Adil gelen telefonla Koçari konaktan çıktı, merdivenleri inmeye başladı. Esme onu aramış ve aceleyle buluşmak için çağırmıştı. Ayrılıklarının üstünden tam 6 yıl geçmişti ve Esme başkasıyla evliydi. Zihnini kemiren sorular peşini bırakmıyordu: Neden aramıştı şimdi onu ve neden bunca yıldan sonra ormanın ortasında bir buluşma istemişti? Bunları düşünürken hızlıca merdivenlerin sonuna geldi. Arabasına binerek Esme'nin konum attığı yere sürdü. Arabadan indiğinde Esme'nin arabasını gördü ve adımları kendiliğinden yürümeye başladı mezarlığa doğru. Orada Esme bir mezarın yanında diz çökmüş, gözyaşları içinde sessizce dua ediyordu.

Yıllar birer birer eskiyerek değiştiler Oysa bir zamanlar çocuk gibi masum ve gençtiler Bana ellerini ver Rüya olsa bile değer Yalnızım ve korkuyorum Saçlarımı okşa yeter

Parmaklarını yatağın boş tarafına uzattı. Çarşaf soğuktu; tıpkı son 3 bin 649 gündür olduğu gibi. Zamanın acıyı hafiflettiğini söylerlerdi ama zaman sadece yokluğa alışmayı öğretiyordu, eksilmeyi değil. Zihnindeki takvim amansız bir saate dönüşmüştü: Tam 10 yıl olmasına şunun şurasında sadece bir gün kalmıştı. On koca yıl... Onun ömrünün dörtte biriydi Pencereden süzülen sabah ışığı odanın köşesindeki aynaya sızarken yataktan ağır ağır kalktı. Aynadaki yüzüne baktı; şakaklarına düşen aklar, göz etrafına yerleşen derin çizgiler ona geçen zamanı hatırlatıyordu. O yaşlanıyordu ama zihnindeki kadın hâla 28 yaşındaydı...

Bir gün, terk ettiğin şehre mecburen dönmen gerekir.

Bir sabah Adil ve Esme uyandıklarında kendilerini birbirlerinin bedeninde bulurlar. Birbirinin geçmişte yaptıklarını kabullenemeyen, birbirlerinin yaptıkları seçimlerin sonuçlarını yaşadıklarını düşünen Esme ve Adil, kendileri bu seçimleri yapmak zorunda kaldıklarında her şey umdukları gibi mi olacak? Hikaye tamamen mizah amaçlıdır.

Eğer Esme burda intihar kararıyla Adil'in yanına gelseydi ve bu manzarayı görünce gitmek yerine Adil'i kolundan tutup gerçekleri anlatsaydı tam olarak nasıl olurdu kafamdakilere göre yazdım. İyi okumalar<3

Tüm fırtına dindikten sonra... Adil, Esme ile aynı safta savaşmak için kıydığı nikâhta, şimdi yalnız onun için çarpışacaktı. Gerekirse bu uğurda karısının sözlerini çiğnemeden de karısını karşısına almaya hazırdı: Sana gitme demeyeceğim, Ama gitme, Lavinia. Kendisine neredeyse tüm şiir baştan başa atfedilen kadın ise kocasına sadece aynı şiirin son iki dizesini ithaf edecekti. Yeminini tazelemişti, adama bir daha asla adını bahşetmemeye karar vermişti: Adını gizleyeceğim, Sen de bilme, Lavinia. twitter | marsinbirkosesi

İstiklal caddesinde karşılaşan iki kişinin hikayesi.

Taşacak bu deniz

Yirmi yıl önce ayrılan iki yol... Yıllar sonra yeniden kesişen iki kalp... +18