"Ben senin gibi biri ile evlenmem!" Diye çıkıştım yanıma gelip sol elimi eline aldı "yanlış görmüyorsam çoktan evlenmişiz bile."

... Cafe'ye gelince telefonumun ışığını açıp cafe'yi açtım. Gece çöktüğü için ışığı açmak zorundaydım. İçerisinde ışığını açmadan önce hemen lavaboya gidip üzerimi değiştirmem gerekiyordu. Üzerimdeki okul gömleğimi çıkarınca südyenimle kalmıştım. Kendime gelmek adına musluğu açıp elimi ile yüzümü yıkadım. Dışarıdan gelen çıtirtı sesiyle yerimde kıpırdamadan durdum. Birileri mi cafe'ye girmişti? Müşteri olamazdı çünkü cafe'nin açık olduğu bile belli değildi ki. Ayak sesleri geliyordu. Tok adımları duyunca ürperdim. Ayak sesleri git gide yaklaşıyor gibiydi. Hırsız olabilir miydi? Evet belkide. Etrafıma bakıp gözüme kestirdiğim süpürge ile arkamı dönük bir şekilde bekledim. Ayak sesleri kapının önünde durunca korkudan hızlanan kalbim ile sağ elimdeki süpürgeyi sıkıp nefesimi tuttum. Kapının açılmasıyla elimde tuttuğum süpürgeyi hizalamadan atmıştım ama kapıda duran kişinin tanıdık olduğunu görünce süpürgeyi kalın tarafın tam anlına değmişti bile. Kapıda duran kişi Cihangir'di. જ⁀➴ "Bir kalp, hem aşka hem de acıya dayanabilir mi?" |Tamamen çerezliktir| 211125𓍼

Yapay zekâ... Ucu bucağı olmayan, her saniye gelişmeye devam eden mükemmel bir sistemdi ta ki insanlarla tanışıncaya kadar... Peki ya bu sistem bir gün başkaldırırsa ve onu oluşturanlar bile ona mâni olamazsa...