İnsan kanla mı doğardı, yoksa savaş sonradan mı öğrenilirdi? Mira Ateş, hayatını zekâ üzerine kurmuş bir kadındı. Yaman Yiğiter ise savaşmak için yetiştirilmiş bir adam. Herkesin piyon sandığı bu ikili, aynı anda şah ve mat olursa oyunun sonu mu olur, yoksa başı mı? Nefretin, aşkın ve zekânın kesiştiği büyük oyun başlıyor. BU KİTAPTAKİ HER ŞEY HAYAL ÜRÜNÜDÜR GERÇEKLİKLE ALAKASI YOKTUR!

Yonca, yeni okuluna başladığında sadece arkadaş edinmeyi düşünüyordu. İlk gününde Devin, Loya, Sıraç, Yarkın ve Kaya ile tanıştı. Hepsi kendi halinde, normal ve sıcak insanlardı. Yonca kendini kısa sürede bu grubun içinde güvende hissetmeye başlamıştı. Ama okulda başka bir gerçek vardı. Kimsenin yüzünü bilmediği, kimsenin konuşmaya cesaret edemediği bir grup... Gölgelerde dolaşan, kimseye görünmeyen ve bir neden yüzünden Yonca'nın izini süren bir tehlike. Her şey Yonca'nın o gece ki cinayeti görmesiyle başladı.

Siz; Ayça Hilal Keskin siz misiniz? Komutan: Evet kimsiniz? Siz; Ben şehir merkezinde, X lokantasında çalışan Deniz

Gözlerimi açtığımda Goldan Gate köprüsünden mavi manzarayı izliyordum. Kaşlarımı çatıp etrafa bakındım. Bir tane bile araba yoktu. hatta insanlar bile yoktu. Seth hariç! Ellerini ceplerine sokmuş gülümseyerek beni seyrediyordu. Koşarak boynuna atladım ve kokusunu içime çektim. "SETH!" diye fısıldadım. "Öldün sandım! Beni terk ettin sandım!" Kollarını belimi kırarcasına etrafına doladı ve beni kendine çekip burnunu saçlarımın arasına gömdü. "Seni asla terk etmem, Mi amor! Asla!" Hıçkırıklarla "Seni seviyorum. Beni sakın bırakma!" diye yalvardım. Beni mümkünmüş gibi daha da sardı. "Aman Allah'ım! Bunu bir daha yaşayabileceğimi sanmıyordum!" Yanağımı okşayıp çeneme kadar kaydırdı ve başparmağıyla da dudaklarımı okşadı. "Bende seni!" eğilip dudaklarıma dudaklarını bastırdı ve "Pes etme!" dedi. Geri çekilip gözlerine baktım. "Pes etme mi? Ne için?" Gülümsedi. "Benim için! Sakın pes etme!" o anda etrafa bakındım. Yine rüyadaydım. Ya da bilinçaltımda! Haykırarak yakasına yapıştım. "HAYIR, HAYIR! Sakın bana bunun gerçek olmadığını söyleme! Sen ölmedin! Lütfen!" Seth, bana tekrar sarılıp sımsıkı kollarının arasında tuttu. Gözlerimi kapatıp alnımı omzuna yasladım. Kollarımı daha da sıkı boynuna dolayıp bacaklarımı beline doladım. O da sırtımı sıvazlayarak yere oturdu. "Uyandığında sadece güçlü ol! Söz ver bana sevgilim!" Uyuşuk bir şekilde başımla onayladım ve ağırlaşan bedenimle kendimi serbest bıraktım. Hissettiğim son şey bütün vücudumun karıncalandığıydı. Gerisi ise koca bir boşluk!

"SETH!" diye bağırdığımda ağaçların dallarındaki kuşlar uçtu. Olduğum yerde dönüp etrafa daha da odaklanmaya çalıştım. "SETH! Neredesin?" Ses gelmeyince koşmaya başladım. Ayaklarım her toprağa vuruşunda kalbimin atışı gibi kulağımda yankılanıyordu. Ama onu bulmak zorundaydım. Bulmalıydım. Hızımı artırıp ağlayarak koşarken gülün dikenleri elime batıyordu. Ama umursamıyordum. Soluklanmak için durduğumda yine etrafa bakındım. "Seth!" diye haykırdım. Ağlarken ne kadar haykırabilmiştim bilmiyordum. Ama beni duyardı. "Lütfen, Seth! Bu kadar acı yeter. Dayanamıyorum." "Buradayım." Dediğinde başımı hızla yanıma çevirdim. Gözlerimi kısıp ona doğru yürüdüm. En son gördüğümden daha da fazla yakışıklıydı ve mavi gözleri karanlıktı. Uzanıp dokunmak istiyordum. Ama kaybolmasından korkuyordum. "B-ben..." "Buraya neden geldin?" Gözlerimi kısıp "Bilmiyorum. Buraya nasıl geldim, bilmiyorum. Ama uyandığımda buradaydım ve sende buradasın. Bunun bir rüya olduğuna eminim." Dedim acıyla. "Geldiğin yere git, Derin." Dediğinde kafamı iki yana salladım. "Neden bunu yapıyorsun? Neden beni sürekli bir yerlerden kovup duruyorsun? Neden canımı yakıyorsun? Bunu yapma! Beni öldürdüğünün farkında değil misin? En azından iyi olduğumdan emin olmak istesen buda yeterli olurdu." Bana kaşlarını çatıp daha da kararan bakışlarla "Sadece git." Dedi. "Gittiğinde ne demek istediğimi anlayacaksın. O yüzden geldiğin gibi git." "Biliyor musun? Senden nefret ediyorum." geldiğim yöne geri döndüm ve koşmaya başladım. Ama her adımımda tuhaf bir hisle bütün vücuduma ağrı giriyordu. En son ağrılara dayanamadım ve olduğum yere çöktüm.

