Sadece baktım... Ve ilk kez, gerçekten kaybettiğimizi anladım. "Seni hiç özlemeyeceğim!" dedim. Sözlerim dudaklarımdan çıkarken bile yalandı ama ona acı vermesini istedim. Bana baktı. Gözlerinde kırgınlık vardı; öyle derin, öyle sessizti ki insanın içini parçalayan cinsten. "Özleme," dedi. Ama Biranda beni kendine çekip öyle bir sarıldı. Sarılışı her şeyi yakıp kül ediyordu. Beni öyle sıkı sardı ki, sanki bırakırsa yok olacağımı biliyordu. Gitmemi istemiyordu. Belli edemiyordu. Ama bedeninin titremesi ele veriyordu onu. "Affetmeyeceğim de!" dedim. Kollarım ona daha da kenetlendi. Gözyaşlarım göğsünü ıslatıyordu. Son kez kokusunu içime çektiğimi iliklerime kadar hissediyordum. Burnumun direği sızladı. Bu, onun içimde bıraktığı son izdi. "Affetme," dedi. Sesi sertti ama öfkesi bana değil, çaresizliğeydi. Bizi buna mecbur bırakan her şeye... Ve biraz da bana. O da affetmeyecekti. Kendini de, beni de. "Artık sevmeyeceğim!" dedim. Acım o kadar büyüktü ki, onu sevdiğimi inkâr ederek itiraf etmiştim. Dudaklarının kenarı titredi. Öpücükleri saçlarımda dolaşırken boğazından kopan o kırık sesle- "Sevme," dedi. İkimiz de yanıyorduk. Aynı ateşin içindeydik. Ama o, kül olmayı sessizce öğrenmişti.Son kez baktım yüzüne. Bu kez gerçekten sondu.

"Başka bir bedendeyim, niye anlamıyorsun?" dediğimde sesim titriyordu. Gözlerimde biriken yaşlar artık görüşümü bulanıklaştıracak kadar çoğalmıştı. Ona yaklaşmaya çalıştıkça içimde büyüyen korku beni geri çekiyor, parmaklarının arasına kendi ellerimi bırakmak isterken bile zihnim bana bunun imkânsız olduğunu haykırıyordu. Onunla sokakta yan yana yürüyemeyecektim... insanların içinde elini tutup gülümseyemeyecektim... başımı omzuna koyup "ben buradayım" diyemeyecektim. Bir adım attı bana doğru. O küçücük adım bile kalbimin ritmini bozmuştu. Aramızda kalan o ince mesafe tamamen kaybolurken sırtım istemsizce gerilmişti. Şimdi nefesi yüzüme değecek kadar yakındı. Mavi gözleri gözlerime kilitlenmişti; o bakışların içinde öfke vardı, korku vardı, çaresizlik vardı ama hepsinden daha yoğun olan şey sevgiydi. "Hangi bedende olursan ol, senden uzak duracak değilim, Deniz." Kelimeleri ağır ağır dudaklarından dökülürken gözlerini bir saniye bile gözlerimden ayırmıyordu. Sanki beni ikna etmek için değil de, içimdeki bütün korkularla kavga etmek için konuşuyordu. Parmakları hafifçe yüzüme yaklaşmış ama bana dokunmaya cesaret edememişti. "Durmalısın..." dedim. O kelimeyi söylemek canımı acıtıyordu. Dudaklarım titredi. Sesim o kadar kısılmıştı ki kendi söylediğimi kendim bile zor duyuyordum. Ama gerçek buydu. Ben başkasının bedenine hapsolmuştum.... ***

Malen Alexander Hart, geçmişi geride bırakmak için değil, onu baştan yazmak için döndü. Planları kusursuzdu, her adım hesaplıydı. Ta ki... Tüm dengeleri sarsan o beklenmedik karşılaşma, onu kendi oyununda kuralları yeniden yazmaya zorlayana dek. Hera Baybars, sessizliğini kalkan gibi kullanan bir kadındı. Ama bazı sessizlikler, en yüksek çığlıktan daha derin izler bırakır. Geçmiş, her adımda biraz daha yaklaştı. Zaman, her bakışta biraz daha yavaşladı. Ve artık hiçbir şey planlandığı gibi gitmiyordu. Bu hikâyede herkesin kendi savaşı var. Bazıları kazanmaya, bazıları sadece hayatta kalmaya çalışıyor. ( Arkadaşlar ilk bölümlere göre hemen yargılamayın olay zaten daha sonradan başlayacak lütfen okuyun daha sonra da fikirlerinizi yazınnn ) Kitap çalıntı falan değildir tamamen benim kurgumdur.