Üniversite için İzmir'den Eskişehir e taşınır orda kendine tek başına sıfırdan bir hayat kurar bu hikaye de gecenin yeni yaşamındaki dik duruşu okuyoruz. mavi bir şehirden gri bir şehre geçen kızın gri şehri renklendirmesini. yönünü bulmasını okuyoruz bu hikaye kendi yönünü arayanlar için kendi hayatını kurmak isteyen yaralı kızlar için güçlü durmayı öğrenecek kızlar için...

Şizofren'in Oyunu trendyol ve kitapyurdu'nda satıştadır. En büyük zaafım hastalarım sanıyordum fakat yaşadığım tecrübeler sonucunda sorunun en büyük olasılığı bendim. Ben ve sonsuz güvenim. Kim timsah gözyaşlarına aldanıp kendini kanlı oyunun kurbanı seçer ki? Sakın ha etrafınızda aramayın! Çünkü o kurban benim!

Aile sevgisizliği nedir, en iyi ben biliyordum. Bunu kitaplardan değil, ailemden öğrenmiştim. İstenmemiştim. Varlığım fark edilse bile, kalbim hiç görülmemişti. Aile sevgisizliği, yüksek bir uçurumdan düşmekti. Tutacak bir elin olmadığını bilerek boşluğa bırakılmaktı. Ruhun bedenden sessizce çıkmasıydı, kimsenin fark etmemesiydi. Kalbin çatlamasıydı ama sesinin duyulmamasıydı. Bütün bu duyguları tatmıştım. Lezzetli değildi belki ama ailem bana hepsini tattırmıştı. Acıyı, eksikliği, sessiz çığlıkları... Hepsini. Sevgiyi bilmezdim. Nasıl sarılır, nasıl korunur, nasıl güvenilir öğrenmemiştim. Ama aşkı bilirdim... Yaşamadım belki ama kalbimde bir yerlerde varlığını hissederdim. Daha önce hiç âşık olmamıştım. Ta ki kalp kapım çalınana kadar... Aşk dediğimiz şey, büyülü bir iksir gibiydi. İçine düşen ruhu hem sarar hem de sarsardı; korku ve heyecanı aynı anda yaşatırdı. Bazen kalbini öyle derinden çarptırırdı ki, sanki zaman durur, dünya sessizleşirdi. Bazen de tüm cesaretini toplayıp adım atmazsan, seni acıya bırakırdı. Aşk, hem özgürleştirir hem de zincirlerdi; ama tadını alan, bir daha ondan vazgeçemezdi. Ve ben... Ben aşkı da tadacaktım. O, hayatıma girdikten sonra.

"Senden son bir şey isteyeceğim." dedi. Gözleri kırmızıydı. Ama bakışı hâlâ netti. "Ben olmayacağım artık..." Bu cümle artık gerçekti. Kaçamıyordum. "...ve kendine o kadar dikkat edeceksin ki tırnağın bile kırılmayacak." Bu bir rica değildi. Bir vasiyetti. "Kendine o kadar dikkat edeceksin ki gözünden tek bir damla düşmeyecek." Ben zaten ağlayamıyordum. "Olur da gözünden bir damla düşer..." Yutkundu. "...olur da tırnağın kırılır..." Parmakları yüzümden boynuma kaydı. Sanki nabzımı hissediyordu. "İşte o zaman benim kemiklerim sızlar."

Annesi vefat eder... Yeni bir şehre gider. Yeni bir hayata başlamak zorunda kalır. Sınıf arkadaşı aynı zamanda yan komşusu olan o çocukla tanışır. İşte her şey böyle başlar...