ssparkleen-
Ξέρετε τον όρο «deja vu» ; Εκείνο το αίσθημα πώς βιώνεις με τον ίδιο τρόπο κάτι που έχεις ζήσει ξανά στο παρελθόν, ακόμα κι αν αυτή είναι φαινομενικά η πρώτη φορά που το ζεις;
Εγώ ποτέ δεν τα πίστευα αυτά, μέχρι που η ζωή αποφάσισε να μου κάνει πλάκα.
Με αυτά ασχολιόταν συνέχεια η Στέλλα, η παιδική μου φίλη κι απόλυτη συμφορά μου. Πίστευε στο σύμπαν, στην ενέργεια, στη μετενσάρκωση, την άλλη ζωή και σε άλλα τέτοια περίεργα. Φιλοσοφούσε με κάθε ευκαιρία ενώ εγώ ήμουν πιο πρακτικός τύπος.
Έψαχνα για απαντήσεις στα τσιγάρα μου. Ήταν το αγχολυτικό μου, ο τρόπος μου να ξεχάσω.
Μα όσα πακέτα και να έκαψα, όση νικοτίνη κι αν πότισα τα πνευμόνια μου, ένα πράγμα δεν μπόρεσαν ποτέ να σβήσουν από μέσα μου.
Την Στέλλα. Την Στέλλα που απελπισμένα ερωτευόμουν κάθε μέρα, κάθε χρόνο και πιο πολύ. Την Στέλλα που κυρίευσε τη καρδιά μου και το μυαλό μου σε σημείο που πια δεν μου ανήκαν.
Η Στέλλα, η απόλυτη συμφορά μου.
Το κομμάτι μου που π ί σ τ ε υ α πως έλειπε.