-WattpadRomanceTR "Romantizm ve Komedinin Ortak Durağı" adlı okuma listesinde!- *** ​"Bazı gülüşler neşe saçar, bazıları ise sadece acıları saklar." ​Afra, acının en gürültülü kahkahalarına sahipti. Kimse o kahkahaların ardındaki kırgınlıkları, geçmişin tozlu raflarına kaldırılmış yaraları görmüyordu. Tabii, acılara göğüs geren başka bir ruhla karşılaşana kadar... ​Yağız, adaleti sadece dosyalarda arayan, kuralların dışına çıkmayan titiz bir savcıydı. Hayatı siyah ve beyazdan ibaretti; ta ki Afra onun dünyasına tüm renkleriyle dalana kadar. Şimdi, aynı çatı altında, sadece davalarla değil, kalplerindeki fırtınalarla da yüzleşmek zorundalar. Bir savcı, kendi kalbine karşı açtığı davayı kazanabilir mi? ... Onların hikayesine başlamadan önce unutmayın: Kurallar çiğnenmek, sınırlar aşılmak için vardır! ... Not: Wattpad'de yazdığım ilk kitap olduğu için ilk bölümleri toparlamam biraz zor oldu. Hatalarım olabilir, bunu belirttiğiniz anda düzeltmek için elimden geleni yaparım. Kurguyu okudukça hikayeye bağlanacağınıza eminim. Şimdiden keyifli okumalar dilerim sevgili okuyucu!

Ahu Taşdeviren: Beni omzuna atıp mekandan çıkarmak ne be adam?! Koruma: Sizi koruyordum. Ahu Taşdeviren: Beni koruman gereken bir durum yoktu ortada. Mekandaydım ve eğleniyordum. Koruma: Tanımadığınız herif size fazla temas ediyordu. Ahu Taşdeviren: Ay sana ne?! Tehlikeli mi oldu şimdi eğleniyorduk diye? Koruma: Fazla yakındı, tehlikeli. Koruma: Lütfen dikkat edin, dedenizin kesin emri var. Koruma: O adamın elini götüne montelemediğime dua et. Geberdim lan ben burada. - Bu mesaj silindi.

- Gitmene izin vermeyeceğim! Benim seninle arama ancak ölüm girer. Başka hiç kimseye, hiçbir şeye izin vermem. Sesindeki netlik içimde bir yerlere dokundu ve bundan nefret ettim. Yüzümde alaylı bir tebessümle ona döndüm ama gözlerimden ciddiyet akıyordu. - Bizim aramızda zaten ölüm var sadece bedenleri bize ait değil. İlk kez bakışları değişti bileğimi tutan eli titredi ve gözlerini yumdu duymamış olmayı dileyerek, ardından korkar gibi son çare tekrar bana baktı, baktı ve gördü, gördü ve anladı. Artık bana nefes olamazdı. Boğulurdum yanında o da gördü bunu bakışlarını kaçırdı, görmeye tahammül edemiyordu ve bir adım geri gitti. Arkamı döndüm dik durmaya çalışarak, döndüğüm gibi tekrar bana baktığını hissettim ve o an son kez sesini duydum. - Burada bitmedi! bunu sende biliyorsun... *** "Kim olmak zorunda kaldın, kim sebep oldu bunlara, kim yıktı seni? Adın ne? Hayır, o değil; gerçek adın. Olmak istediğin, kim olmak istiyorsun? Haykır, izin vermeyenlere inat; bağır, susturanlara inat. Yak, yandığın kadar; yık, yıktıkları kadar; acı ver, çektiğin kadar; öldür, öldüğünden daha fazla. Aksın kanları, damarlarındaki son damlaya kadar; göz yaşların kuruyana kadar ağladın, kan ağlattılar sana. Bırakma, bir damla kanları bile kalmasın bedenlerinde. Unutma, hatırla: kimsin sen, adın ne?"

Ada, ailesinin tüm servetine rağmen kendi hayatını inşa etmeye çalışan genç bir kadındı. Atlas ise; yıkımı önceden görebilen, kariyerini Yapı Denetim alanında sürdüren başarılı bir mimar. Bir gece, ikisi de aynı enkazın altında kaldı. Suç ve gerilim artık hayatlarının bir parçasıydı. Ada, hayatını kurtaran o adama kendi hayatını adayacaktı, ama bir sorun vardı. Atlas yıkımı en başından görebiliyordu. Yine de inşa edecekti, yine de o hayatı tuğla tuğla örecekti. Gerekirse kendi hayatından vazgeçecekti. Peki ya hayat, buna izin verecek miydi? "Bunu hissediyor musun?" dediğinde kalbim hızlandı. Neyi, neyi hissetmem gerekiyordu? Bu hikâye tamamen hayal ürünüdür. İçerisinde sık sık romantik yakınlaşmalar ve +18 sahneler yer alacaktır. Bunu göz önümde bulundurarak okumanızı öneririm.🫶

*Bir fotoğraf gönderdiniz.* Mina: Bu ne? (21:51) Mert: Manolya. (21:55) Mina: Neden gönderdin peki? Mert: Seviyorsun çünkü. Mina: Boşanıyoruz farkında mısın?

