Sevdiği adam için her şeyi geride bırakmaya cesaret eden bir kadının hikâyesi... Hatta kendi evrenini bile. Kocasını kısa bir süre önce kaybeden Rena, artık hayata tutunacak bir sebep bulamamaktadır. Onun için ölüm, korkulacak bir son değil; sevdiğine kavuşacağı tek kapıdır. Günlerini mezarlıkta, geçmişin anılarıyla konuşarak geçirirken karşısına çıkan gizemli bir cadı, kaderin yönünü geri dönülmez biçimde değiştirir. Cadı, Rena'ya sevdiği adama ulaşmanın bir yolu olduğunu söyler. Ama her mucizenin bir bedeli vardır. Bedelin ne olduğunu dahi bilmeden teklifi kabul eden Rena, gözlerini bambaşka bir evrende açar. Ortaçağı andıran bu dünyada, sevdiği adam Veliaht Prens Arvın olarak karşısındadır. Ancak Arvın, onu tanımamaktadır. Rena'yla geçirdiği yıllara, paylaştıkları aşka dair tek bir anısı yoktur. Dahası, kaderinin başka bir kadınla yazıldığına inanmaktadır. Rena, sevdiği adamı her şeye rağmen yeniden kazanabilecek midir? Onu, sıfırdan kendine âşık edebilecek kadar güçlü müdür? Peki Arvın, hayatının tam ortasına düşen bu yabancı kadına karşı koyabilecek midir? Kalbinde anlam veremediği o sızı, gerçekten sadece bir rastlantı mıdır? Veliaht prens, Velerion'un kaderini mi seçecektir... Yoksa kalbinin fısıltılarını mı? Çünkü bazı aşklar hatırlanmaz... Hissedilir. Ve bazı bedeller, yalnızca ruhla ödenir.

Beyin unuturdu. Bir şeyi hafızasından tamamen siler, onu hiç yaşanmamış sayardı. Ama kalp unutmaz, hatırlardı. Unutamazdı, yapılan küçücük bir iyiliği, dudaklarında gülümseme oluşturan bir olayı ve en çok da ruhuna dokunan değerli bir kişiyi. Kalp unutmayı çalışır, görmezden gelir kendini kandırdı. Ama hissederdi, tanıdık bir dokunuşu, bir kokuyu veya bir bakışı. İşte kalp ve beynin savaşı burada başlardı. Kimin kazanacağı hiçbir zaman bilinmezdi. Onların hikayeside tam bu noktada başlamıştı. Birbirine sevgi ve bağlılık ile bağlı olan iki ruh vardı. Bu tutkulu ve aşk dolu bedenler en uzak notaların en uyumlu nağmeleriydi. Biri hatırlamayı seçmiş diğeri unutmaya zorlanmıştı. Ama ikisininde kaderleri birbirine mühürlüydü. Akıl unutsa bile kalp hissederdi.

Korkmuyordum, ne karanlıktan, ne gürleyen gök gürültüsünden, ne de bana zarar verebilecek bir insandan. Çünkü ben karanlıktım, ben gürleyen göktüm, ben zarar görmezdim, ben zarar verirdim. Ben bir katildim. Bu bir sıfat değildi, bu benim mesleğimdi. 🔥 Yayınlanma Tarihi: 12.04.2020 Bu kurguda geçen kişi, kurum ve olaylar tamamen hayal ürünüdür. Uyarı: Eğer kurguyu spoi almadan okumak istiyorsanız, yorumları okumamanızı tavsiye ediyorum.

TEKERRÜR "Adalet, üzerine kan sıçramış bir yalandır." Şehir karanlığa gömülürken, cinayet masasına düşen her dosya tek bir gerçeği fısıldar: Bazı suçlar yakalanmak istemez. Bazı katiller saklanmaz. Bir yanda yasaların ardına sığınmış yorgun bir polis, diğer yanda adaleti kanla yazan bir gölge. Av ile avcı arasındaki çizgi, her yeni cesetle biraz daha silinir. Birbirine hapsolmuş iki düşman. Biri hukukun gri koridorlarında gerçeği arıyor, diğeri karanlığın en dibinde infazını gerçekleştiriyor. Ve tam ortalarında bir kadın... Bir sır, bir zayıflık, bir felaket ihtimali. Kimin için korunduğu, kimin için sustuğu bilinmeyen bir silüet. Zaman daralıyor. Maskeler çürüyor. Ve bir adam, peşinden koştuğu karanlığın aslında kendi yansıması olduğunu fark etmeye her zamankinden daha yakın. Biri adaleti arıyor, diğeri kanı. Ve bu döngü, son nefes verilene kadar sürecek. ( görseler temsili amaçla kullanıldı🌸)

