Uyarı: Bu kitap cinsellik, küfür ve argo içerir. Selim kızın beyaz teninde parlayan yaşlarda başparmağını gezdirdi, yaşları sildi. ''Çok güzelsin, biliyorsun değil mi?'' İnci'nin gözlerinden birkaç damla yaş daha süzüldü. "Bu, öyle alelade bir güzellik değil. Papatya gibi sarı saçlarından, ay gibi beyaz teninden, deniz gibi mavi gözlerinden bahsetmiyorum." Duraksadı ve kıza biraz daha yaklaştı. "Alev alev bakan mavi gözlerinin ardındaki şeyler..." derin bir nefes aldıktan sonra komodindeki şişeye uzandı ve birkaç yudumda şarabı bitirip boş şişeyi yere bıraktı. "Sikeyim. Çok güzelsin." Selim elini kızın pamuk gibi teinde gezdirmeye devam etti hafifçe. Kızın onu durdurmuyor oluşundan cesaret alıyordu. İnci ise içinde hissetmeyi hiç istemediği o kıpırtıyı hissetti. Git gide artan o kıpırtıyı... "Seni öpmek istemem çok mu yanlış?" diye sordu Selim birden.

-Aaa yetti ama be sabrettik sabrettik tepemize çıktınız beni derhal çıkarın burdan yoksa bu villanızıda o gurur denen herifi de yıkarım. Arkamdan bilmediğim bir erkek sesi geldi -Pembe pijamaların ile mi yapıcaksın bunu tam olarak? Dönüp baktım ona , -Sende kimsin? -Gurur Ata Çelik.

İnsanların korkulu kabusu geri dönüyordu, zifiri karanlığı kendine kalkan eden geri dönüyordu. Zar tekrar atılmış oyun değişmişti. Peki ya galip kim olacaktı? Savaşa girdiği kişi kimdi? Gökyüzü kan ağlayacak, insanlar güveneceği kişiyi saşıracaktı. İnsanlar kime güvenecekti? Sırtlarını doğru kişiye mi yaslıcaklardı? Yoksa yanlış kişiye yaslayıp, dünyanın sonunu kendi elleriylemi getireceklerdi?

Her seçim bir bedel ister. Bazı günahlar kanla değil, yalnızca gözyaşıyla ödenir. Bu, aşkın kefaretidir... Bu, **"Gözyaşının Kefareti"**dir.