"Uyuyamadın yine." Lavin için bu sadece uykusuz bir gecenin başlangıcıydı. Ama telefona düşen o mesajla her şey değişti. Bilinmeyen bir numara, sadece onun görebileceği detayları biliyor ve karanlık sırlarına dokunuyordu. Kimi bu Arven? Bir sapkın mı, bir şakacı mı, yoksa onlarca yıl önce karışmış bir ruhun dijital ayak izi mi? Mesajlar değişmemeye devam ediyor, saat tam 02.17'de ortaya çıkıyor. Ve Arven'in tek bir uyarısı vardı: "Beni hatırlaman mümkün değil. Çünkü ben öldüğümde sen henüz doğmamıştı." Geçmişteki ruhlar WhatsApp üzerinden sızarsa, kaçacak yer kalır mı?

Sınır hattında sessizlik çökmüştü. Tim, pozisyon almış, rüzgar kuru otları hışırdatıyordu. Lâl biraz geride, şaşkın ve nefes nefeseydi. Alaz, dürbününü indirip timine baktı. Sessizce, ama kararlı bir sesle mırıldandı: "Vatanın sessiz bekçileriyiz; belki zaman yanlış, yer yanlış ama yüreklerimiz daima doğru yerde, cesaretle dolu." 🤍 Pars bir an sessiz kaldı, sonra hafifçe kıkırdadı. "Komutanım... bunu ciddiye alıyor musunuz yoksa sadece güzel bir söz mü?" Alaz gözlerini kısıp, hafif bir gülümsemeyle: "Pars... bazen cesaret, sözlerle başlar. Hem bu sözler bizi ayakta tutacak." Lâl içinden düşündü: "Bu adam... hem deli hem de inanılmaz ciddi... ve bir şekilde komik bir kahraman."

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Acaba iyi bir şey olacak mı? Hayır dedim kendime. İyi şeyler birdenbire olur; bu kadar bekletmez insanı. ~Oğuz Atay İnsanlar günahları temsil ederdi. Bir bebek doğar ilk günah yazılırdı. Peki kızlar annelerinin günahlarına ortak olur muydu? Hayat seçimlerden ibarettir annem neyi seçmişti? Bir bebek nasıl bir lanet getirebilir ki? Bir günah nasıl silinirdi? Günahkar insanların yeri neresi midir, günah çukurudur... Sen nası bi günah işledin? Sen neyi seçeceksin?

Ruhu kimsesiz kalmış,her şeyi olan ama aynı zaman da hiç birşeyi olmayan herkese herkese... "Kimse sonsuza dek kalmaz; geriye yalnızca hatıralar, eksik parçalar ve hissedilen boşluk kalır."