Yıl: 1750 Ülke: İskoçya Şehir: Perth Saray Zindanı Nem kokusunun taş duvarlara sindiği zindanda yankılanan tek ses, zincirlerin acı dolu şakırtısıydı. Elleri ve ayakları kalın demir zincirlere vurulmuş genç kadın, çaresizce kıvranıyordu. Rahip, elindeki büyük haçı kaldırmış, dudaklarının arasından Latince dualar fısıldıyordu. Diğer elindeki kutsal suyu kadının üzerine serpiştirirken gözlerinde en ufak bir merhamet bile yoktu. "Bırakın beni! Ben cadı değilim!" Kadının çığlığı taş duvarlarda yankılandı. "Bırakın dedim!" Fakat rahip tek kelime etmeden duasını bitirdi. Sonra arkasındaki askerlere döndü. "Sırtını açın." İki asker kadını zorla öne eğdi. "Hayır! Lütfen... yapmayın!" Kadın çırpındıkça zincirler bileklerini kanatıyordu. Askerlerden biri gömleğini sırtından yırttı. Bembeyaz teni soğuk zindan havasında titredi. "Ne istiyorsunuz benden?" diye hıçkırdı. "Ben cadı değilim..." Rahip ağır adımlarla zindanın köşesinde yanan ocağa yürüdü. Korların arasına bırakılmış uzun demiri kavradı. Demirin ucu kıpkırmızı olmuş, ateş gibi parlıyordu. Ucuna, "lanetlenmiş" anlamına gelen eski bir mühür işlenmişti. Rahip demiri yavaşça kaldırdı. Korların çıtırtısı arasında kızgın metal havaya kalkarken, zindanı ağır bir yanık demir kokusu doldurdu. Kadının gözleri korkuyla büyüdü. "Hayır..." Sesi fısıltıdan öteye geçemedi. Rahip, tek kelime söylemeden kızgın demiri onun sırtına doğru yaklaştırdı.

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.