Yunanistan'da, hiç tanımadığı bir yabancıyla geçirdiği birkaç gecenin ardından kaçtığı İstanbul'a geri dönen Leyla, beklenmedik bir sürprizle karşı karşıya olduğunu aylar sonra öğrenir. Hamiledir. Üstelik yalnızca ismini ve mesleğini bildiği, tatilde tanışıp numarasını bile doğru almadığı bir adamdan. Şimdi sırada, yapılması gereken en doğru şey olduğuna ve Leyla, bu bebeği doğurmaya karar verdiğine göre, ilk hedef bellidir: Bebeğinin babasını, İstanbul'da da bulmak!

"Yanlışlık falan yok." Bir elini başımın hemen yanından koltuğa bastırıp yüzüme eğildi. "Sen benim karımsın." Lila, nikâh tarihi aldığı patronunun zaten evli olduğunu öğrendiğinde takipçilerine anlatacağı eğlenceli bir hikâye bulduğundan emindi çünkü patronuyla evlenen kadının kendisi olduğuna dair en ufak bir fikri yoktu. YAZ ESİNTİLERİ - 1

Bekar bir anne! Bekar bir baba! Farklı kültürlere sahip, farklı coğrafyalarda doğup büyümüş iki karakter! Anlaşmalı ilişkiye başlarlarsa nasıl olur? - "Odan güzelmiş," dedim Mirşad'a dönerek. Bakışlarını üzerimdeki tişörtte olduğunu görünce mahcubiyetle gülümsemeye çalıştım. "Ozan Ali üzerime kustu, yanımda giyeceğim bir şey yoktu. İzinsiz dolabından giyinmek zorunda kaldım." Gözleri gözlerime tırmanınca utanç içinde kaldım. "Kızdın mı?" Cevap vermedi. "Kızdın tabii!" Biri izinsiz eşyalarımı karıştırsa ben de sinir olurdum. "Çok özür dilerim gerçekten. Giymemem gerek..." "Eflin," dedi sözümü keserek. "Kızmadım, neden kızayım böyle bir şeye. Şaşırdım ama kızmadım." Gözlerinin içine baktım, iyi hissetmem için mi böyle söylüyor sorusunun cevabını aradım. "Gerçekten mi?" "Gerçekten," dedi içten şekilde gülümseyerek. "Ayrıca çok da yakışmış," derken üzerime baktı tekrardan. "Hep benim dolabımdan mı giyinsen acaba?" "Kocaman duruyor, neresi yakışmış?" "Yanılıyorsun, çok yakışmış." Muzır bakışlarına karşın yapay bir kızgınlıkla dizimdeki eline vurdum. "Dalga geçme benimle. İyi hissedeyim diye yalan söylemene gerek de yok. İdareten giydim, yakıştığı falan yok." "İnan dalga geçmiyorum," dedi anlam veremediğim bakışlarla beni izlerken. Neden bu kadar derin bakıyordu ki gözlerime? "Bana ait olan ne varsa en çok sana yakışır, bir sana yakışır."

Ela: abim de iki Doruk var Ela: biri Doruk(t) biri Doruk(h) Ela: biriniz tıpçı diğeri hukukçu diye böyle kaydetmiş Ela: anlamadım nereden bileyim ki & kitabımda lütfen reklam yapmayınız.

Siz: ABİ UA SWN APTAL MISIN TELEFONUMU 2 DK ELİNE ALDIN VE MİLLETİ SAÇMA SAPAN ÖI KAYDETTİN? ANNEM DİYE OKULDAKİ KAVGALI OLDUĞUM KIZA YAZDIM GELİRKEN BANA ÇİKOLAT ALİRMİSİSN ANNİS DİYE KIZ BENİ LEZBİYEN SANDI APTAL GERİZEKALI GEL DÜZELT BUNLARI Abim: Kime yazmaya çalışıyorsun Alin Ben değilim

Klasik abimin arkadaşı kurgusudur ama aynı zamanda da klasik olmayan abimin arkadaşı kurgusudur! banu.c.soyturk ask adami inletir dert adami soyletir sayende oldum dertli derdimdeyim yagizerturk Bir saattir bağıran sen miydin Banu Çiçek? Neyin derdi hayırdır? banu.c.soyturk ask adamı inletiyor iste yagiz abi

Hazel: görüldü atarak zahmet etmişsin ufuk abi Ufuk: abi derken? Hazel: sevgili olmadan önce abi diyordum sana Hazel: sen beni kendi kafanda hiç o konuma koymamışsın bile Hazel: olmamış gibi devam edelim Hazel: ufuk abi °❀⋆.ೃ࿔*:･°❀⋆.ೃ࿔*:･ ༄ Hazel, Ufuk. ༄ Eski sevgili, üniversite, abimin arkadaşı. ༄ Yarı Texting. ༄ Devam ediyor.

Saren, okul tuvaletinin kapısında gördüğü çiğköfteci numarasına çiğnediği falımdan çıkan söz sebebiyle yazıp numarayı işletmek isteseydi başına en fazla ne gelebilirdi ki?

Tarçınlı rulolarımı Instagram'da paylaşırken tek yapmak istediğim şey kuzenimi etiketlemekti. Fakat birkaç saniyelik bir dalgınlık, hiç beklemediğim bir olayın başlangıcı oldu. Kuzenim yerine, hayatımda daha önce adını bile duymadığım bir cumhuriyet savcısını etiketlemiştim. Normalde özür diler, durumu açıklar ve konuyu kapatırdım. Herkes yoluna giderdi. Ama Savcı Aslan, karşılaştığım insanlardan hiçbiri gibi değildi. Mesafeli, soğukkanlı ve fazlasıyla ciddiydi. Mesajları kısa ve netti; ne gereksiz bir kelime kullanıyor ne de karşısındaki kişiye kendisi hakkında en ufak bir ipucu veriyordu. Belki de dikkatimi çeken şey buydu. Yanlışlıkla başlayan o kısa konuşmanın ardından kendimi, onu merak ederken bulmuştum. Çünkü ne kadar uzak durmaya çalışsa da insanın ilgisini çeken bir yanı vardı. Sanki herkesin görebildiği o ciddi ve kontrollü tavrının arkasında kimsenin tanımadığı başka biri saklanıyordu. Başta sadece komik bir yanlış anlaşılma gibi görünen bu olay, zamanla ikimizin de beklemediği bir hikâyeye dönüştü. Çünkü bazen hayat, en büyük değişiklikleri en küçük hataların içine saklar. Ve ben, yanlış kişiyi etiketlediğim o günün, beni dünyanın en ciddi adamıyla aynı hikâyenin içine sürükleyeceğini nereden bilebilirdim ki? *Tarçınlı rulo isimli ilk ve tek kitaptır 🤍