Gece, bazı isimleri fısıldar. Ama o isimler yüksek sesle söylendiğinde... geri dönüş olmaz. Lidya, karanlıktan her zaman korktuğunu sanıyordu. Oysa karanlık onu çoktan tanımıştı. Evinde gördüğü şiddet, okulda yaşadığı ihanetler ve bilmediği kan bağı... Hepsi onu yavaş yavaş işaretliyordu. Ormanda yapılan ritüel bir oyundan ibaret değildi. Kan yere döküldüğünde, bebek ağlaması duyulduğunda ve ceset ağaçlardan düştüğünde bir kapı açıldı. O kapıdan geçen şey... çağrılan değildi. Çağıran oydu. Ve şimdi, Lidya uyuduğunu sanıyor. Oysa o gece biri uyumadı. Biri nefesini dinledi. Biri onu seçti. Çünkü bazı varlıklar korkutmak için gelmez. Onlar, almaya gelir.

"Ben seni seviyorum. Kardeşimden farksız o. Hem 5 yaş küçük. Ufaklıkla ne işim olur." Dizlerimin üzerinde eğilip kapıya biraz daha yaklaştım. "Bin gönlüm olsa birini vermem. Benim gözüm sadece seni görür. Hem görmedin mi erkek çocuğundan farksız. Kıskanacağın son kişi bile değil." Titreyen dizlerimle ayağa kalktım. Perdeyi araladım. Balkona çıktım. Semih gelen sesle başını bana çevirdiğinde elinde telefon öylece kaldı. Gözlerine baktığımda anlamıştı onu duyduğumu. Balkonda duran kitabımı aldım ve tekrar içeri girdim. Kapıyı kapatıp perdeyi çekmeden son kez yüzüne baktım. Ve o perdeyi kapattıktan sonra yıllarca onun olduğu tek bir gün açmadım...