Yağmur yine saçlarıma usulca düşüyordu. Sanki gökyüzü bizim için konuşuyordu. Onu karşımda gördüğüm an içimdeki bütün uğultu dindi. Gülümsediğimi fark ettim. İstemsiz, saklayamadığım bir gülümseme... Çünkü gözleri bana öyle bir bakıyordu ki, sanki yıllardır kayıp olan bir şeyi nihayet bulmuş gibiydi. Derin derin baktı bana. Yağmur kirpiklerine takılıyordu ama o hiç kırpmıyordu gözlerini. "Zamanı geldi," dedi. Sonra bir adım daha yaklaşıp, daha alçak bir sesle, "Bizim zamanımız geldi," diye fısıldadı. O an kalbim göğsüme sığmadı. Dünya küçüldü, sokak silindi, yağmur bile hafifledi. Sadece o ve ben kaldık. Ona aşkla baktım. korkusuz, tereddütsüz. Çünkü o an anladım... Beklediğimiz her şey tam karşımızda duruyordu.