(What happened after Suho woke up?) "Have you been well?" Sieun opened his mouth, but no sound came out. There was a huge lump in his throat. "Mhm," he managed to hum in response. He saw Suho's eyes shift to the friends standing quietly behind him. All three were watching them silently. They were aware of the heavy atmosphere, and they stood there carefully, even controlling their breathing so as not to disturb the moment. "Who are those behind you?" "My friends," Sieun said, his voice hoarse and faint. He felt like he could cry at any second. Could Suho see the tears forming in his eyes even from this distance? "I'm glad," Suho said, a faint smile appearing on his face. Sieun felt that he looked relieved. His breath caught. The weight of the air around him pressed down on his lungs. He took short, broken breaths. Now he was smiling too. Finally, he thought.

"İyi misin?" Sieun ağzını araladı ama ses çıkmadı, boğazında koca bir düğüm vardı. "Mhm," gırtlağından onaylayan bir ses çıktı. Suho'nun bakışlarının arkasında bekleyen arkadaşlarına kaydığını gördü. Üçü de sessizce onları izliyordu. Havanın ağırlaştığının farkında, anın büyüsünü bozmamak için titizlikle nefeslerini bile kontrol eder bir şekilde, orada öylece bekliyorlardı. "Şu arkandakiler kim?" "Arkadaşlarım," dedi Sieun, sesi kısık ve hırıltılı çıkmıştı. Her an ağlayabilirmiş gibi hissediyordu. Acaba Suho göz yaşlarının biriktiğini aralarındaki mesafeden görebilir miydi? "Buna sevindim," dedi Suho, yüzüne bir tebessüm oturmuştu. Sieun onun rahatlamış gözüktüğünü hissetti. Nefesi kesilmişti, etrafındaki havanın ağırlığı ciğerlerine baskı yapıyordu. Kesik kesik nefesler verdi. Şimdi o da gülümsüyordu. Sonunda, diye düşündü. (Suho uyandıktan sonra ne oldu?)