Bu zamana kadar çok fazla erkek arkadaşım oldu. Hepsi de ölü adamlardı. Hiçbirini sevmek için değil, hepsini öldürmek için hayatıma almıştım. Takılar... Pırlantalar... Mücevherler... Lüks evler... Malikaneler... Işıltılar... parıltılar... Zenginlik... İhtişam... Nefes kesici bir yaşam. İnsanların uğruna kan dökeceği bu görkemli site hayatı, yeryüzündeki cehennemin ta kendisiydi. Ben, o kahrolası insanların ölü bedenlerini yakmak için bir kibrit çakacaktım. Sevdiğim herkes için... Tüm masum insanlar için... Hayır, hepsini unut. Yalnızca zevk almak için onları avlayacaktım. Çünkü bu... benim işim, ölüm tek arkadaşımdı. Sadece bir sorun vardı. Onları avlayan yalnızca ben değildim. Orada bir katil daha vardı. Beni bile avlamayı isteyen ama kim olduğumu bilmeyen biri daha... Oysa hiç kimse beni avlayamazdı. En acımasız olanlar bile.

Kalbin kırıldığında insan gerçekten nereye gider? Selen Yıldırım için cevap basit değildi. Bir aşkın küllerinden geriye kalan yalnızca hatıralar değil, kendini kaybetmiş bir "ben"di. Sevildiğine inanmanın, vazgeçmenin ve yeniden başlamanın tam ortasında, hayat onu kaçtığı yere geri çağırdı. Bir kafe... Bir avuç insan... Ve hiç beklemediği bir bakış. Geçmişin acısı hâlâ içindeyken, Selen kendini iyileşmeye zorlayan bir dünyanın içinde bulur. Ama bazı duygular vardır ki görmezden gelindikçe büyür. Bazı bağlar vardır ki inkâr edildikçe derinleşir. Ve bazen insan, en çok korktuğu yerde yeniden yeşermeye başlar. Peki kalbe düşen tohum gerçekten günah mı, yoksa yeniden doğmanın ilk işareti mi? Aşkın ne olmadığını anlatan bu hikâyeyi, belki de tam kalbinizin en hassas yerinden hissedeceksiniz.