Katil zanlısının avukatı, maktulün ablası olursa; adalet kimin tarafını tutar? ​Yazgı Yaman, İstanbul'un en dişli avukatlarından biriydi. Ta ki o Beykoz cinayetinin dosyası masasına gelene kadar. Katil zanlısı Efe'yi savunması için onu seçen kişi, şehrin en dürüst Savcısı Ediz'di. ​Oysa bir gerçek vardı; her ikisinin de bilmediği, her ikisinin de ruhunu ateşe verecek bir gerçek... O gecenin tek kurbanı Çiçek değildi. Vicdan ve kan arasında kalan iki yürek, hukukun soğuk koridorlarında birbirine çarptığında yer yerinden oynayacaktı. ​"Özür dilerim Yazgı... Kardeşimin bulaştığı için, kardeşini kaybettiğin için özür dilerim." ​Burası İstanbul. Burada adalet bazen bir cübbede, bazen bir mezar taşında, bazen de bir ağacın ardına gizlenmiş o sessiz gözyaşlarında saklıdır

ZİHNİNE GÜVENİYOR MUSUN? SANA MEYDAN OKUYORUM, OKU HİKAYEYİ! Bu hikaye güçlü ve zeki kadınlara; harbi seven adamlara gelsin. Lavin Kamer... Kişilik bölünmesini reddeden bir avukat. Kimliğini ispatlamaya çalışırken çetelerin, mafyaların ve yozlaşmış polislerin arasında kapana kısılır. Zeki kadının mücadelesi devam ederken, hayatına giren gizemli adamın kimliğini çözmeye çalışır. Kime güvenebilirsin? Aldo Lorenzo...Kanla kurulan bir suç imparatorluğunun efendisi. Güç, para ve korku... Ancak geçmişi nedeniyle itibarı riske girer ve kendi kimliği kendi düşmanına dönüşür. Ne kadar ileri gidebilirsin? Hikayedeki her detay bilinçli bırakıldı. Hiçbir ipucu tesadüf değil. Eğer ipuçlarını yakalayabiliyorsan zihnin sandığından daha karanlık olabilir. Zihnine güvenebilir misin? Hikayedeki anketlere cevap ver ve zihninin ne kadar güvenilir olduğunu test et.

⚠️❗ 15+ Kitabın bazı belli bölümlerinde şiddet ögeleri , kan , cinayet ve işkence gibi hassas kısımlar içerir. Bu sebeple hassasiyeti olanlar kitabı okumayabilir veya o bölümleri atlayabilir. ŞAFAK GÜNCELERİ SERİSİ'NİN 1. KİTABI KÜLYAZ ; Geçmişin tozlu sayfaları ardında kaderin kanlı ipleriyle lekelediği karanlık bir dosya... Ünlü bir baş müfettişin ölümünün ardında ardı çözülemeyen gizemli bir dava.. Onlarca kayıp ve kaybolmuş cesetler... Bana kalan babamın cesedi değildi sadece. Tüm bu gizemleri ve sırları başlatan babamın ardında bana bıraktığı vasiyetti. Bir günlük ve bir cinayet dosyası.. Şafak günceleri... Yıllardır çözülemeyen cinayetlerin hep bir sır olarak gizlendiği akıl sır erdiremediğiniz bir dava.. Önümde sırayla yerleştirilmiş gazete haberlerine baktım. Her birinde cinayetler konu ediniyordu ama sadece birisi benim en çok dikkatimi çeken olmuştu. " Hükümet kayıp cesetlerin ardında yer alan şafak günceleri davasını rafa kaldırmıştır. Hükümet artık bu dava'nın yürürlüğünü üstlenmeyeceğini dile getirmiştir ! " Okuduklarım bir kurmacadan ibaret değildi. Rafa kaldırılmış bir dava vardı önümde ve benden bu gizemi çözmem isteniyordu. Gizli bir dava ve kanlarla dolu bu yola bir kere adımımı atmıştım ve bundan kaçışım yoktu. Ben İzem Karaca ve bu yaşananlar gerçek ...

"Bazıları katil olurdu,bazıları katil olmaya sürüklenirdi"... Onlarda katil olmaya sürüklenmiş öğrencilerdi. Bilmeyerek istemedikleri bir cinayete ortak olan Güneş ve arkadaşları ne yapacaklarını bilmezler ve her şeyin iyi olacağını düşünürler.. Ta,ki tehditler gelene kadar.Her gün korku içinde ve yakanacaklarını düşünen katiller aralarında bir plan kurmaya çalışırlar... "Bizlerde birer birer katil olmaya sürüklenmiştik."..... Bana ulaşa bilmek için: İnstagram:@huseynve_kitaplari

Gölgelerin vicdanı olmazmış. Duyguları ise sadece karanlıktan ibaretmiş. Yıllar önce doğan bir bebeğin gölgeye dönüşme hikayesi bu. Bir bebek doğdu yıllar önce. Adına nefret dediler kan dediler. En çok ise ölüm dediler. O bebek büyüdü nefret oldu kan oldu. En çok da ölüm oldu. Öyle bir ölüm oldu ki teni ölüm koktu. Bir çocuğun masumiyetini kaybetmesi demek gölge olmak demekti. Gölge demek en çokta ruhsuz demek değil miydi? "Bir ten ölüm kokar mıydı? Ya da gözler ölümü anımsatır mıydı?" "Ben yıllar önce bir kız çocuğuna aşık oldum. Hemde ilk görüşte. Günler ayları kovaladı. Aylar yılları. Aradan uzun yıllar geçti ve ben yıllar önce gördüğüm kadını bir daha gördüm. Işte o an ona sevda dedim. Sevda demek biraz da ölüm demek değil miydi?"

