Bir IsFad hikayesi Bir alp, yedi asırlık bir hasreti tek bir solukta yutabilir miydi? Kayı boyunun sınır hatlarında, kılıcıyla kader yazan Saruca İsmail; canından çok sevdiği hatunu Fadime ve ölümün kıyısındaki minik kızı Beliz için yegane pusatını Söğüt'ün taş duvarlarında bıraktı. Ama dilsiz bir mağaranın karanlığından geçip gözlerini açtığı yer, bildiği hiçbir cenk meydanına benzemiyordu. Burası 2028 yılının İstanbul'uydu. Gökdelenlerin uğultusu, demirden canavarların gürültüsü ve beyaz hastane koridorlarının ışıkları altında, 13. asrın heybetli alpi artık bir "Zaman Yabancısı"ydı. Elinde ne bir kimliği vardı ne de geçmişi; koynunda sakladığı dövme demir hançerinden başka sığınacağı hiçbir şeyi kalmamıştı. Fadime, bir yandan kızını modern tıbbın ellerinde yaşatmaya çalışırken diğer yandan her an patlamaya hazır bir bomba gibi duran kocasını bu vahşi yeni dünyadan saklamak zorundaydı. Üstelik karşılarında, gücüyle ve şüpheleriyle duvar gibi dikilen bir abi vardı: Adil Koçari. Tarih, Saruca İsmail'i kendi sayfalarından sildi. Çünkü o, geleceği ve ailesini seçti. Şimdi iki farklı asrın insanı, tek bir canın nefesi için modern dünyaya karşı sessiz bir savaşa girişiyor. "Yolumuz bitti Saruca, evimize geldik." "Zamanın Tozu Saruca" serisinin heyecan, çatışma ve şok edici gerçeklerle dolu ikinci kitabı huzurunuzda.

One shot formatında bir İsFad kurgusudur, devamı gelmeyecektir. Hikaye cinsel ögeler barındırdığından yalnızca 18 yaş üstüne uygundur (20 yaş altına tavsiye etmiyorum)

iso ve fadime istemeden sonra olanları başına gelenleri anlatıyo fadimenin eyüphan tarafından kaçırılmasından başlıyor . . . Karadeniz'in hırçın kıyılarında, Trabzon'da başladı Fadime'nin hikâyesi. Koçariliydi o. Sırtını Koçari Dağı'na yaslamış bir köyde büyümüş, dalga sesleriyle uyumuştu. Ama bir gün kan davası, evlerinin kapısını çaldı. Annesi ve babası o düşmanlıkta toprağa düştü. Geride sadece abisi ve dinmeyen bir öfke kaldı. İki aile arasındaki kanı durdurmanın tek yolu belliydi: Fadime, Furtuna soyundan bir uşakla evlenecekti. Bu evlilik bir sevda değil, bir barış bedeliydi. Düğün günü, deniz kabarıktı. Karadeniz dalgalarını sertçe kıyıya vuruyor, sanki onun içindeki fırtınayı anlatıyordu. Fadime'nin kalbi buz gibiydi. O adama bakmıyor, konuşmuyor, sadece susuyordu. Ama zaman Karadeniz gibidir; bir gün hırçın, bir gün derin ve sakindir. Adamın sabrı, dağlar kadar sessizdi. Fadime her gün biraz daha fark etti; bu evde korku yoktu, baskı yoktu. Sadece bekleyen bir kalp vardı. Bir gün deniz sakindi. Rüzgâr saçlarını hafifçe savururken Fadime ilk kez içinden gelen sesi dinledi. Kalbindeki taş erimiyor belki... ama çatlıyordu. Anladı ki bazen sevgi, fırtınaya düşman değil; fırtınayı dindiren rüzgârdır. 🌊✨

"sen benim elimden yaşayacağım tüm duyguları aldın." [ismailfurtuna,fadimekoçari]