Güvenin kanunlarla zorunlu kılındığı yerde, sadakat kurşunla sınanır. Geçmişin ağır gölgesini sırtında taşıyan bir kadın asker ve kendi kurallarından asla taviz vermeyen sert bir tabur komutanı. İki farklı irade, tek bir tim. Silopi'nin barut kokan topraklarında, aidiyet ve disiplin yeniden tanımlanıyor.

Doğdukları gün hayatları değişti. Ama bunu kimse fark etmedi. İki bebek... İki farklı aile... Tek bir hata. Aradan geçen 15 yılın ardından ortaya çıkan gerçek, sadece isimleri değil; sevgiyi, güveni ve aile kavramını da paramparça edecekti. Şimdi herkes aynı sorunun cevabını arıyordu: Kan bağı mı daha güçlüydü, yoksa yıllarca kurulan bağlar mı?

Gerçek ailem temasını işleyen fakat klişelerden uzak, yetişkin içerikli bir kurgudur. Bir sabah vakti telefonuna düşen bir mesaj ile yirmi bir yıldır yaşadığı hayatın yalan olduğu şüphesi ile karşı karşıya kalan Burçe Melinda Koraltan, bu şüphenin kendisini ele geçirmesine izin verecek miydi yoksa kendi güvenli alanı olan ailesine mi sığınacaktı? İçine düşürüldüğü oyun hakkında hiçbir fikri yoktu ama yaşananlar onu da ilk hâliyle bırakmayacak ve oyunun bir parçası hâline getirecekti. Peki, geçmişin yarattığı bu sarsıcı oyun kim veya kimleri etkileyecekti? Bu soruların cevaplarını ve hikayenin tamamını öğrenmek için sizleri satırlarımın arasına davet ediyorum!

Gerçek aile kurgusu *03.11.2025*

Hicran'ın Trabzon'a döndüğünü duymak bile Gezep'i şaşırtmıştı. Gitmişti; dönmeyecek sanmıştı. Oysa bazı insanlar uzaklaşır, ait oldukları yerden kopamazdı. Yıllar sonra, aynı şehirde karşı karşıya geldiler. İkisi de durdu. Kısa bir an... Ne geçmiş soruldu ne de gelecek konuşuldu. Adeta ağızlarını bıçak açmadı. Sadece bakıştılar. O birkaç saniyede Gezep, unuttuğunu sandığı özlemin hâlâ diri olduğunu anladı. Hicran ise gözlerini kaçırmadan, gitmenin insanda bıraktığı izleri görüyordu. Sonra ikisi de yürüdü. Ama o kısa bakış, yılların susturamadığı her şeyi yeniden uyandırmıştı ve bu bakış ne ilk olacaktı ne de son...

Bir anne yıllarca yavrusundan ayrı yaşayabilir miydi? Yaşardı tabi Hicran yaşıyordu kızını korumak için 22 senedir uzakta yaşıyordu

"İnsanlar..." En çok konuştukları şeyleri en az yaşayan canlılardır. Sadakat derler, ama ilk fırtınada yön değiştirirler. Gözlerinin içine bakarsın, orada sıcaklık ararsın. Bulduğun tek şey iyi saklanmış bir mesafedir. Ellerini uzatırlar, tutuyor sanırsın. Meğer sadece düşüşünü izlemek için yaklaşmışlardır. Ve en garibi... Hepsi masum görünür. Kimse kirini yüzünde taşımaz

"Aile... Bu kelimeyi hep uzaktan duydum. Başkalarının sofrasında, başkalarının sarılışında, başkalarının 'kızım' diye seslenişinde. Ama ben hiç o masaya oturmadım. Hiçbir omuzda başımı dinlendirmedim.

𝘎𝘦𝘳𝘤̧𝘦𝘬 𝘈𝘪𝘭𝘦𝘮 | 𝘈𝘴𝘬𝘦𝘳 | 𝘓𝘪𝘴𝘦 𝘬𝘶𝘳𝘨𝘶𝘴𝘶𝘥𝘶𝘳. Bazı hikayeler suskunlukla başlar, Bazılarıysa sessizliğin içinde fırtına saklar. Tomris Mehir Alaca, kayıp bir geçmişin yükünü taşıyan savaşçı bir kızdı. Hayatı bir düğüme dönüşse bile, o düğümü çözer; yine de yıkılmazdı. Aile, aşk ve vatan onun dünyasının anahtar kelimeleriydi. Hepsinin kapısını açmak ise zorlukları da beraberinde getirecekti. "Bazı insanlar karanlıkta kaybolur. Bazılarıysa o karanlığın tam ortasında parlar; tıpkı Ay Parçası gibi." ~~~ Hikayem tüm kurgusuyla bana aittir. Argo ve küfür içermektedir.