Sabah güneşi sana başka doğar; sanki ışık bile tenine değmeden önce hizaya girer senin. Bakışların terbiyeli değil yalnız, zincirli. Üzerinde görünmez bir nizam var; omuzlarından başlayıp nefesine kadar inen, seni kusursuz bir kalıba hapseden bir disiplin. Aldığın her nefes bile öğretilmiş sana; doğal değil, prova edilmiş. Söyle şimdi; parmağına takılacak o yüzüğü bir kader gibi kabul eder misin? Parıltılı bir teslimiyetle başını öne mi eğersin, yoksa Nechist'in kirli, pas kokan sokaklarında özgürlüğün bedelini ödeyerek mi yürümeyi tercih edersin? Sen seç cehennemini, kusursuz bir mahkûmiyet mi, yoksa yalancı bir cennet mi?

Miray ve Pelin, siyah ve beyaz gibiler. Hayır hayır, vişne çürüğü ve toz pembe. Ekşi ve tatlı. Kirpi ve tavşan. Birbirlerini asla anlamayacak gibi duruyorlar, birbirlerini suçlayıp "Senin gibi kızlar" diye başlayan cümleler kuruyorlar. Bu doğru değil aslında, gün sonunda ikisi de yolunu bulmaya çalışan genç kızlar değil mi sonuçta? 27 Mart 2024