İnsan hep kendi çizdiği hikayeyi yaşadığını sanır; oysa hayat, biz planlar yaparken arka sayfaya hiç beklemediğimiz renkler ekler... Hazal için hayat gayet basitti: Reklam ajansındaki bitmek bilmeyen revizyonlar, çizim tabletinin başında sabahlanan uykusuz geceler ve Kardelen Mahallesi'nin o bildik, sıcacık karmaşası... Bir dijital illüstratör olarak hayallerini renklendirmekle meşguldü ve kendi halindeki bu dünyasından da gayet memnundu. Tabii çocukluklarının birlikte geçtiği ve tayini çıkıp mahalleye polis olarak geri dönen Giray, onun bu derli toplu hayatına adım atana kadar! Büyüdüğü sokaklara görevle dönmenin haklı gururunu taşıyan Giray, mesleğindeki o ciddi duruşunu Hazal'ın yanında anında muzip bir özgüvene bırakıveriyordu. Hazırcevaplığı ve tatlı takılmalarıyla çocukluğundan beri tanıdığı Hazal'ı darlamaktan da hiç vazgeçeceğe benzemiyordu. Biri çizim kalemi elinden düşmeyen dik kafalı bir çizer, diğeri ise lafını asla esirgemeyen ama korumacı tavrını da gizleyemeyen bir polis... Mahalle sokaklarında bitmek bilmeyen tatlı atışmalar, ajans krizleri ve gece devriyelerinde kesişen yollar derken, ikisi de kendilerini hiç beklemedikleri bir hissin ortasında bulacaktı. Geçmişten gelen bir samimiyet, hiç tükenmeyen bir çekişme ve Kardelen Mahallesi'nde yeniden yazılan sıcacık bir aşk hikâyesi...

İnsanın en masum olduğu dönemi çocuk olduğu zamanlardır, öyle değil mi? Doğru. Fakat eksik. İnsanın en acımasız olduğu dönem de çocuk olduğu zamanlardır. Kimi çocuk sevgiyle arkadaş edinir, oyunlar kurardı. Kimisi ise tek bir korku salmasıyla etrafına toplardı kendi tebaasını. Ben ve benim gibi çocukların sevgi cumhuriyetine karşı, zorbaların korku imparatorluğuydu aslında durum kısaca. Diyelim ki bir zamanlar çocuktuk. Biz de, onlar da. Lisede de mi çocuktuk? Türlü türlü oyunlar kurarken de mi çocuktuk? İnsanların hayatlarında unutamayacağı anılar bırakırken, hafızalarından kazıyarak silmek istemelerine rağmen bunu başaramıyor oluşlarının sorumlusu olurken de mi çocuktuk? Tuvalete kilitlerken, okulun önünde alay konusu ederken, yapmadıkları şeylerle suçlarken ve hatta manipüle ederek kendilerinden bile şüphe etmelerini sağlarken de mi çocuktuk? Değildik. Ne biz ne de onlar. Bunu inkar edecek insanın vicdanı sorgulanmazdı zaten.