miysss_mmm
ჯონგუკისთვის სცენაზე დგომა, ყოველთვის რეალობასთან ასოცირდებოდა. ხშირად ჰქონდა ისეთი როლები, რომლების დარბაზში არა თუ თამაში, არამედ საკუთარი გრძნობების უბრალოდ გადმოცემა უწევდა.
არ გართულებია აუდიტორიის წინაშე ყოფნა, რადგან არ იყო ვალდებული სხვა ადამიანის როლი შეესრულებინა, შეეძლო თავისივე გრძნობები ჩამუქებულ მაგრამ ლამაზ ოთახში მჯდომი მაყურებლისათვის, თავისუფლად გაეზიარებინა.
ეს ჯონია, რომელსაც გამოსდის სცენაზე ,,ბედნიერის" როლის თამაში, მაგრამ არ სწამს ამ გრძნობის არსებობის. საერთოდაც თვლის, რომ ბედნიერება ილუზიაა.