GERÇEK AİLEM KURGUSU! Ama bu sefer o kızımız evli, anne ve asker. 18.03.2025 tarihinde yazılmıştır.

Korkaklar gözlerini kapatanlar mı yoksa gördüğü hâlde susanlar mı? Mazi herkese bedel ödetir. Bazıları ağır hasarlıdır. Bazıları iyileşmeye çalışır ama bazıları da vardır ki benlikleri de rüzgârda kalır. Geçmişinin en büyük hasarını zihnine almış birini durduramazdınız. Tıpkı onun gibi... Akıl hastanesine yatırıldığı gün hayat onun için bütün ilerlemeyi sıfırlar. Artık herkesin gözünde sadece bir delidir. Geçmişin iki yaralı yüreği bir araya gelirse ne olur? O gece o akıl hastanesine yeni bir psikolog atanır ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmaz.

İntikam... Dünyanın en güçlü ve aynı zamanda en kırılgan duygusu. İçimdeki ateşi yok etmekle onun ışığında kör olmayı dengelemeye çalışacağım. Ama bu görev, daha önce karşılaştıklarım gibi değildi. Bu sefer ki görevim diğerlerinden farklıydı. İçlerine kolayca sızdığım küçük çetelerden çok daha tehlikeli bir görev için seçilmiştim. Katliam Örgüt Lideri Asır Yankı Kansu'nun hayatını bitirmek adına seçilen bir kurbandım. Ya da hayatını yok edeceğim o adam benim seçilmiş kurbanımdı. Hayatımı tehlikeye atacak görevi normal de kabul etmezdim. Ama o sadece görev için bana verilen kurban değildi... O, benim bu dünya da ki en büyük düşmanımdı. Çocukluğumu, kardeşimi elimden alan acımasız bir katildi. Hayır cevabını kabul edebilecek türden bir adam değildi. Şeytanla yarışacak bir adamsa hiç değildi... O şeytanın ta kendisiydi. Onun gözlerinde taşıdığı ateşi söndürmek için hayatımı tehlikeye atmaya kararlıyım. Gözlerimde çaresizlik maskesi takarak sızdığım o dünyada hayatta kalmak zorundaydım; ta ki bana sunduğu teklife dek... İntikam soğuk yenen bir yemekti ve yılların acısını intikamımla birleştirme zamanım gelmişti. Çaresiz bir kızın rolü ne kadar zor olabilirdi ki? Değil mi? Ama yanılmışım... Gözlerimi açtığımda oynayacağım çaresiz rol bir anda gerçeğe dönüşmüştü. Artık hayatta kalıp beni dünyasına tutsak eden adamı yok etmeye kendimi adamıştım. Kurt ve kuzu postunun altına gizlenen gri tilkinin oyunu şimdi başlamak üzereydi. Bu mücadelede yalnızca bir kazanan olacaktı. Peki, zafer kimin olacak? Kurt mu yoksa kuzu postunun altına sinen gri tilki mi?

"Bu hikaye; kadim taşların, sağır dağların ve değişmez törelerin hüküm sürdüğü bir coğrafyada, bir kadının sessiz isyanıdır. Mardin'in altın sarısı sokaklarında yükselen bir silah sesiyle parçalanan sadece bir gece değil; bir annenin geleceği ve bir kız çocuğunun henüz açmamış düşleridir. Kadının köle, erkeğin hükümdar sayıldığı bu topraklarda; 'leke' ilan edilen masumiyetin, bir annenin kucağından koparılıp toprağın soğuk bağrına bırakılışını anlatır. Yazarın kaleminden dökülen bu satırlar; sadece dökülen kanı değil, o kanın üzerine örtülen sessizlik perdesini ve evladına kefen bile giydiremeyen bir annenin yüreğine ördüğü o görünmez duvarları taşır. 'Güneşin doğmaya utandığı toprak' her satırında 'neden?' diye soran, vicdanların kör, kulakların sağır olduğu o karanlık gecenin ebedi bir ağıtıdır.

Dünya, artık tankların ve savaş uçaklarının değil; istihbarat savaşlarının, yapay zekâ destekli operasyonların ve görünmeyen ittifakların hüküm sürdüğü yeni bir döneme girmiştir. Resmî olarak hiçbir ülke savaş ilan etmez, ancak devletler birbirlerinin geleceğini gölgelerde yürütülen operasyonlarla şekillendirmeye çalışır. Türkiye, bu değişen düzene karşı alışılmış askerî birliklerden tamamen farklı çalışan, yalnızca beş kişiden oluşan ve varlığı resmî olarak inkâr edilen özel bir tim kurulur. Fakat bilinmeyen tek şey, bu time dahil olacak bir Rus ajanının olması...

Kitaplar birbiri ile bağlantılı değildir. Bütün aşk hikayeleri şehre bir yabancı gelir ve öyle başlar... "Cihangir," ilk defa adını söylemiştim ve ela gözleri büyüdü. Bu manzaraya hep bakmak istediğimi artık biliyordum. Yeni yeşeren sakallarına dokunmak istedim ama yapamadım. Mahallenin ortasında ona yakın olmak ikimiz içinde sorun olacaktı. "Söyle serçe'm," yine serçe demişti. Neden dediğini hala söylemiyordu. "İyi ki varsın Cihangir." Gözleri ışıldadı. "Sayende Serçe'm," kalbim kendini belli edercesine çırpınmaya başladı. Bakışlarımı ondan çekmedim, görsün istedim. Kalbimi gözlerimde görsün istedim. Gördü. Anladı. Gülümsedi. Elimi kalbine uzattı. "Aynı atmaz mı sanıyorsun, bak küçük bir serçe için nasıl atıyor." Not: argo kelimeler, cinselik içeren durumlar mevcuttur.

Asker& Aile kurgusu Abim bana baktı. Benden destek bekledi. Ama ben hiçbir şey yapamıyordum. Gözlerimizi kaçırdık birbirimizden. Toprağa baktım. Rüzgârın taşıdığı dualara, hıçkırıklara, sessiz feryatlara kulak kesildim. İçimde bir çığlık var, dünyayı yerle bir edebilecek bir çığlık. Ama ben onu atamıyorum. Daha sonra yan yana duran üç mezar taşına baktım. Serap Alakan. Süleyman Alakan. Tufan Alakan. Anne, baba, amca.. Annem ile babamı kaybettiğimde sesimi de kaybettim. Amcamı kaybettiğimde ise ait olduğum ailemi kaybedeceğimi bilmiyordum. Ben, Gece. Sessizdim. Ama içim, ölüm kadar gürültülü. Not: argo kelimeler, cinselik içeren durumlar mevcuttur.

"Herkes bir maske takar. Bazıları hayatta kalmak için... bazıları ise avlanmak için. Hayat, bir satranç oyunu gibi ilerler; doğru hamleyi yapan kazanmaz. Sabreden kazanır. Ve bazen en tehlikeli oyuncu... tahtada hiç görünmeyendir. Çünkü karanlığın içinde bir kuzgun bekler." - Kuzgun, Geced_eyiz

"Ne yapıyorsun lan sen" "Ne yapıyormuşum, sevgilimi kucağıma aldım sadece" "Evet, hemde bütün adamların önünde, bilmem farkında mısın ama benim bir karizmam var ve sen şu an karizma mı çiziyorsun" "Oyy sen büyüdün de karizmamı yaptın" "Balamir" diye bağırdım "Tamam gülüm sustum" Biri toprağa hükmediyordu, diğeri şehre. Ama ikisi de aynı bakışa yenildiler.