"Πώς της φέρεσαι έτσι ρε μαλακα;" "Κάνε δουλειά σου , δική μου είναι ότι θέλω την κάνω... Αν δεν ήσουν φυλακή τόσα χρόνια τώρα θα ήσουν πρώτος στην ηγεσία και θα την είχες για πάρτη σου. Τα πράγματα έχουν αλλάξει αδερφέ" "Πρόσεχε τα λόγια σου Τζεισον, μπορεί να έλειπα αλλά ξέρεις πολύ καλά τους λόγους που μπήκα στη στενή... Όσο για την μικρή σου ερωμένη ,δεν δίνω δεκάρα τσακιστή, μια απλή παρατήρηση έκανα. Όταν σε άφησα πίσω θυμάμαι πως ήσουν ακόμα κουτάβι...." "Το κουτάβι έγινε λύκος , και τώρα γάμησέ την, πάμε να τα πιούμε και να γιορτάσουμε την απελευθέρωση σου !" Don't copy ©2018 all rights reserved Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα Ενημερώνω πως θα υπάρχουν σκηνές βίας. Έχει ήδη κατοχυρωθεί σαν άνω των 18 ! Διαβάζετε με δική σας ευθύνη. Επίσης για μερικούς "καλοπροαίρετους" όπως έγινε με το βιβλίο της Καταλινας να ενημερώσω πως όσες φορές κι αν κάνετε αναφορά έχω ήδη αποστείλει κομμάτια της που θα περαστουν αργότερα για έλεγχο και πήρα έγκριση... Καλή ανάγνωση λοιπόν!!!

1. Μην αφαιρείς ζωή, είναι ιερό το αίμα 2. Μην προδώσεις τον έρωτα, είναι φλόγα αγνή 3. Μην απλώσεις χέρι ξένο, είναι πικρό το κέρδος 4. Μη σπείρεις ψέμα, η αλήθεια σε βλέπει 5. Τίμα τη ρίζα σου, πατέρα και μητέρα 6. Μην αφήσεις τη ζήλια, να φθείρει την ψυχή 7. Μη φυλάς κακία, γίνεται δηλητήριο 8. Μην κρίνεις τον άλλον, ο καθρέφτης σε κοιτά 9. Μην ποθήσεις ξένα αγαθά, η καρδιά σου αρκεί 10. Μην ποθήσεις ξένη αγάπη, η δική σου σε περιμένει Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Πάνω που πίστευε ότι η ζωή του θα ολοκληρωνόταν δίπλα στη γυναίκα που αγαπούσε. Πάνω που είχε περάσει το πετράδι στο δάχτυλο της και είχε θυσιάσει τα πάντα για να είναι μαζί, ο Λορέντζο, την βρίσκει στην αγκαλιά ενός άλλου. Χαμένος και μεθυσμένος από τον πόνο, παρασύρεται στα φώτα ενός νυχτερινού κλαμπ στο Τσάρλεστον. Ανάμεσα σε ποτά, καπνό και γυναίκες που προσπαθούν να τον δελεάσουν ο Λορέντζο δεν νιώθει... τίποτα. Ώσπου εκείνη ανεβαίνει στη σκηνή. Η Κορντίλια, μια λαμπερή ξανθιά με επικίνδυνα γλυκιά ομορφιά ίσως μπορέσει κάλλιστα να αποτελέσει το φως που θα διαλύσει το σκοτάδι του. Όταν τα βλέμματα τους σμίγουν δεν υπάρχει επιστροφή. Μια νύχτα αρκεί για να τους κάψει, δένοντας τα κορμιά τους σε ένα κοινό, καλοκαιρινό ταξίδι. Ο Λορέντζο θέλει να γραπωθεί από αυτή τη γυναίκα και να την ξεγυμνώσει ξανά και ξανά, μέχρι να σβήσει τον πόνο με το άγγιγμα της. Αλλά ο πόθος δεν πρέπει να συγχέεται με το συναίσθημα. Γιατί όταν μπερδεύονται τα όρια, η επιθυμία δακρύζει κι αιμορραγεί προδίδοντας το μυαλό για τα θέλω της καρδιάς μέχρι που τελικά πληρώνεται... με το μεγαλύτερο τίμημα από όλα.

O Baris και η Ερατώ, δύο νεαροί εκπρόσωποι της πιο διάσημης Αρχιτεκτοκινής εταιρείας στην Ελλάδα, πρέπει να μετακομίσουν στην Τουρκία ώστε να εργαστούν στα νέα γραφεία της ArchiPark για τον υπόλοιπο ένα χρόνο. Η πρώτη τους συνάντηση;! Στην πτήση από Θεσσαλονίκη προς Κωνσταντινούπολη. Η δεύτερη συνάντηση πραγματοποιείται έξω από το διαμέρισμα, το οποίο τους παραχωρείται από την Αρχιτεκτονική και αναγκάζονται να μοιραστούν για όσο καιρό παραμείνουν στην Πόλη και να γίνουν... Συγκάτοικοι με το ζόρι.

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της, εκείνος ήταν πάντα παρών μα εκτός ορίων: ο κολλητός του αδερφού της, ο παίκτης που προπονούσε ο πατέρας της, ο γιος του καλύτερου μπασκετμπολίστα που γνώρισε η Ελλάδα και το αγόρι που ανήκε στο σπίτι τους χωρίς ποτέ να της ανήκει πραγματικά. Για χρόνια, τη βλέπει μόνο ως τη μικρή αδερφή του φίλου του, κρατώντας σκόπιμα αποστάσεις, ακόμη κι όταν η σιωπηλή έλξη ανάμεσά τους γίνεται ολοένα πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Μια στιγμή αλήθειας, ένα βράδυ που δεν έπρεπε να συμβεί, τους δένει με έναν έρωτα που δεν προλαβαίνει καν να γεννηθεί, μόνο να τους στοιχειώσει. Ανάμεσα σε ανείπωτα συναισθήματα, επαγγελματικά όρια και σκιές του παρελθόντος, ο έρωτας που δεν γεννήθηκε ποτέ, καλείται να εξαγνιστεί. Γιατί κάποια παιχνίδια δεν κρίνονται στο σκορ, αλλά στο θάρρος να αντικρίσεις την αλήθεια και να διεκδικήσεις αυτό που πάντα σου ανήκε. Ακόμη και αν όλος ο κόσμος φωνάζει το αντίθετο.