🔞 içerikler içerir!

Son kez bir ilkbahar sabahına uyandık. Ve ilkbahar o güne hapsoldu. Mavi gökyüzü, çiçek açmış ağaçlar, yumuşak bahar rüzgârı... Bir gecede tüm renklerimiz gri bir dumana dönüşüp insanoğlunun üzerine çöktü. O sabahla birlikte gençliğimiz, umutlarımız ve hayallerimiz de o ilkbahar sabahı gibi geride kaldı. Artık büyümek zorundaydık. Artık o umutlu gençlik değildik; sorumluluklarımız vardı. Yuva dediğimiz yeri korumak için daha güçlü ayağa kalkacaktık. Bir arada kalacaktık. Hayatta kalacak ve belki de başkalarını hayatta tutacaktık. İnsanlığımız için savaşacaktık. Merhaba arkadaşlar, umuyorum ki yazdığım satırlarda ve karakterlerde kendinizden bir parça bulursunuz. Size, her şartta bizi ayakta tutanın umut etmek olduğunu öğreten ve hatırlatan bir kitap olur. Düşüncelerinizi yorumlarda belirtebilirsiniz. İyi okumalar dilerim. :)

❝Sırlarla dolu bir dünyada güven, tutunabileceğin en tehlikeli şeydir.❞ Asel Karahan, babasının başkanı olduğu ulusal ajanlık ve istihbarat kurumu olan Vortex'teki Kapan ekibine katılır ama bundan sonra sırlar ve ihanetler onun peşini bırakmaz. Annesinin ölümünün yanlış yansıtıldığını farkedince de bunu araştırmaya başlar. Bu yolda onun yanında başta Efken Yıldırım olmak üzere Kapan ekibi de vardır. •Her pazar yeni bölüm.

"Şimdi şöyle ki; başlangıç olarak acısı bol bir teselli çorbası alayım. Ana yemek olarak bol yağlı imam bayıldı alayım ve kapanış olarak da şey alayım..." Yüzü öfkeden taşlaşmış adama baktım en sonunda. Ona bakarak söyleyecektim. Zaten öfkeden kızıla dönen gözlerle bana bakıyordu. Neyse hak etmişti. "Iım... Tatlı olarak da sen bana mahküm pastası getir. Şöyle bol fıstıklı olanından." "Ne yazık ki menülerimizde böyle bir servis yok efendim." "Aa!" dedim tiyatral bir şaşkınlıkla. "Peki bir bardak soğuk suyunuz var mıydı?" "Var efendim." dedi garson ama bir bana birde karşımda her an vahşi bir yırtıcı gibi beni yok etmek isteyen adama baktı. "Tamam, başlangıç olarak sen bize birer bardak su getirin. Zira... Birazdan ihtiyacımız olacak."

Binlerce yıldır ölüm insanları son yolculuklarına götürüyor. Kimse onu görmüyor, kimse onunla konuşmuyor. Ta ki komadaki küçük bir kız onu görene kadar. Ölümü görebilen bu kız, beklemek yerine onunla yürümeyi seçer. Peki birisi gerçekten ölümle arkadaş olabilir mi?

Bu bir lise kurgusudur umarım begenirsiniz🌅🌺🤍 #texting #YAZVİBE

Bir mühür her şeyi bitirmeye yeter miydi? On sekiz yılın hatırasını, çocukluk yeminlerini ve iki krallığın geleceğini bir kağıt parçası silebilir miydi?" Britanya Prensesi Lavinia Valerius için dünya, on sekizinci doğum gününde durdu. Hayallerinde beyaz bir gelinlik ve İspanya Prensi Asil Vargos ile birleşecek bir taht vardı. Ancak o sabah saray kapısına dayanan, bir aşk mektubu değil, soğuk bir infaz emriydi: İttifak bozulmuştu... Asil, arkasında ne bir veda ne de bir açıklama bırakarak sessizliğe gömüldü. Britanya'nın kalbi o gün mühürlendi; Lavinia'nın masumiyeti ise bir ulağın getirdiği o karanlık haberle can verdi. İki yıl süren o karanlık sessizliğin ardından, şimdi karşı karşıyalar. Ama bir saray odasında değil, kan kokan bir savaş meydanında... Aşkın ihanetle, sadakatin ölümle sınandığı bu savaşta; Lavinia ya tacını feda edecek, ya da karanlığın tahtına bizzat oturacaktır...

"Kurnaz tilki, yaralı ceylana denk düştüğünde tek düşündüğü onu avlamak olur. Avına hayranlık duyan onu kaç saniyede tuzağına çekebileceğini düşünendir. Ya kurnaz bir tilki ya yaralı bir ceylansındır hayatta; ya yaşayan ya da yaşamla cezalandıransındır soluk aldığın dünyada. Leyla Alaca, kurnaz yalancı bir tilkiden fazlası, yaşamak zorunda kalandan daha azı değildi. Yaşamı elde etmek için savaşması ve her şeye rağmen devam etmesi gereken biriydi. Ama güneş tepeye dikildiğinde, daha önce hiç gözükmeyen yollar bir günde açığa çıktığında yürümek için yeni bir yolu değil; geçmişinde kalmış ve yürümekten çekindiği o yola adımladı. Geçmişi yaşamadan bir gelecek edinemezsin, dedi kendine ve göğsünü cesaretle doldurdu. Güller solduğunda aynı kökten bir daha aynı şekilde yeşeremezler ve bazen daha iyi bir gül yetiştirebilmek için kökünden söküp atman gerekir fidanı. Ben o gül oldum. Solduğumda kökümden söküp attılar beni. İntikamım toprağıma değil; beni söküp atan o ellere. Güller solmalıdır, Leyla. Solmalıdır ki gelecek olan kış boynunu bükmesin, don vurdurmasın köküne. Güller solmazsa kara kış bir daha gün yüzü göstermez, açtırmaz yapraklarını. Sen kara kışın don vurduğu o gülsün ve ben senin yeniden kök salmana yardım edeceğim, dedin bana Cihan ama yanıldın. Ben yapraklarımın açmasını değil, ellere batan diken olmayı diliyorum. Affet beni Cihan Erge, geçmişimi yaşamadan bir gelecek hayal edemem. Güller solmalı, güneş tepeden inmeli, tilki yaralı ceylanı en kısa sürede yakalamalı. Hayat işlemeli, yollar birbirine çıkmalı ve ben o intikamı almalıyım. "Beni kaybedecek kadar mı? Kendimi kaybedecek kadar."

"Gecenin beşi... Sessizlik içindeki parkta yalnız bir kız ve boynunda eski bir kolye. Yirmi yıl önce başlayan hikâye, yılların acısı, şiddet ve ihanetle büyüdü. Şimdi ise kaçıyor... Ama peşinde yalnızca insanlar değil; geçmişin karanlık gölgeleri, unutamadığı bir çocukluk ve ona takıntılı bir adam var. Her adımda kalbi hızla çarpıyor, her köşe yeni bir tehlike fısıldıyor. Özgürlük, bir hayal mi yoksa ölümle yüzleşmek mi? Efsan Turan'ın hikâyesi, korku ve gerilimin iç içe geçtiği bir kabusa dönüşüyor. Ve sen bu kabusa tanık olacaksın."