Özel eğitimli bir Yüzbaşı'ydı Yaman. Şimdiki görevi ise, önüne konulan dosyadaki kadını yakalayıp adalete teslim etmekti. Çünkü görünürde o bir düşmandı, o bir tehditti, o her şeyi altüst edendi. Fakat hesaba katmadığı bir şey vardı, düşmanına aşık olduğu anda kimin vurululacağını kimse öğretmemişti. Benzer askeri kurgulardan sıkıldın mı? Cevap evetse doğru adrestesin. Özellikle, 17. Bölümden itibaren hikayemizin farklı bir boyuta taşınacağını belirtmek isterim. Keyifli okumalar olsun Mimozalarımm🌼 Bu hikaye tamamen hayal ürünüdür. #+18 #karanlikromantizm #askerkurgusu #yasakaşk #travmalikarakter #tim #dram #gizem

📍 Hikayede sıkça yetişkin içerik bulunmaktadır. Rahatsız olacaklarının okumamasını tavsiye ederim. ✔ TAMAMLANDI. "Erzen, ben hiç inanmadım zaten, beni kim sevdi ki sen sevecektin..."

Sessizliğe haps olmuştu kadının ruhu ve o, kadının sessizliğine bile ölen, ruhunu sevdasıyla iyileştiren bir adamdı. Fakat aşka giden yol dikenliydi, ayaklar kan revan içinde kalmıştı, yol uzundu ama yürek yine de pes etmiyordu. Aşk, kadının adıyla, adamın dudaklarının arasından kalpten bir sesle dile geldi. "Arya 'm," dedi adam. Sanki kadının adını söylerken bile tüm aşkını haykırır gibiydi. "Sessizliğine öldüğüm kadın," diye devam etti. ...................... Başlangıç tarihi: 07. 07.2017

Sır dolu hayatlar, konuşamayan bir kadın, sessiz bir aşk... "Tek bir kelime söylemeni, tek bir kelime söylemeni nasıl isterdim be kadın... Bir kere olsun bana adımla seslenmen için, o güzel ses tonunu duymak için nelerimi vermezdim..." Behzat acıyla Henna'yı izliyordu... "Bırak bu lafları Behzat! Senin tek derdin intikam, senin tek bildiğin çıkış yolu intikam!" Henna'nın dudaklarından küçük bir hıçkırık kaçtı. "Bir intikam uğruna bana bile kıyarsın değil mi? Bir intikam uğruna beni bile harcarsın!" Henna acı çekiyordu... Hayatı boyunca çektiği acılar yetmemiş gibi, bir de ona aşık olmuştu... Behzat, karşısındaki kadının işaret diliyle ona anlattıklarına kederle iç çekti. Başı üzgünce yeri buldu. "Ağabeyinin elinden tek varlığını alacağım Henna... Sana kıyamam ama buna mecburum! Anla beni, mecburum işte!" Behzat acıyla haykırıyordu... Henna ise çoktan ağlamaya başlamıştı. Küçük küçük iç çekişlerle hızla başını iki yana salladı. "Sen benim konuşamamdan güç alıyorsun..." Elleri titrediğinde daha fazla konuşmak istemeyip ellerini indirdi. Behzat, Henna'nın çenesini tuttu. "Henna'm, benim bu hikâyede kıyamayacağım tek kadın sensin..." Ardından ağlayan kadının çenesini öptü. "Suskunum benim..." Acıyla fısıldıyordu. Henna ise çekinerek adamın gözlerine baktı. Behzat keskin yüz hatlarına rağmen yumuşak bir ifadeyle kendisine bakıyordu. Henna'nın sakladığı büyük sır, Behzat'ın soğuk ve çaresiz intikamı... Her şey onlar için büyük bir imtihandı... Bu kadar imkânsızlık içinde bir çıkış yolu bulmak öyle güçtü ki... İki genç de çaresizdi. İkisi de acı çekiyordu. Aşk onlara en acımasız yüzünü göstermişti... © TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. HERHANGİ BİR KOPYALANMA, ÇOĞALTILMA VE ÇALINMA DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR.