​"Onu kendi seçtiği cehennemde bırakmaya yemin etmiştim ama yirmi yıl boyunca o cehennemin bekçisi oldum." ​Bir tarafta Trabzon'un sisli dağlarında şifa dağıtan bir doktor, diğer tarafta İstanbul'un zirvesinden onu sessizce izleyen bir adam. Kaçılan gerçekler, geri dönülen o topraklar ve yüzleşme vakti.

Sırlar ortaya çıkmış, Eleni artık Esme ve Adil'in kızı; onların Aleynası olduğunu öğrenmiştir. Esme de kızı için Adil'in cehennem teklifini kabul etmiştir. Şimdi aynı evin içinde kızlarının yanında ayrı tek başlarınayken ayrı davranan iki oyuncu vardır.

Zaman, Karadeniz'in hırçın dalgaları gibi çarpmıştı Esme'nin kıyılarına; her darbede biraz daha eksilmiş, biraz daha kimsesiz kalmıştı. İki yıl boyunca yüreğinde bir bebeğin soğuk nefesini ve bir adamın dinmek bilmeyen öfkesini taşımıştı. Adil, demir parmaklıklar ardında sadece özgürlüğünü değil, Esme'ye olan inancını da bırakmış; dışarı çıktığında bulacağı tek şeyin intikam olduğunu sanmıştı. Oysa kaderin, otogar kalabalığında, egzoz dumanları ve veda gürültüleri arasında onlara hazırladığı oyun çok başkaydı. Esme için o gün sadece bir "görüp gitme" tesellisi değil, iki yıl boyunca sırtında taşıdığı kanlı sırların, zoraki evliliğin ve toprağa verdiği minicik bir canın hesabını verme günüydü. Göz göze geldikleri o ilk an, havada asılı kalan sadece nefret değil, yıllanmış bir hasretin ve söylenmemiş gerçeklerin yakıcı kokusuydu. Şimdi, bir mezar taşının başında birleşen elleriyle, geçmişin küllerinden yeni bir yangın başlatmaya hazırlanıyorlardı; bu sefer ne Şerif'in tehditleri ne de ailelerin kan davası, toprağın altında yatan Aleyna'nın hatırasından daha güçlü olmayacaktı.

esdil için iki üç bölümlük oneshotslar

zil zurna sarhoş olup otel odasında birlikte olan adil koçari ve esme furtuna için sabah olduğunda yollarının bir daha birleşmemek üzere ayrılma zamanıydı ama kader onları bir kere birleştirmeye yemin etmiş gibiydi.. • alternatif evren, esdil fic, yetişkin içerik. © 𝐁𝐀𝐁𝐘𝐌𝐎𝐂𝐇𝐈𝐒𝐌𝐈𝐋𝐄, ₂₀₀₄₂₆.

"sadece 3 hafta söz mü?" "söz."

The years that stole them.

Esme Furtuna'nın hayatında her şey kendi bildiği gibi ilerlemeliydi. En azından o öyle sanıyordu. Planlı, kontrollü, kimsenin aklına göre yön değiştirmeyen bir hayat... Ta ki Adil'le aynı yere düşmeye başlayana kadar. İlk karşılaşmaları pek romantik sayılmazdı. Hatta biraz daha dürüst olmak gerekirse, tam bir felaketti. Sonra ikincisi geldi. Ardından üçüncüsü. Ne zaman yolları kesişse bir şeyler ters gidiyor, telefonlar bozuluyor, yollar kapanıyor, elektrikler kesiliyor, hava bir anda değişiyor, kısacası evren bütün gücüyle "bu çift olmaz" diye bağırıyordu. Ama evrenin hesaba katmadığı küçük bir şey vardı: Esme de Adil de "olmaz" lafından hiç hoşlanmazdı. Başta birbirlerini uğursuz sanan bu iki inatçı insan, zamanla asıl meselenin kendileri değil, onları ayırmaya çalışan o görünmez düzen olduğunu fark eder. Ve tabii ki olması gerekeni yaparlar: evrene karşı güçlerini birleştirirler. Aksilikler büyür, tesadüfler saçmalaşır, kasaba olan bitene anlam vermeye çalışırken Esme ile Adil de istemeye istemeye birbirlerine yaklaşır. Çünkü bazen kader insanı sevdiğine götürmez; yolunu kapatır, sinirini bozar, sabrını dener. Ve bazı aşklar tam da bu yüzden başlar.

Aynı şehirde, aynı gökyüzünün altında büyüyen iki güç. Biri kuralları koyar, diğeri gerektiğinde bozar. Biri "adalet" der, diğeri "hayatta kalmak." Yıllardır süren bu sessiz savaşta herkes yerini bilir. Sınırlar çizilmiştir. Taraflar bellidir. Ama bazı karşılaşmalar vardır... hiçbir kurala uymaz. Bir bakışla başlayan gerilim, inatla büyüyen bir çekim, ve yanlış anlaşılmalarla içinden çıkılmaz hale gelen ilişkiler... Doğruyla yanlışın yer değiştirdiği, güvenin en zayıf nokta olduğu bir dünyada, kimse masum kalamaz. Çünkü bazen en tehlikeli şey, düşmanına benzemeye başladığını fark etmektir.