"İnsanlar..." En çok konuştukları şeyleri en az yaşayan canlılardır. Sadakat derler, ama ilk fırtınada yön değiştirirler. Gözlerinin içine bakarsın, orada sıcaklık ararsın. Bulduğun tek şey iyi saklanmış bir mesafedir. Ellerini uzatırlar, tutuyor sanırsın. Meğer sadece düşüşünü izlemek için yaklaşmışlardır. Ve en garibi... Hepsi masum görünür. Kimse kirini yüzünde taşımaz

"Aile... Bu kelimeyi hep uzaktan duydum. Başkalarının sofrasında, başkalarının sarılışında, başkalarının 'kızım' diye seslenişinde. Ama ben hiç o masaya oturmadım. Hiçbir omuzda başımı dinlendirmedim.