İstiklal caddesinde karşılaşan iki kişinin hikayesi.

Sis, hiçbir şeyi yok edememişti. Yalnızca gerçeğin üzerine ince, sessiz bir örtü serip, gizlemişti. Bir zamanlar aynı ufka bakan iki çift göz, artık aynı gökyüzünde bambaşka yalnızlıklara dalıyordu. Çünkü bazen insan, sevdiğini kaybetmez... Sadece sis çöker aralarına; ne yol görünür, ne de birbirleri.

Esme için hayat; Karaköy sahilinde sürülen bir bisiklet, nergis kokulu bir dükkân ve sol kolundaki o hiçbir doktorun açıklayamadığı sızıdan ibaretti. Ta ki dükkânına o sümbülteber kokulu adam girene kadar. Adil, bir yabancı gibi girdiği o dükkânda Esme'nin tüm dünyasını altüst etmişti. Bakışlarındaki o tanıdık hüzün, sesindeki o gizemli öfke ve her gelişinde dükkânı saran o ağır koku... Esme neden bu adamın yanında nefes alamadığını, ismini duyduğunda neden kalbinin sıkıştığını bilmiyordu. Adil ise susuyordu. Esme'ye bakarken aynı anda hem dünyadaki en sevdiği varlığı hem de en büyük düşmanını görür gibiydi. Aynı odanın içinde, birbirine asla dokunamayan ama birbirinden de kopamayan iki lamba...

Düşman aileler bu düşmanlığı bozmak için plan yaparken büyük bir çatışma sonucu çocuklarına ölüm süsü vermek zorunda kalırlar. Yerlerine gelen çocukları bu oyunu bozacak fakat yakalandıkları durumla yüzyüze geleceklerdir.

peki ya on yıl önceki aşkınız ile yeniden karşılaşsaydınız her şey eskisi gibi olabilir miydi? klişeden kim ölmüş ficidir

Kurgu diziden bağımsızdır. Son anda bulduğu mesajla gözleri parıldamıştı, kızın numarasını alel acele kaydetti. "Acil ev." Esme: Selam, ev arkadaşı arıyormuşsun sanırım. Yarın fakültenin çıkışında tanışabiliriz. İyi geceler.

ya eleni bir gün önce gelseydi?