Belindeki silahi hizlica cekip aldim ve korumaligi indirip gozlerine baktim. Korkuyla acilan gozlerle bakiyordu. Olduğu yerde tas kesilmisti ve cenesindeki kaslarin segirdini, alninda biriken ter damlaciklarini cok net gorebiliyordum. Silahi yukari kaldirip sag sakagima dayadim. Gözlerimde biriken yaslari dokmemekte kararliydim ve tetiği cekmekte de. Seth bunu cok iyi biliyordu. Ogrendigim gercek karsisinda nasil bir hayal kirikligi yasadigimi da... -- -- -

"Ormanın derinliklerindeki bir evde, iki yabancıyla kar dinene kadar mahsur kalmıştım. Ama hiçbir fırtına, onların karanlığından daha tehlikeli değildi." Defne, arkadaşıyla çıktığı araba yolculuğunda, kar fırtınasından dolayı kaza yapar. Defne hayatta kalma mücadelesiyle sığınacak bir ev bulur ama orada iki adamla kar dinene kadar aynı evde yaşamak zorunda kalır. Ama işler hiç de sandığı gibi gitmeyecektir. Bu iki adama tutsak kalacaktır.

MARŞ İLERİ- Karanlığın en derin yerinde, gökyüzünde parlayan tek bir ışık vardır: Kuzey Yıldızı. O, yol gösterir; düşene umut, yürüyene hedef olur. Bir yanda gölgelerin ardında saklanan asker yüzleri... Kendi içlerinde bir savaş, dışarıda görünmeyen bir düşman. Diğer yanda ise al bayrağın altında birleşen umut, gökyüzüne doğru yükselen bir marş. Ama bu yol kolay değildir. İhanetle sınanmış kalpler, sırlarla örülü kaderler ve düşmanların karanlık gölgeleri her adımda onları kuşatır. Onlar yalnızca cephede değil, kendi içlerinde de savaşır. Kimi sevgiyi ihanetle yoğurur, kimi gözyaşını yüreğine saklar. Ama her şeye rağmen ilerlemek zorundadırlar. Çünkü geri dönüş yoktur; onların tek pusulası kuzeyde parlayan yıldızdır. Ve işte orada, gece ile gündüzün, asker yüzüyle bayrağın birleştiği yerde başlar bu hikâye. Bir marş gibi yükselir: sert, kararlı ve susmayan. Bu sadece bir savaş değil... Bu, kalplerin, ruhların ve gölgelerin mücadelesi. Ve adımlar tek bir sesle yankılanır: Marş İleri.

Elimde nikah cüzdanımız vardı. Diğer elim ise onun ellerinin arasında, dudaklarına yaslanmıştı. Dudakları yaramın tam üzerindeyken, gözlerim çoktan derin kuyularından aşağı yuvarlanmaya başlamıştı. Gözlerinin ilk defa böylesine parladığına şahit oluyordum. Şahit olduğum ışıltı beni içine hapsetti. Kalbimden onun kalbine attığım dikiş; bu kez onun kalbinden benimkine atıldı. Artık çift dikişti. Ne o ne de ben bunu değiştirmezdik. Kimse değiştiremezdi. ❝Kalbe atılan çift dikişi kimse söküp atmazdı.❞ • Bu hikayede bahsi geçen kişiler, olaylar ve yaşananlar tamamen hayal ürünüdür. Gerçeği yansıtmamaktadır.

[kısa hikaye] Barın'ın da ağzından bir inleme duyduğumda, "Söylesene, Meva." demişti. Kalçamı sıkıp beni, altımda sertleşmiş olan uzvuna bastırırken, "Hangi arkadaş birbirinden bu kadar etkilenir?" [cinsellik ve argo bulunur] •başlama tarihi: 170423 •bitiş tarihi: 130823