Hiç kapanmamış bir dosya gibiydi Sinem'in geçmişi. Üzeri tozlanmış, adı anılmayan, ama hep orada bir yerlerde duran... O gece acil servise giren yaralıyla birlikte, yıllar önce saklanan her şey bir anda yeniden can buldu. Bir isim... Bir bakış... Ve susturulmuş bir hikâyenin yeniden başlaması. Doğukan, geçmişi sırlarla örülü bir adam. Sessiz, kararlı, tehlikeli. Ateş... Sinem'in çocukluğundan kalan tek iz. Ve Sinem... Yaraları saran ama kendi içindeki yaraya yıllardır dokunmayan bir kadın. Kaybedilen hayatlar, örtbas edilen suçlar, gömülen anılar... Birlikte çözülen bir bilmece değil bu, parça parça açılan bir geçmiş. Her adımda biraz daha yaklaşan tehlike. Her göz temasında biraz daha derinleşen hikâye. Bu bir hesaplaşma. Ve bazı gerçekler, sustukça daha da acıtır.

Sevdiğin adamın ölümüne sebep olsaydın? Kendisine aşık etmek için hayatına girdiği adamın ölümüne sebep olur. Ve yıllar sonra bir gün... Geçmişe dönme şansı yakalar ve kocasını tam karşısında bulur. Bu kez onu kurtarabilecek miydi, yoksa kader, bir kez daha aynı bedeli mi isteyecekti? Bazı aşklar ikinci bir şansı hak eder. Peki ya bazı suçlar?

İnsanlık kendi sonunu kendi getirmişti...Dünya artık yaşanılmiyicak bir hal almıştı ve insanlar bunun bedelini çok ağır sonuçlarla ödemişti. Yeni bir Dünya arayan insanlar bazı şeylerin değişiceğinden habersizdi insanlık artık ikiye bölünmüştü bunca zaman benim gibileri toplumdan dışladılar,öldürdüler bize bir virüs gibi davrandılar ama artık buna bir son vermenin zamanı geldi."ben nora evrim geçirmiş bir insanım diğerlerinden çok farklı ve özelim ben bu adaletsiz dünyaya adalet getiren kişiyim." "(EVRİM) son kıyamet."

Hani papatya falına bakarken son kez "seviyor" dersin ve elindeki papatya sapında son bir yaprak kalır ya. Hayatım o yaprağın sapına tutunduğu yerde başlıyor benim. Çaresizlik ve umut arasında gelgitteyim sürekli. Koparmak istemezsin ama başka da çaren yoktur. "Sevmiyor" demek istemezsin ve umut etmek istersin ama, başka yolun yoktur ya hani. O yaprağı üzgünce koparırsın, "sevmiyor" diyerek. O yaprağı umutsuzca koparmak için çıkmıştı o terasa. Koparmak istedi o sonuncuyu. Ta ki, bir papatya tarlasını görene kadar... "İstediğin kadar dene" dedim, "Sonunda hep 'Seviyor' çıkacak" Hayata bir anda bileğine takılan kelepçeler sayesinde yeniden ve zorla dönen İlayda ve kelepçenin diğer bileğinde onu hayata döndürmeye çalışan yabancı adam. Yabancı mı? Peki neden aslında onu çoktan tanıyormuş gibi hissetti? "Zorla Güzellik" serisinin ilk kitabıdır. Seri bağımsız okunur.

Elçim, yakmayı bilen ama kül olmaktan korkmayanlar içindir. Ben Elçim Alkor. Küçüklüğümden beri sessizlikle büyüdüm. Ağlamayı öğrenmedim, çünkü ağlamak zayıflıktı. Annemi ve abimi kaybettim. Geriye sadece yüklenmiş omuzlarım ve sessiz bir kız kaldı. O boşluk, içimde hep bir gölge gibi dolaştı. Zamanla öğrendim ki hayatta kalmak, sadece nefes almak değil; hesap yapmak, planlamak, bazen sevdiklerini feda edebilmek demekti. Bu yüzden Kıyam Timi'ni yönettim. Tim benim ailem oldu. Yankı, Kara, Pusu, Çelik... Her biri bana farklı bir hatırlatma; bazen güç, bazen sıcaklık, bazen ise sadece bir nefeslik rahatlık. Onlarla birlikteyken hem bir lider hem bir koruyucu, hem de kendim olabiliyorum. Ama içimde hâlâ çocuk Elçim var; kaybettiklerini hatırlayan, sustuğunda sessizliğiyle çığlık atan, korkularıyla yüzleşen... Her görevde, her çatışmada, geçmişim peşimden geliyor. Her kararımda sorumluluğun ağırlığını hissediyorum. Her nefeste hatıraların ve kayıpların yankısı var. Bu, benim hikâyem. Acıyla, görevle ve kayıplarla yoğrulmuş bir hayat. Ama yine de yürümeye devam ediyorum; çünkü geri adım atmak bana yasak. Kıyam, sadece bir isim değil; duruş, direnç ve karanlığın içinden ışığı bulmak demek. Ve ben hâlâ o ışığı arıyorum.