"Bana öyle bakmayı bırak." dedi Gizem, sesi sertti ama bakışları değildi. Tuğrul hafifçe güldü. "Nasıl bakıyorum ki?" "Eskisi gibi." "Eskisi gibi bakmamı yasaklayan bir kanun mu çıktı?" diye yaklaştı Tuğrul. "Yoksa hâlâ etkileniyorsun diye mi korkuyorsun?" Gizem bir adım geri çekildi ama gözlerini kaçırmadı. "Altı yıl oldu Tuğrul. İnsanlar değişir." Tuğrul başını biraz eğip onu inceledi. "Evet." dedi yavaşça. "Değişmişsin." "Nasıl?" "Artık bana kızarken bile daha güzelsin." Gizem kaşlarını çattı. "Sen hâlâ aynı terbiyesizsin." Tuğrul omuz silkti. "Belki." dedi. "Ama itiraf et... beni görünce kalbinin bu kadar hızlı atması eskiden de biraz hoşuna gidiyordu." Gizem bir an sustu. "Yanılıyorsun." "Gerçekten mi?" Tuğrul fısıldadı. "Öyleyse neden hâlâ gitmiyorsun?"