"Miran," dedi Haşmet Ağa, sesi yorgun ama vakurdu. "Hüküm verildi. Kan dökülmeyecek. Azat Akça'nın yaptığı hatanın bedeli, bir canla değil, bir hayatla ödenecek." Miran, dişlerini sıktı. Çenesi seğirdi. "Berdel," dedi tükürürcesine. "Bacımı kaçıran o itin günahını, hiç görmediğim bir kadın mı çekecek baba? Benim töremde kadınla hesap kapatmak var mıydı?" "Töre budur oğul," dedi Haşmet Ağa, elini oğlunun omuzuna koyarak. "Oğlan kızı kaçırdı, kızın abisi de kızı alacak. Başka yolu yok. Akça aşireti o kızı yarın sabah Diyarbakır'dan yola çıkaracak. Adı Zümrüt'müş. Duymuşsundur belki..." Miran, sertçe güldü. "Güzelliği dilden dile dolaşan Zümrüt... İsterse dünya güzeli olsun baba, benim gözümde o bir esirdir. Bir kefaret borcudur."

Zorla küçük yaşta evlendirilen Leylanın hikayesi...

İki kız kardeş, anneleri öldükten sonra babaları yüzünden çektikleri zorluklara dayanamayıp evden kaçarlar. Bir boyut kapısından geçerek rastgele bir tarihin çağına ışınlanırlar. Oradaki şartlara rağmen hayatta kalmalılardır.

Babasının adamlarından ve zorla evleneceği adamdan kaçan küçük bir kız, herşey 16 yaşındaki bu kızın 3-4 ay önce zorla evlendirilmek üzereyken kaçıp eskişehire gitmesiyle başladı.

Babanızın sizi tanımadığınız bir adama para uğruna sattığını düşünün. Sevdiğiniz adam olmasına rağmen herhangi bir yabancıyla evleniyorsunuz. Sizin herhangi bir yabancı olarak atlandırdığınız kocanız sizi dört senedir uzaktan seven bir mafya lideri. *Dikkat yüksek dozda ters köşe içerir*

"Yoruldum. Benim artık seni yanıma almak için tüm dünyayı karşıma alacak hiç gücüm kalmadı. Senin istediğin gibi olsun, onların istediği gibi olsun. Bundan sonrasında karşıma çıkan her şeyi sadece sessizce kabulleneceğim. Herkes bunu bir vazgeçiş sayacak ama bu senin yenilgin. Beni bir daha asla kazanamayacaksın." Burukça gülümsedim. "Çünkü ben bir daha asla senin için savaşmayacağım." Gözümden akan yaşlara inat gülümsemeye devam etmeye çalıştım. "Hayatımda bir daha asla seni seçmeyeceğim. Eğer olur da bir gün seni seçmem gerekirse...olur da seçersem, o gün kendimden vazgeçeceğimden emin olabilirsin." "Ve sen, beni ilk kez gerçekten kaybettiğin anın neye benzediğini... ancak başkasının soyadını taşıdığımda anlayacaksın." "Evleneceğim...onunla." Bu aşkın değil, hıncın hikayesi...

"Beni kırdın, paramparça ettin. Ben o parçaları ellerim kanaya kanaya topladım, birleştir diye sana verdim ama sen onları da parçaladın, tekrar, tekrar. Benim artık gücüm kalmadı Turan." Ayakta durmaya bile dermanım yoktu. Neden beni bırakmamıştı, neden peşimden gelmişti? Umutlanacağımı bilmiyor muydu? Tekrardan kalbimin kırılacağını bilmiyor muydum? "Ben artık yapamıyorum." "Neyi yapamıyorsun Elif?" Gözlerim dolmuştu. Yüzü önümde bulanıklaşmıştı. Yine de bu güne kadar içimde biriktirdiklerimi söylemekten geri durmadım. "Kalbine giremiyorum." Dedim, gerçek canımı yaktığı kadar dile getirmek de yakmıştı. "Ne kadar denersem deneyim, olmuyor. Önüme hep aynı engel çıkıyor. Zeynep. Ona olan aşkını yenemiyorum." Sustu. Sessizliğinin beni kör kuyularda bırakacağını bile bile cellat oldu. Zeynep'e olan sevdasını inkar etmedi ve ben orada bir kez daha öldüm. "Sevdamdan vazgeçiyorum artık. Senden vazgeçiyorum. Asla bir ihtimal bile olmayan bizden vazgeçiyorum... Yarın avukata gideceğim. Bir an önce boşanalım." + 18 İçerik Mevcut! FZA'nın Farklı Bir Evreninden 28.08.25

