Geçmişin tozlu raflarında çıkan sırlar, namluların gölgesinde gün yüzüne çıkıyor. Geçmiş, İran'ın tozlu ve gül kokulu sokaklarında bir diplomatın evinde mühürlenmişti. Her şey bir akşamüstü babasının kadim dostunun dudaklarından dökülen o tehlikeli sırla başladı. "𝙈𝙪𝙩𝙡𝙖𝙠 𝙜𝙪̈𝙘̧ 𝙫𝙚 𝙯𝙖𝙢𝙖𝙣ı𝙣 𝙩𝙚𝙠 𝙖𝙣𝙖𝙝𝙩𝙖𝙧ı 𝙗𝙞𝙧 𝙠𝙪𝙩𝙪𝙣𝙪𝙣 𝙞𝙘̧𝙞𝙣𝙙𝙚, 𝙖𝙢𝙖 𝙨𝙖𝙝𝙞𝙗𝙞 𝙤𝙣𝙪 𝙝𝙚𝙣𝙪̈𝙯 𝙗𝙪𝙡𝙖𝙢𝙖𝙙ı."

Hürkan Kunt Korgan. Beni gördüğünde bakışlarında en ufak bir şaşkınlık belirtisi belirmedi. Gözleri üzerimde, ardından silahlarını çekmiş korumalarına ve arkamda fırtınalar koparan Alptekin'de gezindi. Eliyle korumalarına "indirin" işareti verdi. Bakışları tekrar benim buz gibi duran yüzüme sabitlendi. "Hükmün karşılığını getirdim, Hürkan Korgan," dedim. Sesim Karadeniz'in o en sert rüzgarı kadar gür ve net çıktı. İçimdeki yangını kimse duymadı. "Beklemeye, saklanmaya niyetim yok. Madem bu silsilenin bedeli benim buradayım." Hürkan bir adım öne çıktı. Aramızdaki o birkaç adımlık mesafe, iki sülalenin yıllanmış düşmanlığıyla doluydu. "Ardeşenlerin saklı hazinesi," dedi, sesi derinden ve saygı dolu bir tınıyla gelerek. "Gecenin bu vaktinde, silahların gölgesinde kendi rızanla bu kapıya gelmek? Cesaretin, adının önüne geçmiş Vuslat."

"En derin korkularını sakladığını sanırsın. Oysa sırların, sen sustuğunu sandıkça daha da yüksek sesle fısıldar." Halcyon'un gençleri masum değildi. Ama kimse günahlarının bedelini kanla ödeyeceğini bilmiyordu. Bir gece işlenen cinayetle başladı, Ardından bir yenisi geldi. Ve bir yenisi daha. Bir kutuya bırakılan isimsiz itiraflar, sadece sır değildi artık. Birer hedef listesiydi. Katil yedi büyük günah için yedi kurban seçti.