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

"Alt kirpik çizgisi hafif belirgindi, uykusuzluktan değil çok düşünmekten gibiydi..." Bu dünyada aşk; üzeri acılarla kapatılmış bir mezar taşıydı ve bu insanlar o mezarın etrafında el pençe divan durmuş yas tutanlar değil, mezarı kazanlardı. Aşk bir ölüm kalım oyunuydu. Onlarsa oyuncuları, baştan yazanları. Bu, sadece bir aşk hikayesi değildi. Bu; kalplerin seslerini susturamayan bir dünyanın en çarpıcı isyanıydı.. "Kül yasası madde on; Saray hanedanına karşı yöneltilen her türlü hücum ve suikast teşebbüsü, faili için helâk hükmü doğurur ve bu fiil intihar mesabesindedir. Hayatta kalmayı murat eden her fâni kul, evvelâ Hakk Teâlâ'ya, ardından devlet nizamına hürmet ve itaat ile mükelleftir. Tanrı'nın mukaddes ahkâmını inkâr eden, halkı kin ve adavete sevk eden, taşkınlık ve fesat ile cehennemi müstehak kılan her kimse; Hakk'ın adalet urganıyla dara çekilip idam edilecektir. Ruhları Hakk'a rücü ettiğinde cehennem azabına dûçar olurken, günaha bulanmış cesetleri dahi bu fâni âlemde sahtî bir cehenneme teslim kılınacaktır." K.A. "Sevmek mi haramdı yoksa sevdiğini göstermek mi? Biz mi günahkardık yoksa atan kalplerimiz mi? Vur ateşe bir kadeh daha sevgilim, Bir gece iki günün artık ne önemi vardı ki?" (Bahsi geçen şahıslar tamamen hayal ürünü olmakla birlikte evren kör olmayanlar için fazla bilindiktir.)

••Final oldu, tamamlandı. Seri, üç ana kitaptan oluşuyor ve 2026 yılında düzenlenmiş versiyonuyla raflarda olması planlanıyor. Wattpad'de bulunan bölümler düzenlenmemiş haline aittir. ❝Bir düş, bin ağıt.❞ Marin Alakan çok küçük yaşlardayken doğduğu topraklardan ayrılmak zorunda kalmıştır. Babası, kaderin sancılı ağlarının önüne geçmek için yıllarca kızının doğup büyüdüğü Mardin'e gelmesini yasaklar ve İstanbul'da herkesten gizli bir hayat sürmesini sağlar. Marin, abisinin yaptığı bir hata yüzünden kendini tekrardan doğduğu topraklarda bulduğunda ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Eski adıyla Karan Ağa olan kitaptır.

Dilsiz bir kızın kalbi tüm kötülükleri kendisine çekiyordu. Hiçbir kalp bu kadar değerli olmamıştır. Yeşil, Ötanazi Okulu'na sürgün edildiğinde o yıllarda henüz bir çocuktu. Öz babasının onu nasıl bir yere mahkûm ettiğini bile bilmiyordu. Ötanazi Okulu, Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı olan Alaska'da açılmış karanlık bir okuldu. Bildiğiniz tüm o okulları unutun çünkü Ötanazi Okulunda öğretmenler ders vermiyordu. Her biri kendi dalında uzman bilimcilerdi ve oradaki amaçları bir okul dolusu öğrencinin üzerinde deneyler yapmaktı. Öğrenciler ise sıradan öğrenciler değildi çünkü her biri idam cezası almış mahkûmlardı. Okul onları satın alarak kendi deneylerinde kullanan karanlık bir girdaptan farklı değildi. Bir kez içine girince çıkmak mümkün değildi. Yeşil tüm o tehlikeli mahkûmların içinde göğsünde değerli bir kalple yaşamak zorundaydı. Herkes onun kalbini isterken kurtların içine atılmış bir kuzudan farklı değildi. Kalbini isteyenlerden biri de öz babasıydı. Babasının onun kalbi için okula tehlikeli bir suikastçı göndermesiyle, belki de tüm ezberler bozulmaya başlamıştı. Avcı'da her zaman bu kadar acımasız değildi. Özellikle ateşten kızıl saçları olan ve bir katile gülümseyen hasta bir kadını tanıyana kadar. Şimdi karar verme sırası ondaydı. Avını öldürmeli mi, yoksa korumalı mı? Sayfalar üzerinde konuştuğu bu dilsiz kadınla tam olarak ne yapmalıydı? "Kadın kandan korkuyordu, adam ise kan kokuyordu. Şimdi sen söyle; böyle bir durumda kadın özleyebilir mi ölüm kokan bir adamı?" dedim. "Kadın aptaldı adam ise kadına kör. Şimdi sen cevap ver; her şeye, herkese ve özellikle küçük bir kadına kör olan bir adam bekleyebilir mi kadın tarafından özlenmeyi?" diyerek bana cevap verdi.

❝Sen sadece vicdanını temizlemek istedin ve bunun adını aşk koydun..❞ Başlama tarihi; 29/01/2026 (Bu kitap; şiddet, travma, ölüm ve bazı okurlar için hassas olabilecek konular içermektedir. Lütfen bunun bilincinde olarak okuyun.)

​"Bazı ninniler uyutmak için değil, uyanmak için söylenir." ​On üç yıl boyunca tek bir amaç için eğitildi: Kusursuz bir gölge olmak. Ancak en karanlık gölgeler, en parlak ışıkların altında doğar. ​Vera, Tora'nın en keskin ajanı olarak Yavuz İzgi'nin dünyasına sızdığında, elinde sadece iki silahı vardı: Zarafeti ve Vivienne kimliği. Fakat hesaplamadığı bir şey vardı; ihanet, düşmandan değil, en güvendiği siperden gelecekti. ​Bir yanda sadakatini kurşunla sınayan geçmişi, diğer yanda yaralarını bir otopsi raporu soğukluğuyla inceleyen Sira. ​Vera için artık aşk bir lüks, nefes almak ise bir savaştır. Elleri çamaşır suyuyla tahriş olsa da, ruhundaki o metalik kan kokusunu silmeye ant içti. Yavuz'un boynuna doladığı kanlı inciler, artık bir mücevher değil; bir intikam ilmeğidir. ​Burada duygulara yer yok; sadece strateji, dikiş izleri ve geri dönüşü olmayan bir hasat zamanı var. ​"Bakış açını değiştir; çünkü Parallaks başladığında, celladın bile kurtarıcın gibi görünebilir."