"Ne işin var bu saatte sokakta" dedi. Şaşırmadım bu tepkisine ne zaman geç saatte dışarı da olsam aynı sözleri duyuyordum ama kendisini hiç bu saatte evde olmazdı. "Hava alıyorum Ali abi evde çok bunaldım" dedim tabi ki yalan söylemiştim tamamen onu görmekti amacım, 28 yaşındaydı Ali Ege ben ise 19 ama kendimi bildim bileli onu seviyordum o ise beni görmüyordu kardeşi olarak sayıyordu öyle koruyor öyle bakıyordu. Gözleri avını süzer gibi baştan aşağı beni süzdü utandım altımda kısa bir şort üstümde askılı bady vardı "Bu kılıkta" diyip üzerime bir adım daha yaklaştı kişisel alanını işgal etti o esnada arkadan 2 3 tane mahallenin erkeklerinden geçenler oldu o sebeple yaklaştığını anladım cevap veremedim. "Eve dön Asya" dedi yüzüme bile bakmadan oysa ben gözlerimi o güzel yüzünden bir saniye bile ayırmadım uzun boyluydu 1. 92 falan olmalıydı bense 1.71 kafamı kaldırıp bakma durumunda kalıyordum ama bir şikayetim yoktu yeterki yanımda olsun doya doya bakabileyim. Cevap vermediğimi farkettim itiraz ettim hemen "Daha yeni çıktım Ali abi" bize bakan sanırım daha doğrusu sadece bana bakan gençlerin olduğu tarafa bakıyorken konuştu "Akşam akşam katil olmamı istemiyorsan gir içeri bu hava alma mevzusunu sonra konuşucaz." Başlangıç tarihi 03.09.2020 İlerleyen bölümler +18 ağırlıklı olacaktır.

TAMAMLANDI Bu hikâye, geçmişin susturulmuş gerçekleriyle bugünün kırılgan bağları arasında sıkışıp kalan insanların hikâyesi. Sara, sevmenin bazen iyileştirmek değil, yaraları daha da görünür kılmak olduğunu öğrenirken; dostluk, aile ve sadakat kavramları her adımda yeniden sınanır. Bir kazanın ardında bırakılan suç, korunmak adına söylenen yalanlar ve sessiz kalmanın bedeli, herkesin hayatında geri dönülmez izler bırakır. Aşk burada masum değildir; güvenle kirlenmiş, vicdanla sınanmıştır. Kimi zaman bir bakış, kimi zaman yarım kalan bir cümle, yıllardır bastırılan gerçekleri su yüzüne çıkarır. Sara'nın yolu; kayıplarla, yüzleşmelerle ve affetmenin sandığından çok daha zor olduğu anlarla doludur. Bu hikâye, "doğru"nun kime göre doğru olduğunu sorgularken, insanın en çok sevdiklerini incitebileceğini fısıldar. Geçmişten kaçamayanların, susarak korumaya çalışanların ve gerçeği öğrenmenin bedelini ödemek zorunda kalanların hikâyesi bu. Çünkü bazen en büyük yara, bilerek susulan gerçektir.

"Göğsümdeki yamuk dikiş senin eserin, ruhumdaki sızı ise senin sesin..." ​Beş yıl önce Mardin'in dik yamaçlarında, Hür Timi bir pusunun ortasında kaldı. Kıdemli Üsteğmen Göktuğ Karahan, kardeşlerini ölüm çukurundan çıkarmak için kendini feda ettiğinde, sonunun bir nehir yatağında biteceğini sanıyordu. Ama kader, onu bir mahzenin karanlığında, yanık bir türkü sesiyle karşıladı. ​Sibel, henüz yolun başında bir tıp öğrencisiyken, elinde neşter yerine sustalıyla bir askerin hayatını kurtardı. Kim olduğunu bilmediği o adama göğsünde yamuk bir dikiş, kulağında ise "Acem Kızı" türküsünü bırakıp gitti. ​Göktuğ uyandığında yanında ne o ses vardı ne de o koku... Sadece göğsünde bir nişan gibi taşıdığı o acemi dikiş izi kaldı. Yıllar sonra yolları hiç ummadıkları bir yerde kesiştiğinde; Göktuğ o dikişin hesabını mı soracaktı, yoksa o sesin sahibine teslim mi olacaktı? ​"İki insan birbirinin kaderiyse, dünya ne kadar büyük olursa olsun, er ya da geç bir araya gelirler..."