ඉස්සර නම් මං හරි ආසයි ඒ ලැවැන්ඩර් යාය ළඟට වෙලා ඒ දිහා බලන් ඉන්න...ඒ වෙලාවට හිතට එන හැඟීම් ඔක්කොම පොතක කුරුටු ගාන්න ✨️ ඒත් දැන් මං වැඩිය ඒ පැත්ත බලන්නෙ නෑ... මොකද එහෙම වුනොත් ලැවැන්ඩර් මල් හිතාවි මේකත් එයාලා දිහා බලාගෙන මම මවපු ෆැන්ටසියක් කියලා... 💜️🪻

ඇයි සුවදකට පාටක් දෙන්න බෑ ද....? පුලුවන්නේ .... ඉතින් ඒ සුවද..... දම්පාටලු....💜

" ලෝකේ මෙච්චර නානාප්‍රකාර මල් තියෙද්දි තරුල් ඇයි කිසිම කෙනෙක්ගේ අවදානයක් නැති මේ කැලෑ මල්වලටම ආස... " " මේ ලෝකේ මෙච්චර මිනිස්සු ඉඳලත් ඔයා මට විතරක් ආදරේ ඇයි ආයූ.. " " උඹ එක්ක කතා කරලා දිනන්න බෑ මට.. However... after all these years, you still smell like home... my wild flower... "

අපේ හිත නතර වෙන්නේ අපිට දැනෙන තැන කියලා කිව්වට, හිත ගිය තැන මාළිගාව කියලා කිව්වට, ඒක පාර්ශ්වික ආදරයක් කියන්නේ කඩන් වැටෙනවා කියලා දැන දැනම අහස් මාළිගා හදනවා වගේ වැඩක්. දවසක තමන්ගේ වේවි කියලා පුංචි බලාපොරොත්තුවක් එක්ක අහස උසට හීන ගොඩගැහුවට මොකද, ඒ ආදරේ තමන්ගේ නොවුන දාට දැනෙන වේදනාව සුළුවෙන් තකන්න බෑ. හැබැයි ඒක වෙනම රහක්.. ඒක පාර්ශ්වික ආදරේ කියන්නේ, ඒක විඳපු මිනිස්සු විතරක්ම දන්න වෙනස්ම රහක්. හැබැයි.. තමන්ට ආදරේ කරන හිතකට ආදරේ කරනවා කියන එක, තමන් වෙනුවෙන් තව හදවතක් ගැහෙනවා කියන හැඟීම, වචන වලට හරවන්න බැරි තරම් රහක්.. දුක හිතුන වෙලාවට තුරුල් කරගෙන අඬන්න, හිත අතරමන් වෙච්ච වෙලාවක ආපිට එන්න පාර හොයලා දෙන්න, තමන්ටම කියලා ආදරයක් තියනවා නම්, ඒක තමයි රහම.. A side story of my 'ලස්සනම ඍතුව' novel..

ජීවිතේ කියන්නේ කතන්දර පොතක්.. ඉපදෙනකොට හිස් පිටු ගොඩක් අරන් මේ ලෝකෙට එන හැම මනුස්සයම ජීවත් වෙලා ඉන්න කාලේ ඇතුලත ඒ හිස් පිටු එකින් එක පුරවනවා. සමහර කතා හරි කෙටියි.. සමහර කතා ගොඩක් දිගයි.. සමහර කතා ශෝකාන්ත.. ඔය වගේ විවිධ වර්ගයේ කතා මිනිස්සු අතින් ලියවෙනවා. ඒ පොතේ සමහර පිටු රෝස පාට ඇති.. සමහර පිටු රතු පාට ඇති.. ඔය අතරේ කලු පාට පිටුවක් දෙකකුත් අනිවාරෙන්ම තියනවා. ඊට අමතරව කහ පාට පිටුත් ඇති.. අන්න ඒවා තමයි අලුත් පටන් ගැනීම්, බලාපොරොත්තු.. ඒ කහ පාට පිටු අතරේ තියෙන්නේ ජිවිතේ හැරවුම් ලක්ෂ. සමහර කහ පාට පිටුවකට පස්සේ කලු පාට පිටුවක් තියෙන්නත් පුලුවන්. ඒත් ඒ කහ පාට පිටු හරි විශේෂයි.. කවුරු හරි කෙනෙක් මියදුනාට පස්සේ, එයා ජිවත් වෙලා ඉන්න කාලේ පුරාවටම ලියපු ජීවිත කතන්දරේ මට කියවන්න දුන්නොත්, මං කියවන්නේ ඒ කහ පාට පිටු විතරයි..

අපේ ජීවිත කතන්දරේ එන සමහර නීරසම පරිච්ඡේද පවා රසවත් කරලා දෙන චරිත අපිට මුණ ගැහෙන්නේ හරි කලාතුරකින්.. මං විශ්වාස කරනවා ඒ වගේ හමුවීම් හරි වාසනාවන්තයි කියලා.. කලු ගැහුණු පරිච්ඡේද වල අඳුරු මතක මකලා දාලා, වෛවර්ණ පිරිච්ච අලුත් පරිච්ඡේද වලින් ඒ ජීවිත කතන්දරේ පුරවන්න උත්සාහ කරන චරිත මුණ ගැහුනොත්, එයාලව මඟ ඇරගන්න එක හරි අපරාධයක්.. හැබැයි.. ජීවිත කතන්දරේ කියන්නේ ඉස්සරහට විතරක් පෙරලෙන කතාවක් මිසක්, ආපස්සට පෙරලන්න පුලුවන් එකක්වත්, පරිච්ඡේද තුන හතරක් පන්නලා ගිහින් අනාගතේ මොකද වෙන්නේ කියලා බලන්න පුලුවන් එකක්වත් නෙවෙයි.. ඒ නිසා, දැනට ලියාගෙන යන පරිච්ඡේදය උපරිමෙන් විඳින්න උත්සාහ කරන්න.. අත ඇරෙන පරිච්ඡේද අත ඇරිලා ගියාවේ.. හැමදාම මතකේ රැඳෙන පරිච්ඡේද එහෙම්ම තිබුණාවේ.. අපි මේ ඇවිත් ඉන්නේ කෙටි කාලයක් ඇතුලත කතන්දරයක් ලියලා යන්න ආපු ගමනක් විතරයි..

හැගීම් හේදිලා ගිය පාට නැති මලක් පාට කල ඔහු..🍃>:)

This for you !

උඹ හින්දා උනා මං මැජික් කළු වෙල්වට් මලක්... ආදරේ අළු උඩින් ආයෙ ඉපදුන !

~ කොහෙටද ? ~ රෝස් රෝඩ් වලට එකක් !