Laura od lat powtarza sobie, że żadna relacja nie trwa wiecznie. Dlatego zawsze kontroluje sytuację - trzyma ludzi na dystans, nie przywiązuje się i kończy wszystko, zanim ktokolwiek zdąży ją zranić. Michał jest jej kompletnym przeciwieństwem. Pewny siebie, irytująco uparty i zdecydowanie zbyt szybko zaczyna dostrzegać w niej rzeczy, które od dawna próbuje ukryć przed całym światem. To miała być tylko chwilowa znajomość. Parę wspólnych wieczorów, trochę przekomarzania, żartów i emocji bez konsekwencji. Problem w tym, że niektórych ludzi nie da się zatrzymać na bezpieczny dystans. [KSIĄŻKA Z UNIWERSUM „JEDNEGO DNIA"]

Ta opowieść nie potrzebuje opisu.

CZĘŚĆ DRUGA KSIĄŻKI „UMRZEMY WOLNI | MATA" Myślę, że gdyby nie rozmowa z nim, nie rzuciłabym studiów, nie skupiłabym się na sobie i możliwe, że nie pozbierałabym się do kupy. Dał mi sygnał by wstawać. Wyszłam z łazienki i ruszyłam w stronę salonu. Michał leżał rozwalony na kanapie z rozczochranymi włosami. Śmiał się i trzymał przy uchu telefon. W końcu przeniósł wzrok na mnie i odezwał się z szerokim uśmiechem. - Szczepan pyta czy przyjeżdżamy. A może to on był moim sygnałem by wstawać.

CZĘŚĆ PIERWSZA (część druga: sygnał by wstawać | MATA) - Jak się czujesz? - zapytał. - Z czym? - odpowiedziałam pytaniem, a on wzruszył ramionami. - Ze wszystkim. Zaciągnęłam się używką. - Chujowo. - przeniosłam wzrok z ziemi na niego. - [...] chwilowo chciałabym to jebnąć i wykorzystać to, co mam. Bo być może nie zostało mi tego, aż tak dużo. Michał pokiwał głową. - Jeśli umrzemy, to wolni.