KAYBOLDU BAHARLARIM "İnsan nefes alırken de ölebiliyormuş meğer... Canımdan can gittiğinde anladım." Yirmi yıl önce fırtınalı bir denizin iki hırçın dalgası gibi ayrılmıştı yolları. Kısa bir dönemin ardında bırakılan kırık dökük anılar, söylenmemiş sözler ve yirmi yıldır sönmeyen küllenmiş bir sevda... Gezep için zaman o taş köprüde durmuştu; Hicran ise kalbini çoktan geçmişin karanlık dehlizlerinde kaybetmiş, baharlarından vazgeçmiş bir kadındı. "Sen benden nefret et, yüzüme bakma, her gün canımı oku dağ çiçeği... Ama ne olur gözlerini aç. Sen yoksan, benim yirmi yıldır aldığım nefes de nefes değil." Nefretten mi doğacaktı bu aşk, yoksa kaybolan baharların küllerinden mi?

Yıllar önce aralarındaki aşk, iki düşman köyün nefretiyle yarıda kaldı. Şimdi Gezep ve Hicran, ellerinde aşkın değil, geçmişin yaralarıyla tekrar karşı karşıyalar. Söylenmemiş sözler artık birer zehir, eski anılar ise keskin birer bıçak... kinle beslenen bu iki inatçı ruh çarpıştığında yer yerinden oynayacak. Çünkü bu sadece bir kavuşma değil,yıllardır biriken o hırçın denizin sonunda taşma hikayesi İlk kim pes edecek? İlk kim nefretine yenilip diz çökecek?

Kalbe açılan kapı bir kez açılırsa, kapanması mümkün müdür?" Bu sorunun cevabını Hicran ve Gezep'in hikayesinde bulacaksınız. Sevda, düşmanlık, inat ve yılların biriktirdiği özlem... Hepsi bu hikâyede birleşiyor. Bu sevda onlara ne yapacak düşmanlıkları karşısında mı ezilecekler yoksa inatları mı? Not: Olay gidişatının Taşacak Bu Deniz'le alakası yoktur.