Granger Silvanna Saygı. Ben Granger. Yetimhanemin yandığı gün, hayatımın en karanlık günüydü. İblisler her şeyi yok etmişti; ben yıkıntılar arasında kemanıma sarılmış titrerken karşıma küçük bir kız çıktı: Silvanna. Elinde tahta mızrağıyla bana elini uzattı ve "Işığın olabilirim" dedi. Kaderimiz daha o çocuk yaşta, o yıkıntılar arasında mühürlendi. Dostluktan çok öte, kelimelerden çok daha derin... Ruhumun en sessiz köşesini emanet ettiğim o özel kalbe ithaf olunur.